Η κατρακύλα της ελληνικής κωμωδίας συνεχίζεται χωρίς φρένο.
ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ
Σκην.: Γιάννης Ξανθόπουλος
Πρωτ.: Άκης Σακελλαρίου, Φαίη Ξυλά, Ορφέας Αυγουστίδης, Έφη Παπαθεοδώρου, Δημήτρης Πιατάς, Τάκης Χρυσικάκος
Μια τριμελής συμμορία προσπαθεί ν’ απαγάγει έναν διεφθαρμένο μεγαλοδικηγόρο, αλλά η επιχείρηση αποτυγχάνει και οι κακοποιοί ξεμένουν με τη θεία του, την οποία εκείνος ούτως ή άλλως προσπαθούσε να ξεφορτωθεί. Σε συνεργασία μ’ έναν αστυνομικό, ο δικηγόρος θα στήσει μια ψεύτικη επιχείρηση πληρωμής λύτρων για να προστατεύσει την κοινωνική του εικόνα, τη στιγμή που οι κακοποιοί αναπτύσσουν μια τρυφερή σχέση με την ηλικιωμένη κυρία η οποία κάθε άλλο παρά συνηθισμένη είναι.
Ο Ξανθόπουλος συνεχίζει τη φιλμογραφία του στην ελληνική κωμωδία, χάρη στην επιτυχία του περυσινού «5 λεπτά ακόμα», το οποίο έκοψε σημαντικό αριθμό εισιτηρίων, αρκετό για να κάνει τους παραγωγούς να του εμπιστευθούν ακόμα ένα εγχείρημα με παρόμοιες εισπρακτικές και καλλιτεχνικές φιλοδοξίες, δυστυχώς δυσανάλογες μεταξύ τους.
Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συμπαθητικό, αλλά η λέξη χρησιμοποιείται εδώ με όλη την ατονία και χλιαρότητα που μπορεί να υποδηλώσει, αφού το πιο αξιομνημόνευτο στοιχείο που διαθέτει η ταινία του Ξανθόπουλου, είναι μια κομψή και γλυκύτατη Παπαθεοδώρου, που έξυπνα επιλέγει ν’ αποφύγει τη μανιέρα της Θεοπούλας, προσδίδοντας στον χαρακτήρα της στωικότητα και αξιοπρέπεια.
Από ‘κει και πέρα όμως αρχίζουν τα προβλήματα, καθώς ο δυναμισμός και οι υπερφυσικές ιδιότητες της Ελενίτσας παραμένουν χωρίς διερεύνηση ή νοηματοδότηση, ένα περιστασιακό τέχνασμα με εντελώς ανεκμετάλλευτες τις δυνατότητες που επιφυλάσσει για εντυπωσιασμό. Τα περιστατικά της πλοκής θα ήταν αρκετά για να δημιουργήσουν χιουμοριστικές αφορμές, αλλά ο τρόπος με τον οποίο διαρθρώνονται στην πλοκή και σκηνοθετούνται τους αφαιρεί κάθε χιουμοριστική πιθανότητα. Η απαγωγή, η παρουσία της Ελενίτσας στο ατελιέ, το κόλπο με τα πλαστά χαρτονομίσματα, το ερωτικό μυστικό, όλα είναι εκεί εφόσον υπάρχει κάποιος που να μπορεί να τα μπλέξει με εξυπνάδα. Αντ’ αυτού παρακολουθούμε μια αφήγηση γραμμένη και σκηνοθετημένη τόσο επίπεδα και άνευρα που μας κάνει να απορούμε από πού προκύπτει η εμπιστοσύνη των παραγωγών προς τους σκηνοθέτες (απαντήσαμε στη δεύτερη παράγραφο).
Η λέξη καδράρισμα δεν υπάρχει στις επιλογές της σκηνοθεσίας, παρά μόνο η τοποθέτηση της κάμερας σ’ ένα σημείο που να εξυπηρετεί το βιαστικό πρόγραμμα του γυρίσματος. Πλάνα αεικίνητα, λοξά, ‘ρευστά’, με κάθε δυνατή κίνηση που προσπαθεί να δημιουργήσει ύφος εκεί που δεν υπάρχει.
Όλοι οι ηθοποιοί κάνουν αξιοπρεπείς εμφανίσεις, αλλά σε χαρακτήρες και αντιδράσεις που είναι αναπόφευκτα ψεύτικοι και αδιάφοροι, αφού οι συντελεστές επέλεξαν να αντιγράψουν ξενόφερτες συμβάσεις χωρίς να κάνουν τον κόπο να εξετάσουν την ειλικρίνειά τους προς το υλικό τους. Ο χαρακτήρας του Σακελλαρίου είναι η χαρακτηριστικότερη περίπτωση καθώς ο ηθοποιός κάνει ό,τι μπορεί για να προσδώσει απειλητικό ύφος σ’ έναν εντελώς ακίνδυνο χαρακτήρα, και είναι φυσικό αφού το σενάριο προσπαθεί να προσελκύσει τα ηλικιακά άκρα των θεατών, και προσπαθεί να τους κρατήσει όλους ευχαριστημένους. Το ζήτημα είναι ότι ακόμη και στην κωμωδία εγκλήματος, φροντίζει κανείς να διατηρεί τα δραματουργικά στοιχειώδη: σημαντικά διακυβεύματα, ενδιαφέροντες χαρακτήρες, διακυμάνσεις στην πλοκή, αγωνιώδη κατάληξη κ.α. Αφού έχει εξασφαλίσει αυτά, πρέπει ν’ αρχίσει κανείς να σκηνοθετεί, κάτι που φανταζόμαστε ότι περιπλέκει τα πράγματα και γι’ αυτό όλοι κάνουν το ευκολότερο που μπορούν. Την καλλιτεχνική προχειρότητα δεν τη φοβήθηκε ποτέ κανείς. Αλλά να ζητάνε από τον θεατή να την πληρώνει κιόλας, δεν είναι κάτι που εκείνος θα ‘πρεπε ν’ ανεχτεί- παρότι βέβαια το κάνει.

