
Καθεστώς εκφοβισμού από τις αστυνομικές Αρχές σε υποθέσεις λαθρομεταναστών-πολιτικών προσφύγων καταγγέλλει η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου με αφορμή την «εχθρική» αντιμετώπιση που εισέπραξαν μέλη της στην προσπάθεια τους να παρέχουν νομική στήριξη σε λαθρομετανάστες-ανάμεσα στους οποίους και αρκετά γυναικόπαιδα-στην περιοχή της Αγίας Γαλήνης.
Όπως καταγγέλλεται, ακόμα και τα ίδια τα μέλη της Επιτροπής παρεμποδίστηκαν και απωθήθηκαν με σκοπό να τους απαγορευτεί να ενημερώσουν τους αλλοδαπούς για το δικαίωμα που τους παρέχει ο νόμος σε σχέση με τη χορήγηση ασύλου.
Όπως επισημαίνεται δεν είναι η μοναδική περίπτωση που οι αστυνομικές Αρχές αρνούνται την παροχή νομικής συνδρομής, επιδιώκοντας την- με συνοπτικές διαδικασίες-απέλαση ανθρώπων ή και ολόκληρων οικογενειών, οι ζωές των οποίων βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο.
Η απαράδεκτη αλλά παγιωμένη τακτική-όπως καταγγέλλεται-των αστυνομικών αρχών εξώθησε την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου να υποβάλλει αναφορά στο τμήμα Πολιτικού Ασύλου της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Κρήτης.
Όπως ανέφερε η δικηγόρος Αριάδνη Σπανάκη-εκ των μελών της Επιτροπής που από την πρώτη στιγμή προσέτρεξαν εθελοντικά προς βοήθεια αυτών των ανθρώπων-η αστυνομία αρνείται την συνεργασία με νομικούς συμβούλους, όταν είναι καλοδεχούμενη η προσφορά από Εθελοντές Σαμαρείτες και άλλες εθελοντικές οργανώσεις.
Στο κείμενο της σοβαρής καταγγελίας αναφέρεται χαρακτηριστικά: «συναντήσαμε την απόλυτη άρνηση συνεργασίας της Αστυνομίας, τόσο των Ειδικών Φρουρών που φρουρούσαν τους αλλοδαπούς όσο και της Αστυνομικής Διεύθυνσης Ρεθύμνου. Η επικοινωνία με τους κρατούμενους παρεμποδίστηκε πλήρως διότι δεν είχαμε την απαραίτητη (από ποια τάχα νομική διάταξη) άδεια του ταξίαρχου Ρεθύμνης ενώ όταν καταφέραμε να ζητήσουμε συγκεκριμένο κρατούμενο, φωνάζοντας το όνομα του (μας το είχε φωνάξει μέσα από το σιδηρόφρακτο κάγκελο) δημιουργήθηκε τέτοια αναστάτωση στην Αστυνομία και τέτοιο εκφοβιστικό κλίμα, με αποτέλεσμα τόσο ο ίδιος ο κρατούμενος όσο και οι υπόλοιποι να φωνάζουν ενώπιον της αστυνομίας ότι «δε θέλουν πλέον δικηγόρο και ότι δήθεν πάνω στην τρέλα τους είχαν ζητήσει πριν».
Όπως αναφέρεται: «μετά από πολλά τηλέφωνα σε αστυνομικές, εισαγγελικές και δικηγορικές αρχές συνειδητοποιήσαμε ότι η παρουσία μας μετά από τέσσερις ώρες αναμονής στερούνταν νοήματος και κυρίως έφερε τον κίνδυνο να «στοχοποιήσει» συγκεκριμένους κρατούμενους που ζητούσαν ρητά δικηγόρο».
Η Επιτροπή που παρακολούθησε στενά την υπόθεση των λαθρομεταναστών-οι περισσότεροι ήταν Ιρακινοί- πληροφορήθηκαν ότι οι άνδρες απελάθηκαν παρά τις εκκλήσεις απελπισίας, ενώ γυναίκες και παιδιά με διοικητική απέλαση αφέθηκαν ελεύθεροι για ανθρωπιστικούς λόγους. Ωστόσο όπως σημειώνει η Επιτροπή «από τότε αγνοείται η τύχη τους…» και ευλόγως αναρωτιέται που μπορεί να κατέληξαν αυτοί οι άνθρωποι όταν βρίσκονται σε μία ξένη χώρα, δεν μιλούν τη γλώσσα και δεν έχουν χρήματα.

