Από το Δημήτρη Σάββα

Μέσα της δεκαετίας του ’30. Ο Δήμος Ηρακλείου παραγωγικότατος σε εορταστικές εκδηλώσεις βάζει ξανά τα δυνατά του. Τέτοιες μέρες που έρχονται, μέρες αποκριάς, πρέπει να επισπεύσει τις σχετικές εργασίες προκειμένου να σκυροστρωθεί η πλατεία των Τριών Καμαρών. Πράγματι, έβαλε τα δυνατά του και όλα έγιναν κατ’ ευχήν. Το έργο επιτελέσθη χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες των εργαζομένων του οι οποίοι τα κατάφεραν μια χαρά! Μέρες αποκριάς, μέρες χαρούμενες και γιορτινές, μέρες ξενοιασιάς και ανάπαυλας. “Η αποκριάτικη κίνησις εσημειώθη το περασμένον Σαββατοκύριακον εις... σεβαστά ύψη!” Κάπως έτσι θα μας πληροφορούσε κάποιος δημοσιογράφος εκείνης της εποχής! Η ενημέρωση πάνω απ όλα, όπως και σήμερα και πάντοτε. Οι μασκαράδες έκαναν επίσης πολλές εμφανίσεις, ιδιαίτερα τις απογευματινές ώρες. Κυρίως επρόκειτο για μασκαράδες του ωραίου φύλλου δηλαδή, που κάτω από τη μάσκα προξενούν μυστήριο και γοητεία. Τα χοροδιδασκαλεία και οι άλλες αίθουσες χορού είναι πλημμυρισμένες από κάθε τάξης κόσμου. Όλοι θέλουν να διασκεδάσουν, όλοι το έχουν ανάγκη. Η διακόσμηση κι αυτή κατάλληλη και οι ορχήστρες συνεχώς προβάλλουν τα νέα σουξέ τους. Οι μικροί εκτονώνονται τις πρώτες μέρες και αφήνουν τη σειρά τους στους πιο μεγάλους. Τα μπαλ ντ’ ανφάν, δίνουν προτεραιότητα στους κοσμικούς χορούς. Η πονηρά Αλώπηξ, ή αλεπού, όπως αυτοκαλείται κάποιος δημοσιογράφος της εφημερίδας “Ελευθέρα σκέψις” στις 18-2-1936, μας ενημερώνει στο συγκεκριμένο φύλλο για την κοσμική κίνηση εκείνων των ημερών στην στήλη καθημερινή ζωή.

“Προλονζέ Λέσχης Ηρακλείου. Πράγματι εδώ τα πράγματα ήσαν αλλοιώτικα. Κόσμος επίσης πολύς, ίσως διπλός απ’ τον επίσημο χορό του Σαββάτου. Όμως, τί τα θέλετε, δεν το νοιώθει κανείς, μια καλή αίθουσα, μια αναπαυτική καρέκλα, ένας καφές σερβιρισμένος καλά σε κάνουν να αλάσσεις διάθεση. Εμφανίσεις λαμπρές, με γούστο, με φινέτσα, καλαίσθητες και αρμονικές· όλα αυτά και χίλια δυό μικροπράγματα ενώνονται και κάνουν αυτό το λαμπρό περιβάλλον και δημιουργούν την γλυκειά αυτή ατμόσφαιρα που αν έχουν δίκιο όσοι τη λεν πολύ συγκρατημένη έχουν εξίσου δίκιο όσοι τη βρίσκουν μοναδική. Κι αν καμιά φορά της απιστήσουν μερικοί, γρήγορα μετανοιώνουν και ξαναγυρίζουν.

Όλες οι κυρίες μας ντυμένες ωραία δεν ξέρει κανείς ποια να πρωτοπροσέξει. Τουαλέτες θαυμάσιες όπως πάντα σημειούμε μόνο την πρώτη εμφάνιση, ομαδικής κατά σύμπτωση, πολλών κυριών με μαύρη φούστα και ανοιχτόχρωμη μπλούζα σε αρμονικώτατο σύνολο. Ιδιαιτέρως ήρεσαν οι των κ.κ. Ελένης Ανεμογιάννη και Βελίνη. Επίσης σημειούμεν την ωραίαν τουαλέταν της κ. Αφροδίτης Φαλκωνάκη, ένα χιαλβάρι με απλώτατες πτυχές και αρμονικές σχισμές. Παρέστησαν όλος ο γνωστός κόσμος.

