Του Μανόλη Ιατράκη, πρώην δ/ντή Β/θμιας Εκπ/σης Ν.Ηρακλείου
Πολύς λόγος έγινε τελευταία για την εμφάνιση του Τούρκου Αττίλα Ολγκάτς στην τηλεόραση και την αποκάλυψη που έκανε, σχετικά με την εν ψυχρώ δολοφονία (10) δέκα Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974.
Πήρε την απόφαση να μιλήσει για το ανόσιο έγκλημά του, γιατί δήθεν ένιωθε τύψεις κι ήθελε να δικαστεί από Ελληνικό δικαστήριο , για να εξιλεωθεί και να ηρεμήσει. Αυτά είπε τη μια μέρα, ενώ την άλλη τα αναίρεσε όλα και, ενώ προσπάθησε να συσκοτίσει την υπόθεση (ηθοποιός, σενάριο έργου κλπ), όχι μόνο δεν έπεισε κανένα, αλλά ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από όλους, ακόμη και από τους Τούρκους, οι οποίοι δεν είχαν καμμιά όρεξη να απολογούνται για τα εγκλήματα που διέπραξαν κατά την «ειρηνευτική τους επέμβαση» το 1974 στην Κύπρο.
Τελικά οι Τούρκοι θα τον δικάσουν για τα εγκλήματά του, γιατί δεν θέλουν να απολογούνται στην Ευρώπη. Την πρώτη φορά που τον είδα στην τηλεόραση να μιλάει αυτάρεσκα για το έγκλημά του, σκέφτηκα ότι αυτοδιαφημιζόταν σα να έκανε κάποιο κατόρθωμα. Ήταν ασυγκίνητος και εντελώς αναίσθητος. Η κτηνωδία στο πρόσωπό του καθρεφτιζόταν σε όλο της το μεγαλείο.
Την επομένη, που τον είδα να αλλάζει τακτική, σκέφτηκα ότι είναι ένα ανθρωπάριο της πλάκας, που φοβούμενος τις συνέπειες των πράξεων του, γελοιοποιήθηκε σε όσους τον είχαν παρακολουθήσει. Δυστυχώς αυτή είναι και η τουρκική τακτική σ΄όλα τα θέματα και ιδίως σ΄όσα αφορούν τις μεταξύ των δύο χωρών μας σχέσεις.
Έχουν διεκδικητική εξωτερική πολιτική και δεν απομακρύνονται ποτέ από τους μακροπρόθεσμους στόχους τους. Ακολουθούν εκατό τοις εκατό τη γραμμή της Βυζαντινής διπλωματίας, της οποίας υπήρξαν κληρονόμοι, αλλά και οι καλύτεροι μαθητές. Έχουν θεοποιήσει το «τσικάρ» (βγάλε), αλλά μόνο για τους άλλους.
Οι ίδιοι δεν δίνουν ποτέ και τίποτα σε κανένα. Η ιστορία της Τουρκίας είναι ιστορία βίας και αίματος. Ιστορία κατακτήσεων, σφαγών, εξισλαμισμών, εξανδραποδισμών, ιστορία παιδομαζώματος, γενιτσαρισμού και γενοκτονιών.
Τον τελευταίο καιρό οι Τούρκοι έχουν εντελώς αποθρασυνθεί. Παραβιάζουν με τα αεροπλάνα τους τον εναέριο χώρο μας, ενώ προ ημερών μια Τουρκική φρεγάτα έφτασε έξω από το Σούνιο, αρνούμενη να αποχωρήσει παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις του ελληνικού πολεμικού σκάφους. Στηρίζονται στην υπεροπλία τους, στα 70 εκατομμύρια του λαού τους και στη βαρύνουσα γεωγραφική τους θέση, για να υπαγορεύσουν τους όρους τους και να ασκούν κρατική τρομοκρατία.
Η Ελλάδα με τις οικονομικές δυσκολίες, που ανέκαθεν είχε και έχει, θα αναγκασθεί και πάλι να χρεωθεί για να αποκαταστήσει την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο, αγοράζοντας (6) φρεγάτες και 15 ελικόπτερα έρευνας-διάσωσης, έως το 2015.
