Tου Αλ. Α. Ανδρικάκη

Ο αγώνας των απελπισμένων αγροτών για την αξιοπρέπεια και το φιλότιμό τους

-Δεν είναι «άπορες κορασίδες» για να τους υπόσχεται ο κάθε υπουργός, ως άλλη Φρειδερίκη, βιβλιάρια με επιδόματα. Ζητούν πολιτική ώστε η εργασία τους να αποδίδει, όπως των άλλων επαγγελματιών

-Ήταν ένας πρωτόγνωρος αγώνας που έδωσαν 1500 άνθρωποι στο όνομα του φιλότιμου όλων των αγροτών της Κρήτης και όλης της Ελλάδας. Στο όνομα όλων των πολιτών αυτής της χώρας που δεν βολεύονται με το φιλικό χτύπημα «συμπαράστασης» στην πλάτη και τα κολακευτικά λόγια των πολιτικών, όταν τους ζητούν την ψήφο.


Ο πρόσφατος αγώνας των αγροτών, που επί μέρες έθετε το αγροτικό πρόβλημα της Κρήτης στο επίκεντρο της ειδησεογραφίας και της πολιτικής ατζέντας, έστω και χωρίς να συζητήσουμε αναλυτικά τις ιδιαίτερες πλευρές και παραμέτρους του, άνοιξε διάπλατα μια σειρά από ζητήματα, τα οποία είναι ευκαιρία να τα επεξεργαστούν οι πολιτικοί και κοινωνικοί εκπρόσωποι του τόπου, ειδικά και γενικά.

Οι αγρότες ανάγκασαν ακόμη και τον συνήθως σιωπούντα και απέχοντα πρωθυπουργό να κάνει σχετικές αναφορές εντός βουλής, έστω και με τον τρόπο που τις έκανε.

Μπορεί, καταρχήν, ο Έλληνας πολίτης να μην έμαθε στην ευρύτητα και τη λεπτομέρειά του το αγροτικό πρόβλημα, αλλά κατανόησε με τον πιο έντονο και συνάμα δραματικό τρόπο, ότι αυτό είναι μεγάλο καθώς στις τηλεοπτικές του οθόνες, μπροστά στα μάτια του, έβλεπε έναν αγώνα επιβίωσης απελπισμένων ανθρώπων, που «έτρωγαν» κατά δεκάδες και επί 2 μέρες τα περίφημα χημικά αέρια, για τα οποία ούτε ο αρμόδιος Κρής υπουργός, ήξερε τι ακριβώς είναι, όπως προκλητικά (συνεπής στη γενικότερη στάση του), ομολόγησε από το βήμα της βουλής! Οι Έλληνες πολίτες, κυρίως αυτοί των μεγάλων πόλεων, κατάλαβαν, κατά το αγχώδες τρέξιμό τους ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη δουλειά τους προκειμένου να βγάλουν τις δόσεις του δανείου και της εφορίας, ότι κάποιοι άλλοι άνθρωποι, που δεν έχουν Κυριακές και αργίες ή το αμφισβητούμενο πλέον οκτάωρο, ούτε ξεκουράζονται όταν έχει χιονιά ή καύσωνα, δεν έχουν καν τη δυνατότητα να αναζητήσουν από μια δεύτερη πηγή ένα συμπληρωματικό εισόδημα για να πληρώσουν την τράπεζα, πρώτα, και μετά να γεμίσουν το πιάτο τους φαγητό και να σπουδάσουν ή να παντρέψουν τα παιδιά τους. Κατάλαβαν, με άλλα λόγια, ότι υπάρχουν άλλοι πολίτες σε αυτή τη χώρα, που δεν έχουν καμιά άλλη επιλογή. Γι αυτό και μπήκαν απελπισμένοι στο καράβι, μαζί με τα τρακτέρ και τις οικογένειές τους, για να διεκδικήσουν και να πληροφορήσουν όλους εμάς. Υποψιασμένοι ότι το σιδερόφρακτο και αυταρχικό κράτος δεν έχει ευαισθησίες που να αφήνουν περιθώρια κατανόησης του αγώνα τους για την επιβίωση. Γνωρίζοντας ότι το κράτος το μόνο που έχει να αντιπαραθέσει είναι πυγμή και επίδειξη δύναμης. Και, ξέρετε, εκείνος που γνωρίζει ότι απέναντι του έχει τον αυταρχισμό, τα χημικά και «ντοπαρισμένους» ΜΑΤατζήδες που τους χρησιμοποιεί το κράτος για να «διαπραγματεύονται» αντ’ αυτού να ανοίγοντας κεφάλια, ξέρει δηλαδή ότι έχει μπροστά του ένα οπλισμένο δηλαδή κράτος, που όμως δεν το υπολογίζει παίρνοντας το ρίσκο των συνεπειών, δεν μπορεί να δρα έτσι μόνο με κομματική εντολή. Δεν μπορεί, κύριε Καραμανλή, κύριε Μαρκογιαννάκη, κύριε Αυγενάκη, κύριε Καράογλου (μας προέκυψε νέος «ερμηνευτής» των προθέσεων των Κρητών αγροτών, ο οποίος πάντως είναι αμφίβολο αν έχει ποτέ του σφίξει το ροζασμένο χέρι ενός εξ αυτών ή αν έχει ποτέ δει από κοντά τα πρόσωπά τους) να βγαίνουν μπροστά με τέτοιο κίνδυνο μόνο επειδή τους το ζήτησε το κόμμα ή βουλευτής. Σκεφτήκατε ότι με μια εντολή δεν γίνονται τέτοια πράγματα; Δεν μπορείτε, ενδεχομένως, να κατανοήσετε ότι πέραν από την κομματική δουλειά και το ψάρεμα ψήφων υπάρχουν και άνθρωποι που ντρέπονται να πάνε στο καφενείο, όταν φυσικά έχουν να πληρώσουν το δικό τους καφέ, γιατί δεν έχουν τα χρήματα να κεράσουν έναν δεύτερο στο συχωριανό τους. Άνθρωποι οι οποίοι δεν σηκώνουν το τηλέφωνο γιατί μπορεί να είναι η τράπεζα που θα τους ζητήσει αυτά που αδυνατούν να πληρώσουν.