Ωραίαι τουαλέται των κ.κ. Κοζυράκη, Βελίνη, Κουφάκη, Νεροεσιάν, Φούμη, Γουναλάκη, Νταρμανίν, Κωνσ/νίδη.

Χορός Τένις. Το κλου της σεζόν· το χορευτικόν γεγονός του χρόνου. Όλοι μας περιμένομε να δούμε αυτή την επιτυχία και επομένως δεν πρόκειται να πούμε πολλά για την οργάνωση· δικαιωματικά αξίζει να λυπάται κανείς όταν χάσει το χορό αυτό. Κι ήταν πράγματι κάτι το μοναδικό.

Αυτή η έμπνευση του τραβεστί, αυτές οι εκπλήξεις, αυτές οι ωραίες εμπνεύσεις. Τί τόνος! Τιί χρωματισμός! Μια πραγματικά καλλιτεχνική βραδιά. Και φανταζόμαστε αν ο χορός αυτός εδίδετο στη Λέσχη! Σ’ αυτές τις λαμπρές αίθουσες.

Το Ντορέ με τη λαμπρά μουσική και τη ρακένδυτη εμφάνιση άλλαξε όψη· πήρε ζωή και υπερηφάνια· οι ασχήμιες του χάθηκαν μπρος στην ομορφιά του περιβάλλοντος και οι ατέλειές του απορροφήθησαν απ’ το πλήθος των λαμπρών εμφανίσεων και τον πλούτον του ζωντανού διακόσμου. Ζωή, ομορφιά, ραφινάτο γούστο, λεπτό και εξεζητημένο σύνολο. Ατμόσφαιρα ανώτερη. Γεμάτη αρμονία και ποίηση.

Οι ώρες περνούν σε μια πανδαισία ακοής και δράσεως. Το αυτί τέρπεται από μια πλάκα μουσική απόλαυση και το μάτι θέλγεται από τον πλούτο των εμφανίσεων και την δροσερότητα της ζωής που ξεχύνεται στην αίθουσα. Ωραιότατα τραβεστί δίδουν τον τόνο της αποκριάς.

Ένα γκρουπ Εσθονών από τις κ.κ. Μαρίκα Γιαμαλάκη, Χριστ. Ανεμογιάννη, Λιλή Κουφάκη, Παναγιώτα Χατζηδάκη και Μπλέτσα, αποτελεί ένα επιτυχέστατο σύνολο και η κάθε του ομαδική παρέλαση χαιρετίζεται με άπειρα χειροκροτήματα.

Δυο Τουρκάλες, δύο σουλτάνες η κ. Ισμήνη Γεωργιάδου και η δις Πιπίνα Περδικογιάννη.

Εις χαριτωμένος Σκωτσέζος, ένα κουκλιστικο αγοράκι, η κ. Βικτωρία Καλιατάκη.

Σωστή μαρκηδία με φινέτσα και εξαιρετική εμφάνιση η Μαργαρίτα Νίβα το ωραιότερο τραβεστί. Ένας μικρός διαβολάκος, σωστός άγριος η δις Μερόπη Κασιμάτη μας έδωσε ένα τέλειο τύπο Αφρικάνου. Χαριτωμένη η δις Μαρκία Κασιμάτη ως Ντάμα Πίκα. Ως Μιμή Πενσόν η κ. Σκουρτέλη μας έδωσε ένα ιδεώδη τύπο με την κουκλίστικη ομορφιά της και χάρη, ντυμένη σ’ ένα αέρινο φόρεμα γεμάτο βολάν μας έδωσε την εικόνα του ιδεώδους. Τέλιος τύπος ωραίας Ιαπωνέζας η δις Ελβίρα Στεφανίδου. Η δις Φορτσάκι έκτακτη ως ναυτάκι και η δις Ειρήνη Λυδάκη ως γκρουμ.

Από τας πλέον επιτυχείς εμφανίσεις η κ. Ελένη Μανδαλενάκη ως καμαριέρα. Και η κ. Νίνα Καράμποτ με μπιτζάμα. Ωραία τραβεστί η κ. Ναυσικά Μηλιδάκη ως Νο 13 η δις Μηλιάδου ως νύκτα. Άρεσε πολύ νοστιμότατη κυρία με μονύελον.

Εκ των κυρίων σημειούμεν: τον κ. Σταύρον Λογιάδην εις ωραίαν εμφάνισιν Μαχαραγιά. Τον κ. Κρατερόν Φλωριόν με κόκκινο σμόκιν και τον κ. Μανδελενάκην με χιαλβάρια. Πολύ επιτυχής εμφάνισις διαφόρων κυρίων με χρωματιστά τα πέτα του σμόκιν.

