Ο νέος υπουργός Παιδείας (και Θρησκευμάτων), έχει πολλά «καλά».
Ο νέος υπουργός Παιδείας έχει το καλό ότι είναι χαμηλών τόνων, είναι σοβαρός, μετρημένος … και πάντα καλοντυμένος.
Ο νέος υπουργός Παιδείας έχει το καλό ότι είναι …νέος. Νέος στην ηλικία (συγκριτικά με άλλους πολιτικούς), αλλά και νέος στο υπουργείο του.
Το να αναλαμβάνεις ένα πόστο για πρώτη φορά, έχει ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Όντας νέος σε μια θέση, μπορείς να κάνεις τον αιφνιδιασμό, μπορείς να φέρεις την ανατροπή με τις ιδέες σου. Ακόμη περισσότερο, οι ιδέες αυτές έχουν πιθανότητα να γίνουν είτε αποδεκτές (στην καλύτερη περίπτωση), είτε και να γίνουν δεκτές υπό ανοχή.
Δεν είναι μυστικό το γεγονός, ότι όλοι (ιδιαίτερα στις δύσκολες μέρες μας) προσδοκούν κάποιο Μεσία… έστω, έναν άνθρωπο που θα κάμει το θαύμα… που θα μας βγάλει από τα αδιέξοδα που βρισκόμαστε, που θα μας δείξει το δρόμο που πρέπει να τραβήξουμε, για να λύσουμε τα προβλήματά μας… Για το λόγο τούτο, η περιβολή του υπουργικού θώκου (από το νέο πολιτικό, στο υπουργείο Παιδείας, στην περίπτωσή μας), για πρώτη φορά, από το συγκεκριμένο νέο και φιλόδοξο πολιτικό, είναι μια μοναδική ευκαιρία.
Στα απομνημονεύματά του, ο Νικήτα Χρουστσώφ, γράφει πως όταν ανέλαβε (για πρώτη φορά) τα καθήκοντα του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ, ο προκάτοχός του, του έδωσε δύο γράμματα, κλειστά. Το πρώτο έγραφε: «Να ανοιχτεί στην ΠΡΩΤΗ, μεγάλη δυσκολία, που θα συναντήσεις». Πράγματι, αναλαμβάνοντας τα ινία μιας χώρας, τα προβλήματα που ενσκήπτουν είναι ανάλογα του μεγέθους και της ισχύος της χώρας. Σε λίγο καιρό, μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ο Χρουστσώφ αναγκάστηκε να καταφύγει στο άνοιγμα της πρώτης επιστολής, η οποία, όπως διαπίστωσε, ήταν λακωνικότατη. Έλεγε: «Φόρτωσέ τα, όλα … στην προηγούμενη ηγεσία».
Έτσι κι έγινε… Τα ΜΜΕ της χώρας, την εποχή εκείνη, άρχισαν τις αναλύσεις (δηλ. την προπαγάνδα), σχετικά με τα σφάλματα του παρελθόντος και την ευθύνη που είχε, γι αυτά, η φαύλη και ανίκανη ηγεσία, που μόλις αποχώρησε. Όλη αυτή η ιστορία, κράτησε αρκετό καιρό, αλλά κράτησε και την προσοχή του λαού (αλλά και των πολιτικών του αντιπάλων), από τα τρέχοντα προβλήματα. Τόσο καιρό, όσο χρειαζόταν ο Χρουστσώφ να ανασυνταχθεί και να βάλλει τα πράγματα σε μια τάξη… όποια κι αν ήταν αυτή η τάξη. Το ζήτημα ήταν ότι με τούτα και με τ’ άλλα, κατόρθωσε να εδραιώσει τη θέση του και να προχωρήσει.
Τα χρόνια πέρασαν, ο Σπούτνικ, ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος τέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη… ακολούθησε η Λάϊκα, η σκυλίτσα που ταξίδεψε στο διάστημα και επανήλθε σώα στη Γη και μετά, ο πρώτος άνθρωπος στο διάστημα, ο κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν, πήρε κι αυτός μερικές στροφές γύρω από τον πλανήτη μας και επέστρεψε, ήρωας πια, στην πατρίδα του, αφού προσγειώθηκε με ασφάλεια στο μυστικό και άγνωστο κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ…).
Όλα τούτα, κράτησαν τα μάτια του κόσμου και ιδιαίτερα του ρώσικου λαού στον ουρανό, έτσι ώστε να μην έχει χρόνο να παρατηρεί πόσο μεγάλη ήταν η ουρά στην οποία περίμενε για να αγοράσει ένα καρβέλι ψωμί, αν και διέθετε αρκετά ρούβλια γι’ αυτό. (Τώρα οι ουρές έχουν καταργηθεί, αλλά του λείπουν τα ρούβλια…).