Εσείς φυσικά δεν βρεθήκατε σε τέτοια θέση. Ξέρετε, κάποιοι δεν τα βρήκαν όλα έτοιμα, δεν έχουν παντού ανοικτές τις πόρτες και διατηρούν το φιλότιμό τους. Εκείνο που ενδεχομένως έχουμε χάσει πλέον οι περισσότεροι από εμάς.

Σκεφτήκατε ποτέ κύριε Καραμανλή, κύριε Μαρκογιαννάκη, κύριε Αυγενάκη και κύριε Καράογλου ότι ένας αγρότης για να πληρώσει ένα καφέ εκεί που εσείς τον πίνετε, θα πρέπει πουλήσει 4-5 κιλά λαδιού; Δεν μιλάμε, φυσικά, για δείπνα στα ρεστοράν πολυτελείας, όπως εκείνο στο οποίο έτρωγε στις Βρυξέλλες το βράδυ της Δευτέρας ο υπουργός… καβαλάρης των τρακτέρ – όταν βεβαίως ήταν στην αντιπολίτευση- την ώρα που οι αγρότες «χόρταιναν» με χημικά και ξύλο.

(Εκτός των γνωστών πολιτικών παραγόντων, αναφερόμαστε και στον κ Καράογλου γιατί πραγματικά μας εξόργισε η προσβλητική, για την αγωνία των αγροτών της Κρήτης αναφορά του περί «κομματικών στελεχών σε διατεταγμένη υπηρεσία που πήγαν στον Πειραιά για να κάνουν επεισόδια»… Τι παραπάνω άραγε ξέρει και χρησιμοποιεί τέτοιο αλαζονικό αφορισμό; Μάλλον στους δικούς του ψηφοφόρους δεν θα τολμούσε να ούτε καν να υπαινιχθεί κάτι τέτοιο…)