Πρέπει να το πάρουμε απόφαση: οι Τούρκοι ποτέ δεν θα γίνουν φίλοι μας. Η εξωτερική πολιτική μας και η αμυντική οργάνωσή μας πρέπει μόνιμα να καθορίζονται απ’ αυτήν την αρχή.
Η ιδέα της Ελληνοτουρκικής φιλίας του Ελευθερίου Βενιζέλου νομίζω ότι ήταν σε λάθος κατεύθυνση. Ήταν μια πλάνη, η οποία μας ζημίωσε μακροπρόθεσμα, γιατί μας αποκοίμισε σαν Έθνος και μας έκανε υποχωρητικούς και ταπεινόφρονες.
Η κυβέρνηση ας μην προχωρήσει σε μείωση της θητείας, όπως προαναγγέλει, γιατί μελλοντικά θα βρεθούμε προ εκπλήξεων.
Καλοί είναι οι εξιδικευμένοι μόνιμοι στρατιώτες στα μοντέρνα οπλικά συστήματα, απαραίτητοι όμως είναι και οι φαντάροι στις μονάδες προκαλύψεως, που τώρα λείπουν απ΄αυτές. Πρέπει να πάψει το ρουσφέτι στις μεταθέσεις και τις αποσπάσεις, για να ασκούν και οι αξιωματικοί απερίσπαστοι το έργο τους, χωρίς το φόβο της δυσμενούς μετάθεσης. Να επανέλθει η πειθαρχία και ο έλεγχος στο στράτευμα, γιατί ο στρατός που είναι απείθαρχος δεν είναι ούτε ικανός, ούτε λειτουργικός, ούτε εμπειροπόλεμος.
Έκανα αυτή τη μικρή αναφορά για τα παραπάνω, γιατί όλους πιστεύω μας απασχολεί η Τουρκική αυθαιρεσία και αρπακτικότητα. Επειδή όμως μιλήσαμε για τον Αττίλα Ολγκάτς, ας δούμε για λίγο τι έκαμαν οι παππούδες τους στους Μικρασιάτες Έλληνες κατά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922.
Παραθέτω (3) τρία αποσπάσματα- ανάμεσα σε δεκάδες άλλα- από το βιβλίο του Χρήστου Αγγελομάτη «Το χρονικόν της μεγάλης τραγωδίας» (1963), που βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών και που είναι το καλύτερο, νομίζω, βιβλίο πάνω στα θέματα που διαπραγματεύεται , για να αντιληφθεί ο αναγνώστης με ποιους πολεμούσαν τότε οι παππούδες μας στη Μικρά Ασία και τι υπέστη ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας από τους αιμοσταγείς δολοφόνους.
Απόσπασμα 1ο , σελ.258 απ΄το παραπάνω βιβλίο:
Εις τις Μεγάλες Ταβέρνες (Σμύρνη) ένας παππούς έσερνεν από τα χεράκια τους τα δύο του εγγονάκια. Εμπρός εις τα μάτια του είχαν σφάξει οι τσέται τον πατέρα και τη μητέρα τους.
Έξαφνα επρόβαλεν ένας έφιππος τσέτης. Ο γέρος άφησε τα εγγονάκια του, εγονάτισε και εξελιπάρει τον οίκτο δια τα παιδιά. Ο τσέτης τον διέταξε:
-Σήκωσε τα χέρια σου!
Ο παππούς εσήκωσε δεητικά τα χέρια. Το θηρίον, ο τσέτης, εκσπά σε καγχασμούς, υψώνει το σπαθί του και αποκόπτει τα χέρια του.
Και τα δυστυχισμένα μικρά με την αφέλειαν της ηλικίας τους μαζεύουν τα χέρια.
-Παππού, λέγουν, πάρε τα χέρια σου!
Απόσπασμα 2ο , σελ.349:
Τσικάρ σημαίνει τουρκιστί «βγάλε». Και με αυτήν την λέξιν εζητούσαν οι Τούρκοι από τους αιχμαλώτους τους, ιδιώτες και στρατιώτες, να βγάλουν τα άρβυλά των, τα πορτοφόλια των, τα ρούχα των συχνά. Τότε πολλοί εκομμάτιαζαν τα ρούχα των, δια να μην τους τα πάρουν.