Λέγοντας ότι ο χορός ήτο τραβεστί θα νόμιζε κανείς ότι οι υπόλοιπες τουαλέτες θα εχάνοντο μέσα στο θάμβος των ωραίων πράγματι αμφιέσεων. Κάθε άλλο όμως.

Το μάτι ήτο αδύνατον να εκτιμήσει την υπεροχή της μιάς εμφανίσεως από της άλλης και την στιγμή που ενόμιζε ότι είχε βρει επιτέλους την ωραιοτέρα, κάποια άλλη παρουσιαζότανε για να ανατρέψει άρδην τους υπολογισμούς.

Τα σκήπτρα αναντιρρήτως της βραδιάς και ως εμφάνιση και ως ομορφιά είχε η κυρία Κρίτσα η οποία κυριολεκτικώς εδέσποζε του χορού. Ωραιοτάτη εμφάνισις επίσης οι κ. Σπάρτη Περδικάρη και Ρίκα Βογιατζάκη. Θαυμάσιαι τουαλέται των δίδων Πέλας και Ευτυχίας Πρατικάκη και Λέλας Αποστολάκη. Εντύπωσιν κάνει η ομαδική εμφάνισις σε μια κατρίλια που μας δίδει την ευκαιρία να θαυμάσωμε τις ωραιότατες τουαλέτες των: κ.κ. Φραγκιάδου, Χατζάκη, Κόρπη, Νεροεσιάν, Καλλιγέρη, Λυγιδάκη και των δίδων Λυδάκη, Χρυσού, Λαμπρινού, Μιχελιδάκη και Μίχου.

Παρευρέθησαν: ο κ. και η κ. Ν. Βογιατζάκη με ωραιοτάτη μαύρη τουαλέτα, η κ. Περίδου με θαυμαστήν τουαλέταν, ο κ. και η κ. Γ. Διαλυνά από τις ωραιότερες εμφανίσεις, ο κ. και η κ. Τζίκα, ο κ. και η κ. Κ. Ηλιάδου ωραιοτάτη, ο κ. και η κ. Εμμ. Πετράκη από τις ωραιότερες της βραδιάς, ο κ. και η κ. Τρικουράκη, ο κ. και η κ. Παυλάκη, οι δίδες Φυτάκη ωραίες εμφανίσεις, ο κ. και η κ. Μ. Ιερωνυμάκη, ο κ. και η κ. Δαρμανίν, η δις Σιδεράκη ιδιότυπη όπως πάντα, ο κ. και η κ. Κουνδουράκη, ο κ. και η κ. Τζοβενή, ο κ. και η κ. Καβαλάκη, ο κ. και η κ. Κοκκινάκη κ.π.ά.”.

Η προαναφερόμενη εφημερίδα δυο μέρες αργότερα μας μεταφέρει στα χορευτικά κέντρα της πόλης μας και συγκεκριμένα στο “Εθνικόν”, στο “Ντορέ”, στην “Πουπέ” και στον Πουλακάκη. Το “Ντορέ” πιο παλιά ονομάζονταν “Πάνθεον” και ιδιοκτήτης του ήταν ο Καϊζερ, ή Αλέξανδρος Διαμαντάκης, Σμυρνιός στην καταγωγή. Στην οδό Δαιδάλου είχαν με τον γιό του την αντιπροσωπεία FIX. Αργότερα, ιδιοκτήτης του ήταν ο Ηρακλειώτης Γιάννης Αγγελιδάκης. Στο σημερινό Ιατρικό Κέντρο Κρήτης ήταν το “Θέατρο του Πουλακάκη”. Πολλοί το θυμούνται ως “Ηλέκτρα”, το οποίο από θέατρο διαμορφώνονταν και σε κέντρο διασκέδασης. Στην οδό Δικαιοσύνης δίπλα στο επίμαχο σημερινό πολυκατάστημα ΖΑΡΡΑ ήταν το “Εθνικό” ένα καφενείο ιδιοκτησίας του Φρουζή στο οποίο γίνονταν αποκριάτικα γλεντια. Παλιότερα το ονόμαζαν “Πανελλήνιον”. Η αίθουσα “Πουπέ” που αργότερα ονομάσθηκε “Σαβοϊ” βρισκόταν στην πλατεία του Αγίου Μηνά, δίπλα στα γραφεία της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης και εκεί έκανε το χοροδιδασκαλείο του κάποιος Καραϊσκος. Αργότερα η αίθουσα αυτή μεταφέρθηκε στην πλατεία των Έντεκα Ευκαλύπτων ή Ρήγα Φεραίου, στην πλατεία όπου σήμερα στεγάζεται η εφημερίδα “ΠΑΤΡΙΣ”. Ας δούμε το συγκεκριμένο κείμενο του αρθογράφου:

“Πέρυσι την ίδια εποχή εφλεγόμεθα, εμαίνετο το κίνημα, εμαίνετο ο Στρατιωτικός Νόμος, τα αεροπλάνα μας εβομβάρδιζον, αλλά φέτος - δικαιολογημένως πλέον - μαινόμεθα επι τέλους και ημείς, έτσι για να βγάλουμε το άχτι της περυσινής αποκριάς.

Οι καθημερινές ολονύκτιες συγκεντρώσεις στα χορευτικά κέντρα, η φλογερή ατμόσφαιρα, η κεκορεσμένη από τους ατμούς της τρικυμιζομένης νεότητος από μουσικούς ήχους, αρώματα και καυτόν ιδρώτα, όλο αυτό το καθε βραδυνό παρδαλό ανακάτωμα των χρωμάτων, των ποδών, των αισθήσεων, αποτελούν ένα είδος καθυστερημένης αντεπαναστάσεως.

Εάν οι περυσινοί επαναστάται έπεφταν εις τα χέρια των γυναικών θα κατεδικάζοντο χωρίς κανένα οίκτο εις την εσχάτην των ποινών.

Η Λιλή, η Μαρί, η Κλικλή, η Ριρίκα, η κ. Αρσινόη και όλη η στρατιά των μασκαρεμένων γυναικών, ήτο έτοιμη να βαδίσει πάνοπλος προς το πεδίον της μάχης και να εφορμήσει κατά των χορευτικών κέντρων και ημών κατά τρόπον... Αβησσυνιακόν. Αλλά το κίνημα τις ηνάγκασε να οπισθοχωρήσουν και να τραπούν εις άτακτον φυγήν. Γι’ αυτό και το κατεδίκασαν. Αλλά οι περυσινοί εξολισμοί χρησιμοποιούνται - ευτυχώς - εφέτος. Δεν πήγαν χαμένοι. Και χρησιμοποιούνται κατά τον πιο αδέκαστο τρόπο.

Είδατε τι γίνεται κάθε βράδυ στο “Εθνικό” στο “Ντορέ” στου “Πουλακάκη” στην “Πουπέ”;

Γιατί και εις τα τέσσερα αυτά μέτωπα ο πόλεμος μαίνεται με κίνδυνον εξαπλώσεως. Γυναίκες και άνδρες συναγωνίζονται επιτυχώς τους οπαδούς του Αβησσυνού Αυτοκράτορος. Τί θέλετε; Πυροβόλα; Πολυβόλα; Χειροβομβίδες; Τανκ; Τεθωρακισμένα; Θωρηκτά; Αντιπροσωπεύονται όλα ακόμα και οι σφαίρες ντουμ - ντουμ. “Εθνικόν”, “Πουλακάκη”, “Ντορέ”, “Πουπέ”. Η εικών, κυρίες και κύριοι, στερεότυπος. Και εις τα τέσσερα κέντρα.

Η ορχήστρα ενθουσιάζει πολεμικώς τα πλήθη, εις την γωνιά· μια... γύφτισα έχει αρχίσει τας εχθροπραξίας της με κάποιον άλλον κύριον, ο οποίος είναι αδύνατον να ανθέξει. Τόνε κόβει κρύος ιδρώτας και είναι έτοιμος να λιποθυμήσει από ερωτικό γλυκασμό. Δίπλα μια - κυρία προφανώς - τεθωρακισμένη και απόρθητος, αγωνίζεται δια κυκλωτικής κινήσεως να καταλάβει την καρδίαν του καβαλιέρου της η οποία όμως ανθίσταται απεγνωσμένως όπως η ιερά πόλις της Αξώμης. Αλλά σε λίγο πίπτει από την επήρειαν του βερμούτ. - Η πλαϊνή παρέα των σεβαστών οικογενειαρχών, αντιπροσωπεύουσα την κοινωνίαν των εθνών, συνέρχεται πάραυτα, ελεεινολογεί την... ξετσιπωσιά της νέας γενεάς και αποφασίζει την επιβολήν κυρώσεων.