Το ίδιο συνέβαινε και στην ουρά για το κρέας… ή για τη βότκα, όπου μετά από μιας ώρας «περίμενε», όταν έφτανε η σειρά σου, σου ανακοίνωνε ο σύντροφος – υπάλληλος, ότι το προϊόν έχει τελειώσει… Μη υπάρχοντος του «κέρδους» στο λεξιλόγιο του κομμουνιστικού συστήματος, (λέξη του φαύλου καπιταλισμού), δεν υπήρχε και το κίνητρο για να ληφθεί πρόνοια, ώστε να υπάρχει όχι μόνο αρκετή ποσότητα προϊόντος, αλλά και να περισσέψει…
… ακόμα – ακόμα, στις μέρες της δόξας του, ο Χρουστσώφ, είχε το θάρρος και το θράσος να βγάλει το παπούτσι του και να το χτυπήσει πάνω στο έδρανο του βήματος, το Σεπτέμβριο του 1960, κατά τη 15η Γενική Συνέλευση του Ο.Η.Ε.!!!, για να δείξει το θυμό του και να δώσει έμφαση στα λεγόμενά του…
Τελικά, ο Χρουστσώφ, εκεί που έκανε τις διακοπές του στην Κριμαία, στη Μαύρη Θάλασσα, πήρε μήνυμα να παρουσιαστεί στη Μόσχα...
Ποιος είχε, όμως, τη δικαιοδοσία να τον καλεί να παρουσιαστεί (sic) κάπου, όταν μέχρι τότε, εκείνος ήταν που αποφάσιζε ποιος θα πάει που και θα κάνει τι… Ήταν πανέξυπνος και αντιλήφθηκε ότι το (πολιτικό) τέλος του, πλησίαζε. Άνοιξε, τότε, το δεύτερο γράμμα, ελπίζοντας ότι, όπως και στην πρώτη δυσκολία τον βοήθησε, θα μπορούσε και τώρα να ξελασπώσει… Η επιστολή έλεγε, ακόμα πιο λακωνικά: «Γράψε δύο γράμματα»!
Άγνωστο αν ο νέος υπουργός Παιδείας παρέλαβε από τον προκάτοχό του δύο επιστολές. Και αν ναι, είναι άγνωστο αν έχει ανοίξει την πρώτη… μπορεί και ναι, μπορεί, όμως και από σύμπτωση να ενεργεί, ως να την έχει ανοίξει. Γιατί πώς κρίνουμε την πρότασή του, να ξεκινήσει ο διάλογος για την παιδεία, προς αναζήτηση συναίνεσης … «από μηδενική βάση»; Τι θέλει να πει μ’ αυτό; Ότι όσα έκαναν οι προκάτοχοί του, θεωρούνται ως «μη γενόμενα»;
Η πρόταση, πέρα από την ερμηνεία αυτή, μπορεί να θεωρηθεί και ως ένας πολιτικός ελιγμός, προκειμένου να δημιουργήσει ευνοϊκότερες προϋποθέσεις, ώστε να προσέλθουν για συζήτηση οι άλλοι συνομιλητές. Μπορεί να θεωρηθεί ως θετική αφετηρία, χωρίς εξαρτήσεις από το παρελθόν και χωρίς προκαταλήψεις για το μέλλον…
Όμως, στην πραγματικότητα μπορεί κανείς (έστω κι αν φέρει τον τίτλο του υπουργού Παιδείας) να πει ότι ξεκινούμε από μηδενική βάση; Ότι δηλαδή δεν έχουμε απολύτως τίποτε (τίποτε, ούτε και στο μυαλό μας) κληρονομήσει από το παρελθόν κι έτσι δεν δεσμευόμαστε για το μέλλον… Λάθος! Η σημερινή πραγματικότητα είν’ εδώ για να μας θυμίζει ότι η σημερινή πραγματικότητα είναι αυτή που μας συνδέει με το χθες και ότι τίποτε απ’ όλα αυτά δεν μπορούμε να αγνοούμε. Θα αγνοήσουμε τα σχολεία που υπάρχουν, το έμψυχο δυναμικό τους, τα προγράμματα σύμφωνα με τα οποία λειτουργούν (κάτι σαν software, δηλαδή…), όλα όσα έχουμε, όσα ξέρουμε και όσα γίνονται; Το από μηδενική βάση, το λέμε όταν βγαίνουμε από ένα πόλεμο, από μια θεομηνία, από μια φυσική καταστροφή… αντίθετα, εμείς, τώρα, μπαίνουμε… στην ύφεση!!!... και που είμαστε ακόμα.
