Του Ν. Τσαγκαράκη

Πολύ καλές ερμηνείες σε σχετικά αδύναμα σενάρια βλέπουμε αυτή την εβδομάδα, πάντα στην επικαιρότητα των Όσκαρ.



ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ / THE READER



Σκην.: Στήβεν Ντάλντρυ

Πρωτ.: Ρέιφ Φάινς, Κέιτ Γουίνσλετ, Ντέιβιντ Κρος, Μπρούνο Γκαντς

Το 1958 ένας 16χρονος ερωτεύεται μια αρκετά μεγαλύτερή του κοπέλα, που γίνεται γι’ αυτόν όχι απλώς η πρώτη του ερωτική εμπειρία, αλλά ο έρωτας της ζωής του. Μετά από κάποια χρόνια, στη δεκαετία του ’60 πια, ο νεαρός είναι φοιτητής της νομικής και τυχαίνει να παρακολουθήσει μια δίκη μαζί με συμφοιτητές και τον καθηγητή τους, όπου συνειδητοποιεί ότι μία από τις κατηγορούμενες είναι η αγαπημένη του η οποία είχε εξαφανιστεί παλιότερα χωρίς ειδοποίηση, και η οποία τώρα κατηγορείται για συμμετοχή σε βασανιστήρια του ναζιστικού καθεστώτος. Το φιλμ εξερευνά τη σχέση τους στη διάρκεια τριών δεκαετιών, καθώς εκείνη εκτίει την ποινή της στη φυλακή ενώ εκείνος προσπαθεί να βρει τρόπο να διατηρήσει την επικοινωνία μαζί της.

Το φιλμ είναι βασισμένο στο βιβλίο του Μπέρναρντ Σλινκ, και μας δίνει την ερμηνεία για την οποία η Γουίνσλετ κέρδισε Χρυσή Σφαίρα β’ Γυναικείου και για την οποία προτάθηκε για Όσκαρ α’ Γυναικείου Ρόλου, μία από τις πέντε συνολικά υποψηφιότητες που έλαβε η ταινία (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Φωτογραφίας, Διασκευασμένου Σεναρίου). Μια ιστορία σκηνοθετημένη από έναν δεξιοτέχνη του δράματος όπως ο Ντάλντρι («Billy Elliot», «Οι ώρες»), ο οποίος εδώ χρησιμοποιεί ξανά το γνώριμο στιλ του από τις «Ώρες» με την εκτεταμένη χρήση της μουσικής σε σεκάνς-μοντάζ, και καθοδηγεί προσεκτικά, αποτελεσματικά τους ηθοποιούς του, αποφεύγοντας μελοδραματισμούς και περιττές συγκινήσεις, σκηνοθετώντας με λιτότητα κι εγκράτεια.

Αυτή η τακτική όμως από ένα σημείο και μετά ίσως στρέφεται εναντίον της αφήγησης, καθώς τελικά η πλοκή υποφέρει από κοινοτοπία και έλλειψη συναισθηματικής έντασης που την κάνουν προβλέψιμη και μειώνουν τον αντίκτυπό της, με αρκετά σημεία της ανεκμετάλλευτα (η σχέση του νεαρού με την οικογένεια του, η εξέλιξη της σχέσης του με την κρατούμενη, η ελάχιστη έκπληξη που προκαλεί η κορύφωση, η επίπεδη κατάληξη της ιστορίας κ.α.).



Η ΔΟΥΚΙΣΣΑ / THE DUCHESS



Σκην.: Σαούλ Ντιμπ

Πρωτ.: Κίρα Νάιτλι, Ρέιφ Φάινς, Σάρλοτ Ράμπλινγκ, Ντόμινικ Κούπερ, Χέιλυ Άτγουελ

Η αληθινή ιστορία της Τζορτζέινα, της Δούκισσας του Ντέβονσερ, η οποία τον 18ο αιώνα υπήρξε μία από τις πιο αγαπημένες αλλά και πιο βασανισμένες αριστοκράτισσες. Παντρεμένη με τον σκληρόκαρδο Δούκα του Ντέβονσερ ο οποίος είχε αποκλειστική προσδοκία τον διάδοχο του τίτλου του, συμπεριφέρθηκε με σκληρότητα στη Τζορτζέινα για το γεγονός ότι τα τρία πρώτα παιδιά τους ήταν κορίτσια. Σταδιακά την αποξένωσε, ωθώντας τη να πάρει κρίσιμες και δύσκολες αποφάσεις για την προσωπική της ευτυχία.