Σκέφτηκαν, άραγε, οι πολιτικοί παράγοντες που τόσο εύκολα έδωσαν εντολή για επιθέσεις στους αγρότες ή με ελαφρά καρδία αφόρισαν τον αγώνα τους (αν δεν είναι υποκριτικό το γεγονός ότι την ίδια στιγμή εκδήλωναν… «συμπαράσταση» στα αιτήματά τους, τότε τι είναι;) ότι όταν οι απελπισμένοι στάθηκαν απέναντι στα ΜΑΤ, τον κυβερνητικό αυταρχισμό και την αδιαλλαξία, δεν το έκαναν για κανένα άλλο λόγο παρά γιατί δεν είχαν τίποτε άλλο να χάσουν, εκτός από τις αλυσίδες τους, κατά την μαρξιστική ερμηνεία των εξεγέρσεων απελπισμένων ανθρώπων;



Αγροτικός τομέας με επιδοματική πολιτική!



Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά στοιχεία τα οποία αναδεικνύονται από αυτό τον πρωτόγνωρο αγώνα που έδωσαν 1500 άνθρωποι στο όνομα του φιλότιμου όλων αγροτών της Κρήτης και όλης της Ελλάδας. Θα προσθέταμε, στο όνομα όλων των πολιτών αυτής της χώρας που δεν βολεύονται με το φιλικό χτύπημα «συμπαράστασης» στην πλάτη και τα κολακευτικά λόγια των πολιτικών, όταν τους ζητούν την ψήφο.

Οι αγρότες επέστρεψαν κερδισμένοι, και με ψηλά το κεφάλι, έχοντας κάνει γνωστό το πρόβλημά τους. Οι οποίοι πάντως, δεν είναι «άπορες κορασίδες» για να τους υπόσχεται ο κάθε υπουργός, ως άλλη Φρειδερίκη, βιβλιάρια με επιδόματα. Δεν ξεσηκώθηκαν οι αγρότες για να εξασφαλίσουν μια επιδοματική ή προνοιακή πολιτική. Τον κόπο τους απαιτούν, στην επιβίωσή τους στοχεύουν. Δεν μπορεί ο αγροτικός τομέας να στηρίζεται στην «ελεημοσύνη» των κυβερνώντων και στις αποζημιώσεις. Ένα σύγχρονο κράτος οφείλει να φροντίσει τους πολίτες του που ασχολούνται με τη γεωργία και την κτηνοτροφία, ως επαγγελματίες, έχει υποχρέωση να τους στηρίξει με συγκεκριμένες πολιτικές ώστε να ζουν από την απόδοση των προϊόντων τους. Δεν μπορεί η επιδότηση ή η αποζημίωση να είναι η κύρια πηγή του μικρού αγροτικού εισοδήματος. Συχνά οι αγρότες παρακαλούν για μια θεομηνία που θα καταστρέψει την παραγωγή, γιατί η αποζημίωση θα τους δώσει περισσότερα από την τιμή του προϊόντος…

Δεν μπορούμε να απαιτούμε να αλλάξει η αντίληψη των αγροτών σε σχέση με την επιδοματική – προνοιακή πολιτική, αν δεν αλλάξει πρώτα η αντίληψη εκείνων που σχεδιάζουν και εφαρμόζουν πολιτικές. Αυτή την ανάγκη αλλαγής αντίληψης, άραγε, δεν την κατανοούν κυβέρνηση και κόμματα; Οι αγρότες, που δεν είναι «φωτισμένοι» όπως οι κυβερνώντες (...), δειλά- δειλά έστω, θέτουν εδώ και χρόνια το ζήτημα. Δύσκολο, πλέον, ζήτημα, το οποίο «καίει», θέλει σχεδιασμό, βούληση και μέτρα πολιτικής. Γι αυτό και δεν το άνοιξαν ποτέ οι κυβερνήσεις, δεν το αγγίζουν τα κόμματα. Για έναν πολιτικό είναι προτιμότερο το απλό ζήτημα της επαιτείας επιδομάτων από τις Βρυξέλλες, παρά ο σχεδιασμός μιας ολοκληρωμένης πολιτικής. Γιατί στη διεκδίκηση επιδομάτων (όταν κι αυτά ζητούνται) ο υπουργός έχει και το άλλοθι «δεν μου δίνουν την έγκριση», ενώ για μια ολοκληρωμένη πολιτική χρειάζεται μελέτη, σχέδιο, δουλειά. Και δεν έχει το χρόνο και τη διάθεση να το κάνει… Πετώντας ένα ξεροκόμματο, ένα χαρτζιλίκι στην τσέπη του αγρότη, νομίζει ότι μπορεί να τον πείσει – με τόσο απλό τρόπο…- να τον ξαναψηφίσει…