Όλοι θυμόμαστε το μικρόσωμο Δημήτρη Σαραβάκο, το διεθνή παίκτη του Παναθηναϊκού, τον οποίο οι αθλητικοί συντάκτες (ακόμα και στα 33 του, όταν αποσύρθηκε), τον αποκαλούσαν: «… ο νεαρός Σαραβάκος». Κάτι τέτοιο φαίνεται να προδιαγράφεται και με τον νέο υπουργό Παιδείας. Με τη λεπτεπίλεπτη εμφάνισή του και με τους λεπτούς (ομολογουμένως) τρόπους του, δύσκολα θα αποβάλλει τον επιθετικό προσδιορισμό του νέου… ενώ ο χρόνος περνά ανεπιστρεπτί…
Οι σκέψεις για την είσοδο των νέων στα ανώτερα και ανώτατα ιδρύματα, δεν φαίνονται να οδηγούν σε κάτι νέο ή κάτι λειτουργικό. Φυσικά, το πρόβλημα δεν έχει λύση, ή όπως λένε οι μαθηματικοί, έχει άπειρες λύσεις. Καμιά, όμως, απ’ αυτές, δεν είναι το μαγικό «δισκοπότηρο» που θα δώσει τη θεόπνευστη λύση. Για το λόγο αυτό, πράγματι, η λύση μπορεί να στηριχτεί μόνο στη συναίνεση… μόνο που η συναίνεση βρίσκεται, προς το παρόν, μόνο στο λεξικό του κ. Γ.Μπαμπινιώτη…
…και σε άλλα λεξικά, βέβαια, μόνο που ο πρώην πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών, είναι το πρόσωπο στο οποίο ανέθεσε ο νέος υπουργός την ευθύνη του διαλόγου για το νέο εξεταστικό και την αναμόρφωση του Λυκείου, καλώντας τον να αναλάβει την προεδρία του Συμβουλίου Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΣΠΔΕ), όπου και θα πραγματοποιηθούν όλες οι διαβουλεύσεις με όλους τους αρμόδιους φορείς.
Όλοι γνωρίζουμε (και μήπως δεν το γνωρίζουν και οι εμπλεκόμενοι;) ότι ο διάλογος (στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στο χώρο της πολιτικής) είναι ένα πρόσχημα, που οδηγεί οπουδήποτε αλλού, εκτός από τη συναίνεση. Αν είναι ποτέ δυνατόν!... Στο διάλογο, προσέρχεται κάποιος φορέας, είτε για να δηλώσει την αντίθεσή του, είτε για να δηλώσει ότι θα προσέλθει υπό όρους (δηλ. τους δικούς του και μόνο). Η πιο ειλικρινής στάση είναι αυτή του ΚΚΕ. Δεν προσερχόμαστε… και τέλος. Όχι υποκρισίες.
Βέβαια και ο διάλογος είναι «εκ των ων ουκ άνευ», γιατί εκεί που έχουμε φτάσει, έτσι και ο εκάστοτε υπουργός παραλείψει το εκ προοιμίου άγονο αυτό στάδιο, θα κατηγορηθεί ότι αυθαιρετεί και ότι δεν λαμβάνει υπ’ όψη του την γνώμη (δηλ. την αντίθεση ή την αδιαφορία ή την απόρριψη) των άλλων. Το βέβαιο είναι ότι στο τέλος η κυβέρνηση θα νομοθετήσει, χωρίς τη συγκατάθεση και τη συναίνεση άλλων χώρων, πολιτικών ή συνδικαλιστικών κλπ. Αποτέλεσμα, οι πορείες διαμαρτυρίας, οι δηλώσεις περί μη εφαρμογής του νόμου από τους εμπλεκόμενους φορείς … κάτι δηλ. όπως έγινε και με το Νόμο Πλαίσιο της συμπαθέστατης κ. Γιαννάκου, πρώην υπουργού Παιδείας… παρότι επεδίωξε και εκείνη το διάλογο και μάλιστα στον υπερθετικό βαθμό. Μάταια, όμως…
Ο ίδιος ο Θάνος Βερέμης, πρόεδρος του ΕΣΥΠ, έριξε το αιχμηρό υπονοούμενο προς το νέο υπουργό, υπαινισσόμενος την παραίτησή του, όταν χαρακτήρισε την πολιτική του υπουργού από «μηδενική βάση» (“tabula rasa”), ως πολιτική εντυπωσιασμού!
Είπε: «Πολιτικοί είναι οι άνθρωποι, ε…, αναγκάζονται να χρησιμοποιούν εκφράσεις που εντυπωσιάζουν. Καλά κάνουν, είναι η δουλειά τους». Συμπλήρωσε όμως: «Μόνο ο Θεός δημιουργεί εκ μηδενός. Ο άνθρωπος βασίζεται αναγκαστικά σε προηγούμενα, σε υπάρχοντα, σε μη υπάρχοντα, σε προσδοκίες».
Ας τα βγάλει πέρα, λοιπόν, με το διάλογο, ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης. Παρά το αδιαμφισβήτητο κύρος, τις γνώσεις και την κοινή αποδοχή που έχει ανάμεσα στους εμπλεκόμενους κύκλους, αν διατηρεί τις μέχρι προ τινος ανεφάρμοστες ιδέες για το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, το μέλλον δεν φαίνεται και τόσο ελπιδοφόρο.
Το ερώτημα, θα είναι αν ο νέος υπουργός (θα τον λέμε ακόμα νέο;) θα έχει γράψει τις «δύο επιστολές», για το διάδοχό του, μέχρι τότε…
[email protected]