Ας σημειωθεί ότι η ταινία είναι βασισμένη σε βιβλίο της Αμάντα Φόρμαν, ενώ η 24χρονη Κίρα Νάιτλι έχει πλέον καθιερωθεί στις ταινίες εποχής, μετά από τη συμμετοχή της στα «Βασιλιάς Αρθούρος», «Περηφάνια και προκατάληψη», την τριλογία των «Πειρατών της Καραϊβικής», και το «Silk».

Η ταινία είναι ένα μελόδραμα εξοπλισμένο με δυνατούς ηθοποιούς που φτιάχνουν με ευστοχία κι ένταση τους χαρακτήρες τους, ειδικότερα ο Φάινς που γίνεται απολαυστικά αντιπαθής και μοχθηρός απέναντι σε μια ανυπεράσπιστη, φαινομενικά ‘εύθραυστη’ αλλά πολύ δυναμική Νάιτλι. Οι δύο υποψηφιότητες για Όσκαρ κοστουμιών και καλλιτεχνικής διεύθυνσης είναι απολύτως δικαιολογημένες, καθώς πρόκειται για μια πολύ φροντισμένη παραγωγή, τόσο στο στήσιμο όσο και στο γύρισμά της, αλλά το σενάριο δυστυχώς όχι μόνο δεν ξεπερνάει τις μελοδραματικές του φιλοδοξίες (τις οποίες εκπληρώνει επανειλημμένα στη διάρκεια της πλοκής), αλλά τις υπερκαλύπτει, αφού από ένα σημείο και μετά απλώς αναλώνεται στα βάσανα της Τζορτζέινα, χωρίς να προσθέτει κάτι καινούριο στην εξέλιξη της ζωής της, τη στιγμή που τα περιληπτικά κείμενα του τέλους φαίνονται πολύ πιο ενδιαφέροντα.



ΠΕΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ



Σκην.: Νίκος Καραπαναγιώτης

Πρωτ.: Ελένη Ράντου, Φάνης Μουρατίδης, Σήφης Πολυζωίδης, Νεκτάριος Λουκιανός, Μάρθα Καραγιάννη

Μια μητέρα στη σύγχρονη Αθήνα προσπαθεί να τακτοποιήσει τη χαοτική οικογενειακή ζωή της, αποτελούμενη από έναν άξεστο σύζυγο που έχει πάψει να την καταλαβαίνει εδώ και χρόνια, τη ‘φευγάτη’ ηλικιωμένη δική της μητέρα, τον έφηβο γιο της που προσπαθεί να βρει τρόπο να εκφράσει την ομοφυλοφιλία του, κι έναν νεαρό καθηγητή φυσικής που θα φέρει στο σπίτι μια γενικότερη ερωτική αναστάτωση.

Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου της Ράντου, «Μαμά μην τρέχεις», οπότε το υλικό είναι γνώριμο κι εύκολο στην πρωταγωνίστρια που όντως κερδίζει αβίαστα τις εντυπώσεις σ’ έναν ρόλο τον οποίο ξέρει καλά και τον υποδύεται με τις σωστές δώσεις κεφιού και απόγνωσης μέσα σε μια εξωτερική πραγματικότητα που εναντιώνεται σε κάθε της προσωπικό στόχο. Συνολικά όλο το καστ πραγματοποιεί ικανοποιητικές εμφανίσεις σ’ ένα σενάριο που είναι γεμάτο από έξυπνες ιδέες και συμπαθητικούς χαρακτήρες, αλλά πάσχει από έλλειψη στόχων και άσκοπη υπερβολή, τα οποία χειρισμένα από μια εντελώς αδέξια σκηνοθεσία αδικούν τις προθέσεις και τις δυνατότητες της ιστορίας.

Τα παραδείγματα εκτείνονται από την πρώτη σκηνή όπου η ηρωίδα συζητά με τον τροχονόμο άντρα της στη μέση του μποτιλιαρίσματος, μέχρι τις περούκες της Καραγιάννη σ’ ένα εύρημα που θα μπορούσε να λειτουργήσει πιο ουσιαστικά στη σχέση της με τον εγγονό της αν δεν ήταν τόσο προφανώς ψεύτικο.

Προτέρημα της ταινίας βεβαίως και η θετική, ρεαλιστική κι αισιόδοξη, απεικόνιση του ομοφυλόφιλου εφήβου ως ζήτημα μιας σύγχρονης ελληνικής οικογένειας, ένδειξη της απόστασης που χωρίζει τον σημερινό ελληνικό κινηματογράφο από εκείνον της δεκαετίας του ’60- θα θέλαμε να πιστεύουμε και τις ίδιες τις κοινωνίες κάθε εποχής.