Του Γιάννη Ζωράκη

“Αυτό που ζήσαμε δεν το ’χω ξαναδεί”

Ενας από τους αγρότες που έζησε τη φρίκη των χημικών από τα ΜΑΤ μιλά στην “Π”


Με την ικανοποίηση της νίκης ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του επέστρεψε στο Ηράκλειο, από το…πεδίο μάχης του Πειραιά, ο κ. Ηλίας Κουτάντος.

Ο κ. Κουτάντος ήταν ένας από τους εκατοντάδες αγρότες που βρέθηκαν στο λιμάνι του Πειραιά την περασμένη Δευτέρα, με την προοπτική να μεταβούν στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης.

Παρ’ όλα αυτά, τα σχέδια τους άλλαξαν, αφού αντί για την διεκδίκηση των αιτημάτων τους στα γραφεία του υπουργείου, βρέθηκαν να…διεκδικούν την σωματική τους ακεραιότητα στις αποβάθρες του Πειραιά.

Διεκδίκηση αυτονόητη, που έπρεπε να τεθεί σε τριανταπεντάωρη διαπραγμάτευση, προκειμένου οι αγρότες να επιστρέψουν ασφαλείς στα σπίτια και την εργασία τους.

Μια διεκδίκηση επίσης που ανέδειξε τα προβλήματα των αγροτών σε θέματα πρώτης προτεραιότητας και απέδειξε πως οι αγρότες ούτε ταραχοποιοί είναι, ούτε επικίνδυνοι. Είναι απλά οι άνθρωποι του καθημερινού μόχθου που θέλουν επιτέλους η φωνή τους να ακουστεί.

“Νιώθουμε ικανοποιημένοι κι ας μην ικανοποιήθηκε κανένα αίτημα μας” υπογραμμίζει με νόημα ο κ. Κουτάντος, στο πλαίσιο μιας συνέντευξης που αποτυπώνει με τρόπο γλαφυρό το χρονικό μιας “ακήρυχτης μάχης χωρίς αιτία” εναντίον των αγροτών.

Ερ.: Με ποιο σκεπτικό ξεκινήσατε από το Ηράκλειο για το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης ;

Απ.: “Εμείς αποφασίσαμε να ανέβουμε στην Αθήνα, απλά για να επισκεφθούμε το υπουργείο και να παρουσιάσουμε στον υπουργό το τι ακριβώς ζητάμε. Για εμάς ήταν απλά ένα ταξίδι στο οποίο ανεβαίναμε για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα μας.

Ούτε στο πλοίο υπήρχε κάποια ενημέρωση για οτιδήποτε αρνητικό, ούτε περιμέναμε επίθεση. Με βάση αυτά που είχαμε ακούσει μάλιστα στην τηλεόραση από τον κ. Μαρκογιαννάκη, περιμέναμε να μας…καλοδεχτούν. Αυτοί όμως μας υποδέχτηκαν με διμοιρίες των ΜΑΤ, κλούβες και μπλόκα σε όλες τις πύλες”.

Ερ.: Η εικόνα που αντικρίσατε δηλαδή κατεβαίνοντας στο λιμάνι του Πειραιά είναι να δείτε μπροστά σας τα ΜΑΤ;

Απ.: “Μπροστά μας στα 200 μέτρα υπήρχε το πρώτο μπλόκο. Αμέσως μετά υπήρχε άλλο ένα. Και όλες οι πύλες εισόδου και εξόδου ήταν κλειστές από αστυνομικούς. Όχι τρακτέρ δεν μπορούσε να περάσει, αλλά ούτε ποδήλατο”.

Ερ.: Ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση;

Απ.: “Εμείς εννοείται πως όταν αντικρίσαμε μια τέτοια κατάσταση, παραξενευτήκαμε. Λέμε «τι συμβαίνει εδώ πέρα; Αλλιώς μας τα είχαν πει τα πράγματα». Στο μεταξύ, κανένας από εμάς δεν είχε σκοπό να κάνει έκτροπα, οπότε μας φάνηκε εντελώς παράλογο να υπάρχουν τόσες κλούβες των ΜΑΤ”.

Ερ.: Από την Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων ποια ενημέρωση είχατε;

Απ.: “Η Ομοσπονδία μας είχε ενημερώσει ότι δεν υπήρχε κάποιο πρόβλημα, αφού βασίζονταν στις δηλώσεις του κ. Μαρκογιαννάκη. Στο πλοίο μέσα βέβαια, κάτι αρχίσαμε να υποψιαζόμαστε γιατί ακούσαμε πως τα τρακτέρ δεν έχουν μπει ποτέ μέσα στην Αθήνα κι ότι δεν επιτρέπονται.

