Οι προοπτικές για τη συνέχεια διαγράφονταν ιδιαίτερα θετικές και οι εκτιμήσεις όχι άδικα παρέπεμπαν σε μια τουλάχιστον απροβλημάτιστη σαιζόν. Τρεις αγωνιστικές μετά την έναρξη του δευτέρου γύρου τα δεδομένα έχουν αλλάξει επί το αρνητικότερον.
Ο Εργοτέλης βρίσκεται στη δωδέκατη θέση έχοντας μια αρνητική συγκομιδή πόντων που συνδυάζεται με μια αντίστοιχη κάμψη από πλευράς ποιότητας εμφανίσεων. Τι συνέβη όμως και το Κρητικό συγκρότημα από τη συγκομιδή των δεκαπέντε βαθμών στις πρώτες εννέα αγωνιστικές, πέρασε σʼ αυτή των πέντε στις επόμενες εννέα που ακολούθησαν; Οι απαντήσεις δεν γίνεται να είναι αυτόματες. Άλλωστε αυτή η αλλαγή αποτελεί το μόνιμο προβληματισμό των ανθρώπων του συλλόγου τις τελευταίες εβδομάδες οι οποίες χαρακτήρισαν την υποχώρηση της ομάδας στον πίνακα της κατάταξης. Υπάρχουν ωστόσο βασικά αίτια που οδήγησαν στην πτώση και συνιστούν ζητήματα προς λύση προκειμένου η ομάδα να διατηρηθεί σε απόσταση ασφαλείας από τη διαχωριστική ζώνη που πλησιάζει επικίνδυνα.
1Αγωνιστικές μεταπτώσεις. Σίγουρα το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει ο Εργοτέλης. Η αλλαγή προσώπου από αγωνιστική σε αγωνιστική, ή ακόμα και στη διάρκεια μιας συνάντησης με πιο πρόσφατο παράδειγμα το ματς εναντίον του Λεβαδειακού αποτελεί μια δυσάρεστη κατάσταση που έχει κοστίσει αρκετά στη συνέπεια επίτευξης θετικών αποτελεσμάτων. Οι αυξομειώσεις απόδοσης έχουν ταυτιστεί μʼ αυτό το διάστημα της βαθμολογικής ανομβρίας και σίγουρα η εναλλαγή κρύου – ζεστού ταλαιπωρεί την ομάδα που ψάχνει να βρει, αλλά και να κρατήσει το καλό αγωνιστικό της πρόσωπο που θα της επιτρέψει να πάρει γρήγορα τους πόντους που χρειάζεται για να παραμείνει νωρίς στην κατηγορία.
2Ψυχικά αποθέματα. Ο Εργοτέλης στις τελευταίες αγωνιστικές παρουσιάζει συμπτώματα “ευαίσθητης” ομάδας. Ομάδας που υπολείπεται του αντιπάλου της σε μαχητικότητα, - στοιχείο που αποτελούσε σήμα κατατεθέν των κιτρινόμαυρων-και που δεν μπορεί να αντιδράσει εύκολα όταν βρίσκεται πίσω στο σκορ. Η έλλειψη αυτού του στοιχείου έχει επίσης παίξει το δικό του -μεγάλο -ρόλο, ιδιαίτερα σε ματς με αντιπάλους που ανήκουν στο λεγόμενο κατώτερο γκρουπ δυναμικότητας. Ο Εργοτέλης σε κάποιες περιπτώσεις συνέρχεται και δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο όταν θα βρεθεί πίσω στο σκορ, ενώ είναι πολύ πιο πρακτικό να παίζεις σύμφωνα με τις δυνατότητες σου για να προηγηθείς. Γενικότερα το Κρητικό συγκρότημα δεν παίρνει καλό βαθμό σε τομείς και στοιχεία που δεν είναι μετρήσιμα από τη στατιστική.
3Μη εκμετάλλευση της έδρας. Το Παγκρήτιο αποτελεί τόπο χαράς για τις περισσότερες ομάδες της Σούπερ Λίγκα είτε παίζοντας με τον ΟΦΗ είτε στην περίπτωση μας με τον Εργοτέλη. Οι κιτρινόμαυροι σε εννιά παιχνίδια που έχουν δώσει στο Ηράκλειο έχουν σαν απολογισμό δύο νίκες, τρεις ισοπαλίες, και τέσσερις ήττες. Αριθμοί απαγορευτικοί για μια ομάδα που θέλει να βγάλει γρήγορα από πάνω της το άγχος του υποβιβασμού. Τα πράγματα φαίνεται μάλιστα να είναι δυσκολότερα από τη στιγμή που οι πολλές απώλειες προέρχονται από ομάδες που έχουν στόχους παραμονής, ενώ οι λιγοστές επιτυχίες καταγράφονται εναντίον αντιπάλων που σίγουρα δεν έχουν στόχο τη …σωτηρία.
4Δύσκολη προσαρμογή σε καινούριο τρόπο παιχνιδιού.
Ο Εργοτέλης συνήθισε στα προηγούμενα χρόνια της παρουσίας του στη Σούπερ Λίγκα να περιμένει τον αντίπαλο του και να χτυπάει την κατάλληλη στιγμή. Φέτος τα πράγματα έχουν αλλάξει καθώς το ποιοτικό ρόστερ που διαθέτει είναι εν πολλοίς ανεξοικείωτο με τον κλεφτοπόλεμο, ειδικότερα στα ματς που διεξάγονται στο Παγκρήτιο. Οι ρόλοι σε πολλές φετινές αναμετρήσεις άλλαξαν με το Κρητικό συγκρότημα να είναι αυτό που πρέπει να επιτεθεί και τον αντίπαλο του να παίζει με αντεπιθέσεις και να του δημιουργεί προβλήματα.
5Αμυντική λειτουργία. Οι επιδόσεις της ομάδας στα μετόπισθεν αποτελούσαν το δυνατό σημείο του Εργοτέλη σε όλες τις χρονιές που κατάφερε να παραμείνει στην κατηγορία. Φέτος η Κρητική ομάδα διαθέτει την τρίτη χειρότερη άμυνα στην κατηγορία έχοντας δεχτεί εικοσιοκτώ τέρματα σε δεκαοχτώ ματς. Νούμερο που σαφώς δεν κολακεύει την αμυντική λειτουργία της ομάδας που δέχτηκε βέβαια πλήγμα με τον τραυματισμό του Χίμπλιγκερ και την δίμηνη περίπου απουσία του, αλλά και την αποχώρηση του Γραμμόζη -ανεξάρτητα αν αυτή έπρεπε να γίνει για λόγους πειθαρχίας- που έκανε πολλή δουλειά στον ανασταλτικό τομέα στο χώρο της μεσαίας γραμμής.