Δι’ αυτό πολλοί που έφτασαν με τα πλοία του Σεπτεμβρίου στον Πειραιά, ήσαν ρακένδυτοι και ημίγυμνοι.
Μόνον τα κουρέλια που εκάλυπταν την γύμνια των Χριστιανών δεν έπαιρναν οι Τούρκοι.
Απόσπασμα 3ο , σελ.406: «Ένας διάβολος υπό μορφήν ανθρώπου».
Ο υπό μορφήν ανθρώπου διάβολος με το όνομα Οσμάν, που κατεύθυνε το φοβερό όργιον της σφαγής εις το χωριό Τσακαλή, (4) τέσσερις ώρες από την Αμισόν, μετά τον εξανδραποδισμόν των ανδρών, έκλεισε τα γυναικόπαιδα εις ένα σπίτι και τα κατέκαυσεν. Τα ίδια έκαμε και εις το χωρίον Καβάκ. Απ΄όλο το χωριό σώθηκε μόνο ένας γέρων ηλικίας ογδόντα ετών.
Εις το χωρίο Κάφζα συνήθροισε τα γυναικόπαιδα εις την όχθην του ποταμού. Με την θηρωδίαν υαίνης τα κατέσφαξε και έρριπτε τα πτώματα εις τον ποταμόν.
Όλα τα χωρία της περιφέρειας ενεπρήσθησαν και κατεκάησαν μαζί με τους κατοίκους. Εξαίρεσιν έκαμεν ο Οσμάν αγάς δια 18 νέας Ελληνίδας τας οποίες εκράτησεν δια τον εαυτόν του και τους συνεργάτες του. Και αφού βίασαν τας Ελληνίδας τις ενέκλεισαν εις ένα σπίτι και το επυρπόλησαν μαζί με τα δυστυχισμένα θύματά των.
Έκαμε, φυσικά, και πολλά άλλα τέτοια «θεάρεστα», αλλά τα παραλείπω ελλείψει χώρου.
Αφού είδαμε όμως τη δράση του σύγχρονου Αττίλα, ας δούμε περιληπτικά τη δράση και την τακτική του παλιού Αττίλα, που τον έτρεμε ολόκληρη η Ευρώπη. Γι΄αυτό του δόθηκε το προσωνύμιο «η μάστιγα των Εθνών».
Ο Αττίλας ήταν βασιλιάς των Ούννων (434-453 μ.χ) οι οποίοι, ξεκινώντας από την Μογγολία, εγκαταστάθηκαν γύρω στο 350μ.χ στις νοτιοανατολικές περιοχές της Ρωσίας, μεταξύ των ποταμών Βόλγα και Ουράλη. Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες κατόρθωναν άλλοτε με τα όπλα κι άλλοτε με χρηματικές δωρεές να απαλλάσσονται απ΄τους Ούννους.
Μόλις όμως ανέλαβε τη βασιλεία ο Αττίλας ζήτησε και πήρε από τον αδύνατο και άτολμο Θεοδόσιο το μικρό εφάπαξ πολεμική αποζημίωση 6000 λίτρων χρυσού και ετήσια πάνω από 2000 λίτρες.
Το 441 μ.χ. ο Αττίλας με αγριότητα επιτέθηκε στη Βόρεια Βαλκανική αλλά και τη Θράκη και Μακεδονία και κατέστρεψε πάνω από 70 πόλεις, μαζί με τις Ευρωπαικές (ενώ Ο Μέγας Αλέξανδρος τόσες περίπου είχε ιδρύσει). Ο Θεοδόσιος αναγκάστηκε να του παραχωρήσει τεράστιες περιοχές γύρω από το Δούναβη (από το Βελιγράδι ως το Σίστοβι και απ΄το Δούναβη ως τη Νύσσα).
Το 450 μ.χ. αναλαμβάνει το Βυζαντινό θρόνο ο Μαρκιανός, που έδειξε απέναντί του ανδρική και γενναία συμπεριφορά. Αρνήθηκε να του πληρώσει την εισφορά σε χρυσό κι έτσι ο Αττίλας στράφηκε προς τη Δύση με 700.000 πολεμιστές σπέρνοντας τρόμο και καταστροφή.
