«Ο χορευτής των Αστερουσίων», ένας μερακλής από την Εθιά, ο Παναγιώτης Λουλάκης (Λουλοπανάγος), «χάθηκε» το περασμένο Σάββατο.

Ο ερευνητής, χοροδιδάσκαλος, Γιάννης Μεγαλακάκης, είχε γνωρίσει προσωπικά τον Π. Λουλάκη και περιγράφει τη στιγμή την πρώτης τους συνάντησης ως εξής «Απο την πρώτη στιγμή που αντίκρυσα τον Πανάγο, τον αγάπησα, τον ένιωσα δικό μου άνθρωπο.

Τα μάτια του γαλάζια, φορούσε μαύρο κεφαλόμαντηλο, γκιλότα και μαύρα στιβάνια. Έκατσα στο σπίτι του πολλές ώρες. Αισθανόμουνα σαν παιδάκι του δημοτικού που πηγαίνει πρώτη μέρα στο σχολείο.Με συγκλόνισε ο Πανάγος. Ήθελα να πηγαίνω συνέχεια στο σπίτι του. Μέσα στα πολλά, που μου εκμυστηρεύτηκε, κάποια στιγμή μου λέει:’’Στην ζωή μου δεν ήξερα τίποτα να κάνω, η γυναίκα μου δεν ξέρω γιατί με παντρεύτηκε,ίσως επειδή χόρευα καλά’’. Ένα αρχοντικό νεύμα ικανοποίησης της γυναίκας του,με έκανε να καταλάβω την μαγική τους σχέση».

Κάποιες από τις μαντινάδες που είχε μοιραστεί μαζί του σε ένα γλέντι ήταν οι εξής

“Εγλέντησά τη την ζωή

σε όλο το διάστημά μου

κι όπου μιλάνε για χορό,

πρώτο’ναι το όνομά μου’’



“Πολλές προσωπικότητες

γνώρισα στον καιρό μου

όχι από τσι παράδες μου,

μα από τον χορό μου’’



“ Θα σε λατρεύω θές δεν θές

κι ας είναι στάνικό σου

οπίσω σου να με πετάς,

εγώ θα στέκω ομπρό σου’’