- Γκαρσόν μην του δίνεις άλλο βερμούτ.

Δίπλα, τρυφεροτάτη δεσποινίς πυρπολεί κυριολεκτικώς τον ευειδή εκ Κερκύρας σαξοφωνίσταν ενώ η κυρία μητέρα της που ζυγίζει περί τα 200 κιλά - ολόκληρον θωρηκτόν της Μεσογείου - ξεγουρλώνει, διαστέλει τα χείλη υπό τον ελαφρόν μύστακά της και βρυχάται έτοιμη να ανατρέψει το σύμπαν.

Παντού εις όλα τα σημεία φλογερές διομολογήσεις, παρασυναγωγές, ραντεβού, ευφυολογίες, πειράγματα, επαφές, εφαπτόμεναι, εφαψίες, κρασί, βερμούτ, ουίσκι, τζαζ, έρως, οι συμπαθείς ντιζέρ κρατούν το ίσο.

Γεγονός είναι εν τω μεταξύ ότι τα πολεμικά γεγονότα εξελίσσονται ομαλώς με όλην την αθωότητα, έτσι που να μην αντιλαμβάνεται κανείς εις όλην αυτήν την κίνησι κανένα έκτροπο. Και αυτό ασφαλώς είναι προς τιμήν μας. Το “Εθνικόν” υπό την διεύθυνσιν του κ. Αρχιμανδρίτη, του κ. και της κ. Φραγκοπούλου με τον κ. Κρασάν υιόν και τον κ. Κρασοπατέραν με τον κ. Θωμάκον, τους καλούς του σαξοφωνίστες και το νεαρό τζαμπανίστα που αισθάνεται ιδιαιτέραν χαράν να τραγουδεί το γνωστόν: Δεν περνάς κυρά Μαρία, δεν περνάς δεν περνάς κλπ. Συγκεντρώνει κάθε βράδυ τον ίδιον ποιοτικώς και ποσοτικώς κόσμον που συγκεντρώνει και το “Ντορέ” και του “Πουλακάκη”.

Αλλά το “Εθνικόν” κυρίως είναι το κέντρον της ακμαζούσης νεότητας κατά τα απογεύματα και των μικτών ετών κατά την νύκτα. Ένα από τα συμπαθητικότερα κέντρα μας.

Εις το... Γερμανικόν “Ντορέ” υπό την διεύθυνσιν των κ.κ. Διαμαντάκη και Καραγιάννη με την εκλεκτή επίσης ορχήστρα και τον ευτραφή σεβάσμιον σερβιτόρον που θα μας επιτρέψει να τον παρομοιάσωμεν με τον αρχιμάγειρον της Α.Μ. του Βασιλέως, παρατηρείται επίσης ενδιαφέρουσα κίνησις εμποτισμένη με αρκετήν εθιμοτυπίαν.

Το “Ντορέ” έχει την ιστορίαν του. Ιστορίαν πολλών ετών. Και ο κ. Διαμαντάκης την συνεχίζει ευλαβώς. Εκ του “Πουλακάκη” τα πράγματα είναι ολίγον διαφορετικά. Εδώ υπάρχουν και 7 ατραξιόν που δίνουν αρκετό τόνο. Αλλά και εδώ κατακλυσμός. Πλατεία, θεωρεία, υπερώον. Με την διαφοράν ότι οι... ανώτεραι τάξεις θεώνται απλώς, ενώ αι μεσαίαι - των θεωρείων - κατέρχονται εις τον χορευτικόν στίβον. Και η ορχήστρα; Η ορχήστρα ευρίσκεται εις το στόμα ενός θηρίου της ζούγκλας με το οποίον έχει διακοσμηθεί η σκηνή.

Η “Πουπέ” υπό την διεύθυνση του συμπαθούς κ. Καραϊσκου, στεγάζει την αποκριάτικη κίνηση του λαού. Τα ασίκικα παιδιά του λαού που ξέρουν να γλεντίσουν, ίσως καλίτερα από μας - αβίαστα και χωρίς ετικέτα. Εδώ έχει υψωθεί η μπαντιέρα της απελεθερώσεως των ανθρώπων από τα κατά συνθήκην ψεύδη. Και πρόκειται περί πραγματικής απελευθερώσεως. Τα παιδιά του λαού γλεντάνε σύμφωνα με τα ντέρτια τους και περιφρονούνε τις ανελευθερίες της ζωής. Ποιοί είναι οι περισσότερο κερδισμένοι;”.