Όμως εμάς η δύναμη μας όταν ανεβαίναμε ήταν τα τρακτέρ. Οπότε φανταστήκαμε πως έχουν γίνει κινήσεις για να μην πάμε καν στο υπουργείο. Όπως κι έγινε”.

Ερ.: Πότε άρχισε να γίνεται έκρυθμη η κατάσταση στον Πειραιά;

Απ.: “Με το που κατεβήκαμε κάτω, μας έκανε παράταξη το Λιμενικό και πήγαμε προς το πρώτο μπλόκο. Εκεί είδαμε ότι δεν μπορούμε να περάσουμε. Έβαλε μπροστά το πρώτο τρακτέρ, και με το που ακούστηκε ο θόρυβος της μηχανής άρχισε η επίθεση με τα χημικά”.

Ερ.: Κι εσείς πώς αντιμετωπίσατε την κατάσταση;

Απ.: “Δεν προλάβαμε ούτε να αντιδράσουμε. Με το που έπεσε το χημικό, άρχισαν να τρέχουν τα μάτια, νιώθαμε ένα κάψιμο στο στήθος και στο λαιμό, ενώ αρκετοί ήταν αυτοί που έκαναν αμέσως εμετό”.

Ερ.: Τόσο ισχυρά ήταν τα χημικά που έριχναν οι αστυνομικές δυνάμεις;

Απ.: “Εγώ δεν το έχω ξαναδεί αυτό το πράγμα. Έχω βρεθεί και παλαιότερα σε διαδηλώσεις αγροτών που είχε γίνει ρίψη χημικών, όμως αυτό το πράγμα δεν το έχω ξανανιώσει. Δεν ξέρω τι μπορεί να είναι. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι μας «ψέκαζαν» με αυτά και μας «έπιαναν» άμεσα. Δεν περνούσε ούτε δευτερόλεπτο”.

Ερ.: Γενικότερα η στάση των ΜΑΤ πώς ήταν;

Απ.: “Φάνηκε από την αρχή πως ήθελαν να μας σπάσουν τον τσαμπουκά. Γι’ αυτό και προχώρησαν στις δύο πρώτες συλλήψεις. Όμως αυτό που καταλάβαμε από την αρχή είναι ότι δεν μπορούμε να σπάσουμε τα μπλόκα. Δεν μπορούσαμε να μετακινηθούμε ούτε καν διακόσια μέτρα”.

Ερ.: Σε σχέση με τις προμήθειες σας τι κάνετε; Υπήρχε νερό ή κάποια τρόφιμα;

Απ.: “Μπορούσαμε να βγούμε έξω. Μας άφηναν να βγούμε είτε ένας – ένας είτε δυο ή τρία άτομα μαζί. Άλλωστε μας έβλεπαν. Αυτοί ήταν οπλισμένοι με δακρυγόνα και χημικά, εμείς κρατούσαμε σε μια τσάντα τα ρούχα μας. Αλλά από την πρώτη στιγμή ο νομάρχης Πειραιά, ο κ. Μίχας μας συμπαραστάθηκε. Έφερνε συνεχώς νερά, αλλά και σάντουιτς προκειμένου να μας βοηθήσει. Και θέλω να πω ότι μας συμπαραστάθηκαν και όσοι βρέθηκαν στον Πειραιά, αλλά και ο δήμαρχος Τεμένους ενδιαφέρθηκε για τους δημότες του και τον ευχαριστούμε”.

Ερ.: Πώς πέρασε το πρώτο βράδυ; Ξεκουραστήκατε κάπου;

Απ.: “Το βράδυ πλέον δεν αντέχαμε άλλο και πήγαμε για ξεκούραση στα πλοία. Και το πλοίο των Μινωικών, αλλά και της ΑΝΕΚ είχαν ανοιχτά τα καταστρώματα τους κι έτσι μπορέσαμε να ξεκουραστούμε. Όπως μπορούσε βέβαια ο καθένας να ξεκουραστεί κάτω από αυτές τις συνθήκες. Προσωπικά κοιμήθηκα στο πάτωμα”.

Ερ.: Πώς ξεκίνησε η δεύτερη ημέρα;

Απ.: “Την δεύτερη πάλι μέρα είχαμε τα ίδια. Χωρίς να καταλάβουμε τι έγινε οι αστυνομικοί έκαναν πάλι «ντου». Οπότε μπήκαμε ξανά σε μια διαδικασία να αντιμετωπίζουμε τα ΜΑΤ. Βέβαια, δεν μπορούσαμε να κάνουμε και τίποτα, αφού εμείς απλά πήγαμε για να επιστρέψουμε το πρώτο βράδυ. Απ’ ό,τι άκουσα να λέγεται, υπήρχαν τρόποι οι αγρότες να αντιμετωπίσουν τα ΜΑΤ, είτε με απίρι, με ψεκαστήρες, με λάδι, υπήρχαν μέθοδοι αν θέλαμε να αντιδράσουμε.

