Αυτό έλεγε πάντα στους ενορίτες του ο πατήρ Νικόλαος Γεναράκης, ο ιερέας που μοιράζεται μαζί μας την ιστορία της αγαπημένης του Ρίσας. Του σκύλου που του έσωσε τη ζωή.
Ο ηλικιωμένος ιερέας βουρκώνει όταν μιλά για το θηλυκό κόλεϊ που του χάρισαν πριν χρόνια, όταν ήταν ακόμη κουτάβι.
Έγινε μέλος της οικογένειας του.
Μιλούσε στο σκύλο του λες και ήταν παιδί και η Ρίσα τον καταλάβαινε λες και ήταν άνθρωπος.
Ο πατήρ Νικόλας ποτέ δεν ξεχώριζε τα ζώα από τους ανθρώπους.
“Έχουν κι αυτά συναισθήματα κι αυτά πονάνε και υποφέρουν” λέει και θυμάται το πιστό σκυλί του που στάθηκε δίπλα του μέχρι το τέλος, φύλακας-άγγελος.
Στην Κρήτη και την Ελλάδα γενικότερα, θεωρείσαι περίπου γραφικός όταν φροντίζεις, όταν αγαπάς, όταν βοηθάς τα ζώα.
Οι περισσότεροι αδιαφορούν άλλοι τα κακομεταχειρίζονται, κάποιοι τα σκοτώνουν με φόλες ή τα πετούν στο δρόμο.
Κανένας δεν έχει υποχρέωση να αγαπάει τα ζώα, να τα ταΐζει, να νοιάζεται γιʼαυτά.
Όλοι όμως έχουμε υποχρέωση και από το νόμο να σεβόμαστε το δικαίωμά τους να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή.
Γιατί καμιά φορά αυτά που αποκαλούμε “ζώα” αποδεικνύονται περισσότερο άνθρωποι από κάποιους τους οποίους αποκαλούμε “ανθρώπους” και μάλιστα πολιτισμένους.
Άννα Κωνσταντουλάκη
