Κείμενο Ελένη Μπιτζάκη
Φωτογραφίες Χρήστος Οικονομάκης
Κυριακή 23 Νοέμβρη.
Οπως κάθε Κυριακή, μαζευτήκαμε 6 το πρωί στο Μουσείο για την προγραμματισμένη εκδρομή του ΕΟΣ Ηρακλείου. Ο προορισμός ήταν μια όμορφη και λίγο δύσκολη κορυφή των Λευών Ορέων το Κάστρο.
Το υψόμετρο της κορυφής είναι 2.219 μ. Είναι μια από τις 52 κορυφές των Λευκών με υψόμετρο πάνω από 2.000μ. Αυτό εξάλλου είναι ένα βασικό στοιχείο πέρα από το φυσικό κάλλος των Λευκών, που προσδίδει ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα στην οροσειρά αυτή.
Η πορεία μας ήταν: Ασκύφου, Καταφύγιο Ταύρης - Κάστρο και επιστροφή από το ίδιο μονοπάτι.
Ο καιρός ήταν άστατος. Από το Σάββατο φυσούσε δυνατός νοτιάς. Το μετεωρολογικό δελτίο δεν ήταν καθόλου ευνοϊκό. Προβλέπονταν βροχές και καταιγίδες!
Φυσικά όλα αυτά επηρέασαν τη διάθεσή μας. Ημασταν λίγο ανήσυχοι και αναλογιζόμασταν ότι παίρναμε μεγάλο ρίσκο. Οτι υπήρχε μεγάλος κίνδυνος να φτάσουμε Ασκύφου και να μην ολοκληρωθεί η εκδρομή. Οσον αφορά την κορυφή, σκεφτόμασταν ότι μάλλον δεν θα καταφέρουμε να την “πατήσουμε”.
Ομως ο Σπύρος ο Καλεμάκης, που ήταν ο αρχηγός της εκδρομής, δυναμικός και πεισματάρης, αποφάσισε να γίνει η εκδρομή και ευτυχώς που πήρε αυτή την απόφαση.
Ξεκινήσαμε λοιπόν 6 το πρωί. Ημασταν μια ομάδα 17 ατόμων. Στη διαδρομή αρχικά ο ουρανός επιβεβαίωνε τις ανησυχίες μας, αλλά καθώς πλησιάζαμε στο Ρέθυμνο, ο καιρός άνοιξε και ο ήλιος μας γέμισε ζεστασιά και αισιοδοξία. Αρχισαν να αναπτερώνονται οι ελπίδες μας για την έκβαση της εκδρομής.
Φτάσαμε στο Οροπέδιο Ασκύφου γύρω στις οκτώ. Αρκετά γρήγορα αφού στο δρόμο δεν υπήρχε καθόλου κίνηση. Ο καιρός καλός. Ο ήλιος έλαμπε και μια ελαφριά νέφωση που υπήρχε σε συνδυασμό με την πρωινή πάχνη ομορφαινε ακόμη περισσότερο το περιβάλλον. Δε φυσούσε, ούτε έκανε κρύο παρόλο που βρισκόμασταν σε υψόμετρο 750 μ. Ξεκινήσαμε μέσα από το χωριό, από ένα μικρό όμορφο μονοπάτι. Ηταν δασωμένο και μας πρόσφερε απλόχερα την ομορφιά του. Οι στάλες της πρωινής δροσιάς έσταζαν από τα φύλλα των δέντρων και λαμπύριζαν κάτω από το φως του ήλιου. Τα δέντρα άχνιζαν στην κυριολεξία καθώς ζεσταίνονταν από τον ήλιο, δίνοντας στους φωτογράφους της παρέας ευκαιρίες για μοναδικές φωτογραφίες. Κοιτώντας κανείς πίσω, προς το Οροπέδιο και το χωριό, μπορούσε επίσης να απολαύσει όμορφες εικόνες που προκαλούσε το φως του ήλιου που έπαιζε με την πρωινή πα΄χνη. Ισως υπερβάλλω λίγο, αλλά πράγματι οι πρωταγωνιστές του πρωινού ήταν το υπέροχο φως και η πρωινή δροσιά. Το μονοπάτι κοβόταν από άσφαλτο σε κάποιο σημείο και συνέχιζε κατόπιν. Σε μια ώρα και σαράντα λεπτά περίπου, βγήκαμε από το μονοπάτι και περπατώντας σ’ ένα χωματόδρομο, φτάσαμε σ’ ένα καταπράσινο λιβάδι - οροπέδιο. Το οροπέδιο της Ταύρης, στα 1323μ.
