Επιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Ο Μάνος Κοφινιδάκης, δεν έχει αδέλφια, μεγαλώνει όμως παρέα με το Ρούντι, ένα πανέμορφο γκόλντεν ριτρίβερ, που εδώ και 2 χρόνια έχει γίνει αναπόσπαστο μέλος της οικογένειάς του. Είναι τρυφερός, δημοφιλής και έχει αμέτρητους φίλους...

“Τον επιλέξαμε με τον πατέρα μου, ανάμεσα σε άλλα κουτάβια. Ξεχώρισα ένα άσπρο χνουδωτό, χοντρούλικο με πολύ όμορφα ματάκια. Αμέσως κατάλαβα ότι αυτός ήταν ο δικός μου σκύλος. Πανευτυχής τον πήρα στην αγκαλιά μου και τον φέραμε στο σπίτι. Του δώσαμε το όνομα Ρούντι. Ο μικρούλης, αμέσως μετά από λίγες μέρες ξεχώριζε την μαμά μου τη Νένα, η οποία είχε αναλάβει περισσότερο τη φροντίδα του, με αποτέλεσμα να την ακολουθεί παντού. Ο Ρούντι έμαθε πολύ γρήγορα να κάνει πιπί στην πάνα του και γενικά ήταν ένα καλόβολο και υπάκουο κουταβάκι.

Καμιά φορά, όταν έκανε κάποια αταξία, η μαμά μου τον μάλωνε, και αυτός έσκυβε το κεφαλάκι του τόσο λυπημένα και από τα ματάκια του μπορούσα να διαβάσω τη σκέψη του. Λες και έλεγε: “Μη με μαλώνετε. Είμαι μικρός ακόμη, όταν μεγαλώσω θα είμαι πολύ καλός...” Και πραγματικά, μεγαλώνοντας, έγινε ένας αξιαγάπητος σκύλος. Μα τι σκύλος! Την ομορφιά του, την καλοσύνη του, σπάνια τη συναντάς.

Οταν τον πηγαίνουμε βόλτα, οι άνθρωποι που συναντάμε δύσκολα συγκρατιούνται να μην τον χαϊδέψουν και να μην τον παινέψουν. Και ο Ρούντι δείχνει τόσο χαρούμενος. Χάρη στο Ρούντι γνωρίσαμε πολλούς ανθρώπους που έχουν κι αυτοί σκυλάκια, και κάνουμε παρέα κάθε απόγευμα στη βόλτα μας.

Ετσι κι ο Ρούντι απέκτησε φίλους που ανυπομονεί να τους δει και να παίξουν... Τον Χάρη, τον Μάρκο, τον Ραβέλ, την Ολια, τη Σοκολάτα, τον Φόζι, τον Μπόμπο, τον Ράλφ, την Κίκα, τον Τσίμπα, την Μέτα, την Λίζα, τον Περσέα, την Μίνι και άλλους.

Τις πιο όμορφες στιγμές μου τις χαρίζει ο Ρούντι όταν παίζουμε μαζί. Η τρυφερή και η ζεστή αγκαλίτσα του με κάνει να νιώθω ότι έχω έναν φίλο που με αγαπά. Και εγώ και η μαμά μου τον λατρεύουμε. Κι ας έχει το σπίτι μας τις τριχούλες του, κι ας έχει τα κόκκαλα και τις μπαλίτσες του στο σαλόνι, κι ας βρέχει όταν πρέπει να βγει έξω για την βόλτα του, δεν μας νοιάζει. Ο Ρούντι είναι μέλος της οικογένειάς μας και έτσι το χώρο και το χρόνο μας τον μοιράζουμε ανάλογα με την ανάγκη του καθενός μας”.

Η Νένα, δεν μπορεί να βρει στον Ρούντι ελαττώματα. “Μα δεν έχει ελαττώματα”, λέει. “Είναι μια χαμογελαστή φατσούλα. Οταν με βλέπει προβληματισμένη ή στεναχωρημένη με παρατηρεί με το γλυκό του βλέμμα και είναι σα να θέλει να “διαβάσει” τα μάτια μου. Με πλησιάζει και βάζει το κεφαλάκι του στα πόδια μου για να με αποσπάσει από τις δυσάρεστες σκέψεις. Αυτή η κίνηση που κάνει πάντα, με συγκινεί αφάνταστα”.