Η πονηρά αλώπηξ όμως συνεχίζοντας την έρευνά της στα διάφορα ανεξερεύνητα αποκριάτικα κέντρα του Ηρακλείου έκανε μερικές διαπιστώσεις οι οποίες είναι κοινό μυστικό. Ας δούμε την άποψή της για τα διάφορα Ηρακλειώτικα χορευτικά κέντρα για τις περίφημες ορχήστρες, για τις πολυτελείς σάλες και γενικά για την συμπεριφορά και την εμφάνιση των εμπλεκομένων συμπολιτών αλλά και συμπολιτισσών στους διάφορους χορούς. Αξίζει τον κόπο να δούμε τι γράφει η γνωστή μας πια “αλεπού”:

“Είναι γνωστό κι απ’ την πράξη κι απ’ την παράδοση ότι οι άνθρωποι πιθηκίζομε λίγο· περιμένομε να δούμε κάτι που θα κάμουν μερικοί για να τρέξουμε να τους μιμηθούμε και οι υπόλοιποι· και κρημνός αν είναι ακόμη είναι ζήτημα αν θα συγκρατηθούμε σαν δούμε τους πρώτους να κάμουν το σάλτο τους.Έχομε αρκετά κέντρα χορευτικά για κάθε γούστο και κάθε βαλάντιο στο Ηράκλειο· κι αν αυτά εκπληρούν ή όχι τον προορισμό τους αυτό δεν είναι του παρόντος. Το γεγονός είναι όμως πως αυτά μπορούν αναλόγως της ημέρας να γεμιζουν ή να μισογεμίζουν να ασφυκτιούν ή να αναπνέουν με κάποια άνεση. Πάντως όμως δεν είναι δυνατό να τα δούμε αδειανά. Κι όμως σ’ αυτή την αγαπητή μας πόλη το Ηράκλειο που του βγήκε πεια τόνομα του γλεντζέ πολλές φορές ένα από τα δυό μας κέντρα που συγκεντρώνουν την οπωσδήποτε ενδιαφέρουσα κίνηση μένει αδειανό.

Ορχήστρες λαμπρές και στις δυο· σάλες εξίσου κατάλληλες, ή ακατάλληλες· κι αν η μια υπερέχει κατάτι υστερεί κατ’ άλλο τι και έτσι ως αποτέλεσμα μένει το ισοδύναμο. Εν τούτοις τη μια θα δείτε γεμάτη την άλλη άδεια στην μια αποκριά, στην άλλη καθαρή Τρίτη. Κι όλα αυτά απ τον πιθηκισμό απ’ αυτό που λέγαμε παραπάνω.

Χθες πρόσεχα αυτό το θέατρο Πουλακάκη· έχει μια εμφάνιση τέλεια αποκριάτικη ορχήστρα αρκετά καλή, συμμαζεμένο, νόστιμο θεατράκι και προ πάντων με πνεύμονας και με ένα αίσθημα ασφαλείας διάχυτο. Κι όμως δεν πατεί πόδι κανείς.

Μερικοί που πηγαίνουν πάνε έτσι για να μείνουν και λίγο μεταξύ τους ή γιατί δεν χορεύονται στα κοσμικά κέντρα που βρίσκονται διαρκώς υπό τον έλεγχο χιλίων ματιών ερευνητικών.

Στο Ντορέ ήτο ο χορός των Επιστημόνων, στο Εθνικόν η τιμητική της κ. Φραγκοπούλου. Το κάθε κέντρο είχε τον κόσμο του· τους δικούς του. Ήτο όμως και ένα ευχάριστο μέρος της κοινωνίας μας που ούτε εδώ ούτε εκεί δεν είχε τη θέση του. Τί άλλο απλούστερο λοιπόν από του να πάει στου Πουλακάκη να γλεντήσει πράγματι μεταξύ του, χωρίς επισημότητες και χωρίς τύπους; Όμως όχι φίλοι μου. Έμειναν όλοι στο Εθνικό παρακολουθώντας σαν θεαταί την παράσταση σε κάποιο θέατρο. Βαριεστημένοι βέβαια ύστερα από λίγο έφυγαν. Και ήθελα να ξέρω ποιός απ’ αυτούς δεν λυπήθηκε τη βραδιά του.