Ενότητα και συγκρητισμός



Υπάρχουν και μια σειρά άλλα ζητήματα που οφείλομε να καταγράψομε και να τα πιστώσουμε στον αγώνα των αγροτών, έστω κι αυτά δεν ήταν στην πρώτη γραμμή των στοχεύσεών τους. Και πριν απ’ όλα την ενότητα του κινήματός τους, που ανέδειξε τον αμφισβητούμενο, από άλλες μικρότερες αφορμές, συγκρητισμό. Την Κρήτη δεν την πολυπολογίζουν εκείνοι που κυβερνούν, όχι μόνο γιατί η ΝΔ τη θεωρεί «χαμένη» για την ίδια και το ΠΑΣΟΚ «δική του». Αλλά γιατί τη βρίσκουν πάντα κομμένη στα δύο. Αντιμετωπίζουν τους Κρητικούς ως «δυτικούς» και «ανατολικούς», είτε γιατί υπάρχει ένα εφετείο, είτε γιατί αναδεικνύεται από τα συμφέροντα ένα ΚΤΕλ, είτε επειδή, παλιότερα, υπήρχε η διεκδίκηση της έδρας του Πανεπιστημίου. Κι όμως, παρά αυτές τις δευτερεύουσες διαφορές, τις οποίες πολιτικά ή επιχειρηματικά συμφέροντα (ή και τα δύο μαζί) επιδιώκουν να συντηρούν, οι αγρότες απέδειξαν ότι υπάρχουν άλλα σπουδαιότερα που ενώνουν όλους τους Κρητικούς. Ότι υπάρχει μια Κρήτη, μια μεγάλη δύναμη, από τη δυνατή φωνή της οποίας μπορούν να ακουστούν πολλά πράγματα. Υπάρχουν πολλά κοινά, τεράστια, προβλήματα, πολύ μεγαλύτερα και σοβαρότερα από εκείνα του εφετείου ή του ΚΤΕΛ που χωρίζουν «δυτικούς» και «ανατολικούς». Και πράγματι γι αυτά θα άξιζαν οι παραιτήσεις βουλευτών από τα Χανιά ή το Ηράκλειο. Πραγματικές, όχι επικοινωνιακές απειλές. Μάθημα κι αυτό από τους αγρότες.

-Οι ίδιοι οι αγρότες ανανέωσαν τη συνδικαλιστική τους εκπροσώπηση, παρά τις μη αληθείς αναφορές του κ Μαρκογιαννάκη, ότι ήταν τα ίδια πρόσωπα που έκαψαν τη νομαρχία στα Χανιά (πότε κύριε υπουργέ οι αγρότες έκαψαν τη νομαρχία στα Χανιά;) ή έκαψαν και γκρέμισαν τη νομαρχία στο Ηράκλειο (πότε κύριε υπουργέ γκρέμισαν οι αγρότες τη νομαρχία στο Ηράκλειο;). Εκτέθηκε ο αρμόδιος για τη δημόσια τάξη (με το μπάχαλο του Πειραιά, των χημικών και του σπασίματος των αγροτικών κεφαλών διασφαλίστηκε, άραγε, η δημόσια τάξη;) με τις αναφορές του αυτές, καθώς κανείς από την ηγεσία της συντονιστικής επιτροπής ή των ανθρώπων γύρω της δεν ήταν στην ίδια θέση των αγροτικών κινητοποιήσεων του 1991. Ένα μόνο πρόσωπο ήταν το ίδιο σε αντίστοιχη θέση το 1991, αλλά από την άλλη πλευρά, του σιδερόφραχτου κράτους. Ο τότε επικεφαλής των ΜΑΤ στο Ηράκλειο, εκείνος που ξυλοφόρτωσε αγρότες, πολίτες, ακόμη και δημοσιογράφους, έξω από τη νομαρχία, ήταν ο διοικητής των ΜΑΤ στο λιμάνι του Πειραιά. Εκτέθηκε ο κύριος υπουργός, καθώς μόνο ο δικός του άνθρωπος ήταν ο ίδιος. Κάτι σημαίνει αυτό… Έκανε καλά τη δουλειά του τότε και του ανατέθηκε η ίδια τώρα… Από τους υπόλοιπους, της αγροτικής ηγεσίας που αλόγιστα τους καταγγείλατε, οι περισσότεροι ήταν αμούστακα παιδιά το 1991!