Ο Αέτιος, που ήταν πρώην όμηρος των Ούννων, άρα γνώριζε και την πολεμική των τακτική, έγινε αρχιστράτηγος των Δυτικών δυνάμεων και είχε τη βοήθεια του βασιλιά των Βησιγότθων Θεοδόριχου. Αντιμετώπισε τον Αττίλα τον Αύγουστο του 451 στα «Καταλαυνικά Πεδία» (δηλαδή στην πεδιάδα της Γαλλικής Καμπανίας, απ΄την οποία και οι Γερμανοί εισέβαλαν στη Γαλλία και στους δύο Παγκοσμίους πολέμους). Τον νίκησε σε μια πολυαίμακτη μάχη, όπου έπεσαν 300.000 πολεμιστές κι από τους δύο στρατούς. Δεν εκμεταλλεύτηκε όμως τη νίκη του για να τον συντρίψει, επειδή δεν ήθελε να τον εξαγριώσει περισσότερο, αφού είχε σωθεί ήδη το Δυτικό Ρωμαικό κράτος, το οποίο όμως το 476 μ.χ. καταλύθηκε απ΄τους βαρβάρους (Γερμανούς).
Την επόμενη χρονιά(452), αφού ανασυγκροτήθηκαν οι Ούννοι βάδισαν εναντίον της Ρώμης. Δεν της επιτέθηκαν όμως, λόγω της παρέμβασης του Πάπα Λέοντα Α΄,που, ως πρέσβης του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Βαλεντινιανού, παρουσιάστηκε στον Αττίλα. Του μίλησε με τόλμη και παρρησία , χωρίς όμως να γνωρίζουμε το περιεχόμενο της συνομιλίας τους . Ο Πάπας τον έπεισε να αποχωρήσει κι αυτός, λόγω της δεισιδαιμονίας του μάλλον, αποχώρησε. Ο Λέων Α’ υπήρξε ο καλύτερος Πάπας της αρχαιότητας.
Στη συνέχεια ο Αττίλας, μετά τον το γάμο του με τη γερμανίδα πριγκίπισσα Ιδιλκώ και, ύστερα από κραιπάλη μέθης, πέθανε στο νυφικό κρεββάτι πνιγμένος από το αίμα του, από ρινική αιμορραγία. Οι Ούννοι τον θρήνησαν κανονικά, (έκοψαν τα μαλλιά τους, χάραξαν τα πρόσωπά τους, για να τρέξει αίμα) και τον ενέκλεισαν σε χρυσή σαρκοφάγο κι αυτή μέσα σε αργυρή και αυτή μέσα σε μια σιδερένια και τον έθαψαν.
Αγνοείται ο τόπος ταφής του, αφού όσους μετείχαν σ’ όλη τη διαδικασία τους σκότωσαν, για να μην γνωρίζει κανείς τον τόπο ταφής του (με τον ίδιο τρόπο έθαψαν και οι Μογγόλοι τονΤσέγκις Χάν).
Μαζί με το θάνατο του διαλύθηκε και η αυτοκρατορία του, αφού οι γιοι-διαδοχοί του, ήταν ανίκανοι να τη διατηρήσουν. Η αυτοκρατορία του δέσποζε από το Ρήνο και τη Βαλτική μέχρι την κεντρική Ασία έως τις στέπες του Τουράν (απ΄όπου κατάγονται και οι Τούρκοι).
Σύμφωνα με τον ιστορικό Ιορδάνη (6ος αιων. μ.χ.) υπήρξε «Ανήρ μοιραίος, ο οποίος είχε γεννηθεί είς τον κόσμον δια να διατάσση τα Έθνη και να καταπτοήση ολόκληρον την γήν».
Αυτός ήταν ο Αττίλας, το όνομα του οποίου προκαλούσε φρίκη στους λαούς μόνο στο άκουσμά του και το όνομα που χρησιμοποίησαν οι Τούρκοι κατά την εισβολή του 1974 στην Κύπρο. Ήταν μια από τις καταστροφικότερες μορφές της Ιστορίας, τον οποίο ξεπέρασε σε αγριότητα μόνο ο, επίσης Μογγόλος, Τσέγκις Χάν , που σκότωσε 17 εκατομμύρια αθώους ανθρώπους κατά τις κατακτητικές του επιχειρήσεις, που έφτασαν έως την Κίνα.