Χορός Λέσχης Επιστημόνων. - Παραβαίνοντας παραδόσεις και αρχές η Λέσχη Επιστημόνων σκέφθηκε πολύ ορθά ότι για το γλέντι δεν αρκεί μόνο η Επιστήμη. Χρειάζονται νειάτα, ζωή, έμπνευση κι αυτά παρ’ όλα βέβαια που δεν ελλείπουν από το τόσο συμπαθές περιβάλλον της Λέσχης έπρεπε εν τούτοις να αναζητηθούν από τους έξω του νυμφώνος· να γίνει μετάγγισις κεφιού και να διοχετευθεί αρκετό σφρίγος από ξεπεταρούδια που συνήθως συγκεντρώνουν τα περισσότερα προσόντα για ιέρειες της τερψιχόρης. Έτσι κατορθώσαμε να δούμε αυτό το ωραίο σύνολο της χθες. Καμαρώνοντας και γω πρώτη και καλύτερη στο κάθε χορό πέρασα μια έκτακτη βραδιά ανωτέρας πράγματι ατμόσφαιρας. Κι αν θα σας πω μερικά μη σας φανεί παράξενο και προ πάντως μη με μαρτυρήσετε· τα λέω υπό άκραν εχεμύθειαν.Είδα επί παραδείγματι παρήλικα επιστήμονα να αγωνίζεται με ηρωική πράγματι μαχητικότητα σ’ ένα παθητικό τανγκό με μια νεαρή πεταλούδα εξαιρετικής δροσερότητος.

Είδα νεαρό άρχοντα δον ζουάν να σύρεται απ’ την ουρά μιας νοστιμώτατης δεσποινίδος άρτι αφιχθείσης εξ Αθηνών και να λικνίζεται κολυμπώντας στην πιο ανύπωτη ευτυχία.

Είδα κοπέλες όμορφες και λυγερές, είδα κεφάτες και έξυπνες, είδα μπουμπούκια σπάνια και φρούτα απ’ τα πιο άωρα. Είδα κάποιο γιατρό, απάντρευτο, μ’ ένα μοναδικό κάλυμμα στο κεφάλι, ένα καπελάκι με δυο ολοκόκκινα κέρατα αιχμάλωτο νεαράς προσκεκλημένης· και άκουσα το Λαγουδάκη να μας μαγεύει για μια φορά ακόμη με το βιολί του.

Κοτιγιόν πλούσια, πλουσιότατα και τράκες πολλές σκόρπισαν την ευθυμία και γέμισαν αποκριά και τραγούδια το Ντορέ. Κόσμος πολύς· εμφανίσεις ωραίες.

Ένα τρίο από τις δίδες Πιπίνα Περδικογιάννη με ωραιοτάτη μπλε σιέλ τουαλέτα, την δίδα Αποστολάκη με κουκλίστικη αμφίεση και τη δίδα Κεχαγιαδάκη με τουαλέτα μπλε μαρέν, ωραίας εμπνεύσεως τρεις ζωντανές κουκλίτσες γεμάτες ομορφιά προκαλούν αίσθημα στο κάθε του πέρασμα.

Θαυμαστήν τουαλέτα χρώματος ροζ μωβ έφερε η κ. Νίνα Κάραμποτ.

Ωραίες τουαλέτες επίσης των κ.κ. Βελίνη μαύρο βελούδο με μπλούζα λαμέ, κ. Καλλιγέρη από τους πλέον χαρακτηριστικούς τύπους της βραδιάς με τουαλέτας μπλε, η κ. Μ. Φουντουλάκη με τουαλέτα ροζ ταφτά, η κ. Σπινθουράκη μαύρη τουαλέτα, η Κλειώ Μεϊμαράκη από τις ωραιότερες της βραδιάς με ροζ κρεπ σατέν, η κ. Μανδαλενάκη με τουαλέτα μπλε ντε πρης, η κ. Γαρεφαλάκη με τουαλέτα πράσινη.

Σωστά λουλούδια οι δίδες Μοράκη με πλουσιοτάτην τουαλέτα από πράσινο ταφτά, η δις Δέσπω Βορεάδου με τουαλέτα θαυμαστής εμπνεύσεως ροζ· η δις Μαρίκα Φοινικιανάκη με τουαλέτα μπλε μαρέν που αφίνει να διαφαίνονται ωραιόταται γραμμαί· η δις Αριστέα Δουκουμετζίδου αγαλματώδης εμφάνισις με ωραιοτάτην άσπρη τουαλέτα και η κ. Μαρίκα Δουκουμετζίδου μοναδική εις γραμμάς και στυλ. Ωραία η δις Μαρίκα Ξηρουχάκη. Ωραιόταται αι κ.κ. Ηλιάδου με μαύρη τουαλέτα και καπ ασορτί η κ. Κοζυράκη. Μοναδικαί εις εμφάνισιν η δις Μιχελιδάκη με εξαιρετικήν τουαλέτα αι δίδες Χρυσού με μπλε σιέλ και ροζ· η δις Αδάμη με ταφτά ροζ και η κ. Ξανθουδίδου με άσπρη τουαλέτα. Η δις Έλντα Γεωργιάδου με ωραία τουαλέτα.