Ο αγώνας του Πειραιά, η «απόβαση» των Κρητών, ανέδειξε νέα πρόσωπα, σοβαρά, στην ηγεσία. Κι αυτά φοβήθηκε ο κρατικός αυταρχισμός, γι αυτό και συκοφάντησε… Ας πούμε, ο πρόεδρος της ΟΑΣΝΗ και επικεφαλής της συντονιστικής επιτροπής Ζαχαρίας Σπυριδάκης, καθοδήγησε με σοβαρότητα, ωριμότητα τον αγώνα. Διαφύλαξε με κάθε τρόπο την αξιοπρέπεια των αγροτών και των διεκδικήσεών τους. Έδειξε φιλότιμο και κρητική λεβεντιά. Σε πείσμα μερικών ανώριμων, πολιτικά, στελεχών, που μετά την κατάληψη του αεροδρομίου ζήτησαν την κεφαλή του, επειδή δεν έριξε την κυβέρνηση! Ποιος ξέρει γιατί… Ας καταλάβουν κι εκείνοι ότι η «πολιτική της κατσαρίδας» δεν μετρά πλέον. Χρειάζονται χειρισμοί ευθύνης. Πολύ περισσότερο όταν ηγείσαι. Κι ο ηγέτης στα δύσκολα αναδεικνύεται. Ο Ζ. Σπυριδάκης ήταν μια έκπληξη για πολλούς, όπως και πολλά άλλα νέα αγροτικά στελέχη τα οποία έδειξαν αντίστοιχα χαρακτηριστικά.

Η στάση τους με μιας διάγραψε την κουραστική και αναποτελεσματική παρουσία άλλων ηγετικών στελεχών, που ακόμη δεν κατανόησαν ότι η παρουσία τους στις ίδιες θέσεις επί 30 χρόνια, μόνο κακό πλέον μπορεί να κάνει. Κι σ’ αυτή την κινητοποίηση, ευτυχώς, οι αγρότες έβαλαν στην άκρη ανθρώπους τους οποίους θυμόμαστε να διεκδικούν προεδρικές καρέκλες από τότε που εμείς ήμασταν ακόμη στα μαθητικά θρανία. Και τώρα κοντεύουμε να βγούμε στη σύνταξη κι εκείνοι ακόμη διεκδικούν αμειβόμενες προεδρίες! Ευτυχώς, επαναλαμβάνομε, οι αγρότες τους έβαλαν στην άκρη αυτή τη φορά.

-Πρωθυπουργός, υπουργός, βουλευτές της ΝΔ, αλλά και κρατικά δελτία ειδήσεων, τα οποία προφανώς ανέλαβαν το έργο της κυβερνητικής εκπροσώπησης, μας μίλησαν για κομματικό αγώνα. Ας πούμε ότι δεν κατάλαβαν, ούτε θα καταλάβουν αυτά για τα οποία εξεγέρθηκαν οι αγρότες αφού οι ίδιοι δεν πείνασαν ποτέ, δεν δυσκολεύτηκαν ποτέ στη ζωή τους. Δεν είδαν όμως κιόλας; Δεν είδαν, για παράδειγμα, στο λιμάνι το νομάρχη Χανίων Γρηγόρη Αρχοντάκη, στέλεχος της ΝΔ, με καθαρή συνείδηση και καρδιά; Δεν άκουσαν τις δηλώσεις του; Δεν διαπίστωσαν ότι δεν πήγε εκεί για βόλτα αλλά για συμπαράσταση; Δεν είδαν το μέλος της Κ.Ε. της ΝΔ, υποψήφιο βουλευτή στις τελευταίες εκλογές Πρίαμο Ιερωνυμάκη να συμμετέχει στις κινητοποιήσεις και να ζητεί, στο τέλος, την παραίτηση του Κρητικού αναπληρωτή υπουργού, προσβεβλημένος κι ο ίδιος από τις δηλώσεις και την αυταρχική αντιμετώπιση των διαδηλωτών; Δεν ξέρουν ότι ο επικεφαλής των κτηνοτρόφων της Κρήτης, οι οποίοι στήριξαν και συμμετείχαν στον αγώνα, ο Κώστας Καράτζης είναι εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ στο Ηράκλειο; Δεν έμαθαν για το ψήφισμα συμπαράστασης του νομαρχιακού συμβουλίου Ηρακλείου, το οποίο είχε τη θετική ψήφο των συμβούλων της ΝΔ;

Δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν, δεν, δεν… Μα πώς λειτουργεί έτσι μια κυβέρνηση και οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι της; Πώς ο κ. Αυγενάκης έδινε δίκιο και ταυτόχρονα χρέωνε κομματικό καθήκον στους αγρότες; Παράξενα πράγματα για ένα νέο πολιτικό που διακηρύττει ότι θέλει να φέρει το φρέσκο και το καινούργιο. Γιατί αυτή η στάση των πολιτευομένων, αυτό το «έχετε δίκιο όλοι» για να τα έχομε καλά και με το κόμμα και με τους ψηφοφόρους, υπάρχει από τότε που ιδρύθηκε το νεοελληνικό κράτος…

Ας αφήσουμε δε στην άκρη για τα περί των παρεμβάσεων, που πολλοί από τους «γαλάζιους» βουλευτές θέλησαν να ασκήσουν για κλείσουν ένα ραντεβού με τον υπουργό ή να τον πείσουν να δεχτεί το ένα ή το άλλο αίτημα, πάντα στο παρασκήνιο. Κι αυτή η τακτική του «κατόπιν ενεργειών μου» είναι το ίδιο αναχρονιστική με την προηγούμενη. Υποτιμά μια ολόκληρη κοινωνία, τον αγώνα και τις αγωνίες της. Δεν το κατάλαβαν ακόμη εκείνοι που την εφαρμόζουν ότι τα πάντα στην κοινωνία δεν είναι ρουσφέτια που χρεώνονται στο πολιτικό γραφείο;

-Κατηγορήθηκαν η νομάρχης Ηρακλείου Βαγγελιώ Σχοιναράκη και ο δήμαρχος Γιάννης Κουράκης ότι στήριξαν τον αγώνα, ήταν δίπλα στους αγρότες, τους έδωσαν χρήματα για τα εισιτήρια. Και πολύ καλά έκαναν! Δεν γνωρίζουμε αν έδωσαν χρήματα, αλλά αν το έκαναν, καλώς έπραξαν και αυτό. Γιατί στήριξαν με κάθε τρόπο τον αγώνα μιας δεινοπαθούσας κοινωνικής ομάδας που εκπροσωπούν. Γιατί αν δεν το έπρατταν δεν θα ήταν άξιοι εκπρόσωποι τους και, αντίθετα, θα έδειχναν κοινωνική αναλγησία. Θα έμοιαζαν, με άλλα λόγια, με εκείνους που τους κατηγόρησαν…