Όμως εμείς δεν θέλαμε να συνεχίσουμε μια μάχη. Ούτε και να βρεθούμε αντιμέτωποι με τα ΜΑΤ. Το μόνο που θέλαμε ήταν να διαδηλώσουμε ειρηνικά. Αλλά αντί γι’ αυτό δεχτήκαμε επίθεση. Κι ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μας συμπεριφέρθηκαν έτσι”.

Ερ.: Η επίθεση των ΜΑΤ, πρακτικά τι επιπτώσεις είχε σε εσάς;

Απ.: “Το θέμα είναι πως μέσα από αυτή την διαδικασία χάθηκε κι η έννοια του αγώνα. Μετά την επίθεση, τα αιτήματα μας τέθηκαν σε δεύτερη μοίρα, αφού έπρεπε από τη μία πλευρά να απελευθερωθούν οι αγρότες κι από την άλλη πλέον, ξέραμε πως δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε κάτι περισσότερο από το να φύγουν τα ΜΑΤ. Έγιναν έτσι τα πράγματα, που αυτό το οποίο μας ενδιέφερε κυρίως ήταν να μην δημιουργηθεί πρόσθετη αναταραχή”.

Ερ.: Η στάση της Ομοσπονδίας απέναντι στις επιθέσεις των ΜΑΤ, ποια ήταν;

Απ.: “Η Ομοσπονδία σε κάθε περίπτωση μας επεσήμανε ότι πρέπει η συμπεριφορά μας να είναι υποδειγματική. Κι αυτή ήταν μία από τις αγωνίες μας. Δεν θέλαμε σε καμία περίπτωση να προκαλέσουμε και δεν επιθυμούσαμε να προκληθεί η παραμικρή ζημιά”.

Ερ.: Ζητούσατε διαρκώς να απομακρυνθούν τα ΜΑΤ. Μετά από δύο μέρες στο λιμάνι του Πειραιά, τι σήμαινε για εσάς η απομάκρυνση των αστυνομικών δυνάμεων;

Απ.: “Η απομάκρυνση των ΜΑΤ ήταν θέμα γοήτρου. Εμείς ανεβήκαμε ειρηνικά. Και δεν θέλαμε να φανεί ότι τα ΜΑΤ μας απωθούν σαν να είμαστε κακοποιοί. Οπότε αξιώσαμε να φύγουν, για να καταλάβει ο κόσμος πως εμείς δεν θέλαμε το κακό κανενός. Τα δικαιώματα μας ανεβήκαμε να διεκδικήσουμε κι αυτό ακόμα μας το στέρησαν”.

Ερ.: Μετά απ’ όλη αυτή την ταλαιπωρία και το τέλος της…πολιορκίας, ποιο είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί μέσα σας;

Απ.: “Εμείς είμαστε ικανοποιημένοι. Είμαστε ικανοποιημένοι διότι για πρώτη φορά έγιναν γνωστά στο πανελλήνιο τα προβλήματα της Κρήτης. Έτσι όπως έγινε μάλιστα ο χειρισμός της κατάστασης, έγινε αντιληπτό στον κόσμο πως οι αγρότες της Κρήτης δέχτηκαν επίθεση στο λιμάνι του Πειραιά. Από την άλλη, ο υπουργός δεν κατάφερε να πείσει ότι οι Κρητικοί είναι ταραχοποιοί. Γιατί δεν δημιουργήσαμε το παραμικρό πρόβλημα. Κανείς δεν μπορεί να μας χρεώσει τίποτα αρνητικό”.

Ερ.: Στο λιμάνι του Ηρακλείου σας υποδέχτηκαν σαν ήρωες. Αισθάνεστε ήρωες ;

Απ.: “Εμείς δεν νιώθουμε ήρωες. Ο καθένας για τον εαυτό του δεν πιστεύω να αισθάνεται πως έκανε κάτι σημαντικό. Όμως υπάρχει ικανοποίηση, παρά το γεγονός πως δεν καταφέραμε καμία οικονομική ενίσχυση.

Αυτό που μας χαροποιεί είναι ότι η Κρήτη απέδειξε πως έχει συνοχή, πως είναι ενωμένη, πως θέλει να διεκδικήσει τα δικαιώματα της, αλλά η Πολιτεία δεν την άφησε. Είμαστε απόλυτα ικανοποιημένοι αν και δεν ικανοποιήθηκε κανένα αίτημα μας”.