Παρέστησαν αι δίδες Γεωργιάδου, Πρατικάκη, Μίχου μια από τις ωραιότερες τουαλέτες της βραδιάς, Βουρδουμπάκη μοναδική εις χάριν, η κ. Γρυλλιωνάκη με ωραία μαύρη τουαλέτα, η κ. Πρινιανάκη, η κ. Αποστολάκη, ο κ. Λιμενάρχης, ο Εισαγγελεύς, οι δικαστικοί και ό,τι εκλεκτόν έχει να επιδείξει η διανόησις εν Ηρακλείω”.

Φαίνεται ότι οι τουαλέτες και τότε έδιναν και έπαιρναν, όπως και σήμερα βέβαια και παίρνω αφορμή από την αμφίεση της νέας πρώτης κυρίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Μισέλ Ομπάμα, την οποία φορούσε στους χορούς εκείνες τις ημέρες της ορκομωσίας. Και για τους θιασώτες της μόδας ή μάλλον της τελευταίας λέξης της μόδας η τουαλέτα με τον έναν ώμο, λευκή σιφόν θα καταλήξει στο ινστιτούτο Smithsofian. Ένας 26χρονος Αμερικανός τύπου Ταϊβάν σχεδίασε την ένδυση της πρώτης κυρίας! Όσο για τις δαντέλες, τα γάντια, τα παπούτσια! Να με συμπαθήσετε που δεν μπορώ να δώσω περισσότερες πληροφορίες. Και μια που αναφερόμαστε στη μόδα, πάντοτε η καλίκωση, η υπόδηση δηλαδή, έπαιζε πρωταρχικό ρόλο. Ο πανταχού παρών κ. Μαρίνος Ιδομενέως μας το υπενθυμίζει μέσα από πολλές περιπτώσεις και πτυχές της καθημερινής ζωής!

“Άμα ’χω ’γω καλίκωση

και τα βουνά γυρίζω

μα αν είμαι αξυπόλυτος

σα γέρος καπαντίζω”, και

“Καλικωμένος θέλω ’γω

γυναίκα ν’ αγαπήσω

μα κι αξυπόλυτη να βρω

δεν τη γιαγέρνω πίσω”.

Τέλος...

“Δεν καλικώνομαι ποτές

κι ας έρχομαι σαν φίλος

γιατί γροικά το ζάλο μου

και με γαβγίζει ο σκύλος”.

Μόδα είναι αυτή λοιπόν και θα την υποστούμε, ξοδεύοντας χιλιάδες ή εκατομμύρια δολάρια, αλλά και ευρώ για τις διάφορες φιέστες και τελετές. Ε! Και αν πεινάνε οι λαοί αυτό είναι άλλο πράγμα. Θυμάμαι πολλές φορές αυτό που παλιότερα έλεγαν διάφοροι βουλευτές που επισκέφτονταν την επαρχία, θέλοντας να δώσουν κουράγιο στους ανήμπορους να ανταπεξέλθουν οικονομικά επαρχιώτες:

“Όταν έχετε εσείς, έχουμε κι εμείς, όταν όμως έχουμε εμείς και δεν έχετε εσείς, ετσά είναι αυτά!”.

Όμως τα καρναβάλια και οι αποκριές δεν τελειώνουν ποτέ. Συνεχίζονται, τα ζούμε όλο το χρόνο με πολλούς και διάφορους μασκαρεμένους αλλά και μασκαράδες. Και κάποιοι κύριοι... συνεχίζουν να μας παίζουν... και συνεχώς εξακολουθούν να παίζουν το βιολί τους... δίνοντας το δικαίωμα στον κύριο Μαρίνο Ιδομενέως, μέσα από το Κρητικό γλωσσάριο, μια έκδοση της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης, να τους απαντήσει: “Σαν τη μασκάρα τσ’ αποκράς με παίζεις κάθε χρόνο και δεν πιστεύγεις πως πετώ με τα φτερά σου μόνο”.

Χρόνια σας πολλά!!