-Δεν χρειάζεται, ίσως, να αναφέρουμε τίποτε περισσότερο σε σχέση με τη στάση των κυβερνητικών παραγόντων, του κ. Χατζηγάκη (τι κρυφτούλι κι αυτό από τους αγρότες!), του κ. Μαρκογιαννάκη και του πρωθυπουργού που τους κάλυψε, επιβεβαιώνοντας αυτό για το οποίο δεν υπήρχε αμφιβολία. Η κοινωνική αναλγησία, η ανάθεση σε εισαγγελείς και ΜΑΤ να «διαπραγματεύονται» πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα, όπως είναι αυτά που έθεσαν οι αγρότες, είναι χαρακτηριστικά κυβερνώντων που διαχειρίζονται με αυταρχισμό τα πράγματα. Το να σου ζητά ο άλλος ψωμί, που είσαι υποχρεωμένος να του το εξασφαλίζεις, και να στέλνεις τον εισαγγελέα να απειλήσει και τα ΜΑΤ να χτυπήσουν δείχνει ακριβώς αυτό τον αυταρχισμό και την κοινωνική αναλγησία. Και αφού αναφερόμαστε στα επεισόδια, να ερωτήσουμε αν σχηματίστηκε δικογραφία για τη δράση αστυνομικών δυνάμεων μέσα στο λιμάνι, πράξη απαγορευμένη από τη νομοθεσία; Όταν το κράτος παρανομεί και με αυτό τον τρόπο και επικαλείται τα αστεία «επιχειρήματα» περί κυκλοφοριακού και βενζινοκίνητων οχημάτων για να απαγορεύσει μια διαδήλωση, τότε έχομε ένα κράτος αδίκου και όχι δικαίου. Άραγε στις Βρυξέλλες, στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι συνειδήσεις των κρατούντων είναι ελαστικότερες των δικών μας και επιτρέπουν κάθε τόσο τέτοιας μορφής διαδηλώσεις;

Αυτά είναι μερικά από τα σημεία που θα πρέπει να εντοπιστούν σε σχέση με τον αγώνα των αγροτών και την αστυνομική πολιτική της κυβέρνησης. Στοιχεία τα οποία προφανώς δεν ισχύουν μόνο για το πρόσφατο παρελθόν, αλλά και για το μέλλον. Και το ΠΑΣΟΚ, το οποίο φαίνεται σήμερα να έχει τον «κυβερνητικό αέρα», όταν θα έλθει η ώρα του να διαχειριστεί το πρόβλημα, ας τα πάρει υπόψη του. Και κυρίως ας θυμηθεί το κυβερνητικό παρελθόν του, για να το αλλάξει.

(Ένα υστερόγραφο σε σχέση με την «πολιτική κόντρα» μεταξύ κυβέρνησης και ΠΑΣΟΚ για το αν έπεσαν χημικά όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν στο λιμάνι. Καταλαβαίνουμε το μέγεθος του πολιτικού ατοπήματος μιας τέτοιας κίνησης από την πλευρά των πολιτικών προϊσταμένων της αστυνομίας. Δεν καταλαβαίνουμε όμως την κόντρα, ούτε τις διαψεύσεις της κυβέρνησης ότι έγινε ρίψη χημικών όταν ήταν στο χώρο ο κ Παπανδρέου, ούτε την επιμονή του ΠΑΣΟΚ να υποστηρίζει ότι αυτό είναι γεγονός. Καμιά από τις δύο πλευρές δε λογάριασε ότι ανεξάρτητα από το αν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν στο λιμάνι όταν έπεσαν τα χημικά, ήταν σίγουρα εκεί εκατοντάδες άλλοι άνθρωποι, που τα «έφαγαν» δεκάδες φορές. Δεν ήταν ξύλινα στρατιωτάκια, ήταν άνθρωποι… Κι επιτέλους, ας σταματήσει αυτή η αθλιότητα με τα κάθε λογής χημικά, χειροβομβίδες κρότου λάμψης ή ότι άλλο δολοφονικό πετούν σε όποιον αμφισβητούσε, αμφισβητεί ή θα αμφισβητεί τις πολιτικές των κυβερνώντων. Πόσο νόμιμο είναι να παίζει ένα κράτος συνειδητά με την υγεία των πολιτών του; Γιατί κι αυτό το θεωρούμε δεδομένο στο πλαίσιο μιας αυταρχικής κρατικής αντιμετώπισης των διεκδικούντων πολιτών. Αν οι υπό τον κ Μαρκογιαννάκη, σήμερα, δυνάμεις είχαν για τους «γνωστούς αγνώστους» τις ίδιες αυστηρές εντολές για την αντιμετώπιση των «τρομοκρατών» αγροτών, καμιά βιτρίνα δεν θα έσπαγε ποτέ… Τώρα, γιατί τους αγρότες τους έπνιξαν στο χημικό, και τους άλλους τους χαϊδεύουν, μας αφήνουν να το συμπεράνουμε μόνοι μας…)