Στο δρόμο, μια μεγάλη κολύμπα, μαρτυρούσε τις βροχές των προηγούμενων ημερών. Το χορτάρι ξεκούρασε το βλέμμα και τα βήματά μας. Τα πρώτα βρώσιμα χόρτα φάνηκαν και κάποιοι απ’ την παρέα άδραξαν την ευκαιρία να τα μαζέψουν. Τα σφεντάμια δίπλα στο δρόμο έδειχναν τα γυμνά κλαδιά τους με λιγοστά χρυσοκίτρινα φύλλα. Υπήρχαν όμως κι άλλα σφεντάμια με πράσινο, πυκνό φύλλωμα.
Θαμνάκια με όμορφο βαθυκόκκινο χρώμα συμπλήρωσαν την ομορφιά του τοπίου. Νομίζω τα λέμε λουτσές εδώ στην Κρήτη. Προχωρώντας, αριστερά μας σε μια κόγχη του δρόμου φάνηκε το καταφύγιο της Ταύρης.
Στις 10 και κάτι, φτάσαμε στο οροπέδιο Νιάτο και κάναμε την πρώτη και τελευταία στάση μέχρι την κορυφή.
Φάγαμε, ξεκουραστήκαμε και κατά τις 10.30 ξεκινήσαμε για το δύσκολο κομμάτι της διαδρομής. Ο αρχηγός μας προετοίμασε ψυχολογικά για τη δυσκολία του και για το χρόνο πυ χρειάζεται για να φτάσουμε στην κορυφή.
Περίπου τρεις ώρες δύσκολο ανέβασμα. Πράγματι ήταν λίγο δύσκολο όλο το υπόλοιπο κομμάτι της διαδρομής. Πολύ ανηφορικό. Στο ξεκίνημα υπήρχαν ανάρια δέντρα και θάμνα. Μετά από λίγο περπατάγαμε σε ξερό κακοτράχαλο μέρος. Χρειαζόταν προσοχή και κάποιες φορές έπρεπε να κρατηθούμε και με τα χέρια για να ανέβουμε. Ο καιρός εξακολουθούσε να είναι καλός αλλά είχαμε και κάποια απειλητικά σύννεφα που πλησίαζαν προς τη θέση μας. Βιαζόμασταν για να προλάβουμε τον καιρό. Δεν υπήρχε μεγάλη ορατότητα αλλά τα σύννεφα δημιουργούσαν υπέροχες εικόνες. Παράθυρα μέσα από τα σύννεφα άφηναν να φανεί ένα κομμάτι βουνού από απέναντι ή ένα κομμάτι θάλασσα στο βάθος. Ο αέρας άρχισε να δυναμώνει καθώς ανεβαίναμε και το κρύο άρχισε να γίνεται τσουχτερό. Ενα διάσελο που συναντήσαμε προχωρώντας, μας έδωσε την ευκαιρία να ανασάνουμε λιγάκι και να ξεκουραστούμε.
Κοντεύοντας προς την κορυφή, συναντήσαμε το πρώτο χιόνι του φετινού χειμώνα. Αυτοί που προπορεύονταν έφτασαν στην κορυφή σε δύο ώρες περίπου. Πολύ λιγότερο απ’ ό,τι είχχε προβλεφθεί. Οι τελευταίοι μετά από είκοσι λεπτά περίπου. Οταν φτάσαμε στην κορυφή, ο καιρός άρχισε να αγριεύει.
Οι απέναντι πλαγιές ήταν πασπαλισμένες με χιόνι. Φυσούσε τόσο πολύ που δεν μπορέσαμε να μείνουμε για πολύ στην κορυφή.
Βρήκαμε ένα σημείο λίγο πριν την κορυφή που έκοβε λιγάκι ο αέρας και καθίσαμε λίγο να απολαύσουμε τη θέα, να ξεκουραστούμε και να φάμε κάτι. Δεν πρόλαβαν όμως καλά - καλά να καθίσουν οι τελευταίοι και έπρεπε να φύγουμε. Ο καιρός τώρα έδειχνε απειλητικός. Δεν άργησαν να πέσουν οι πρώτες ψιχάλες. Ετσι ξεκινήσαμε λίγο βιαστικά το κατέβασμα. Ευτυχώς είχαμε ψιλόβροχο μόνο. Ο καιρός μας περίμενε να επιστρέψουμε. Ενα υπέροχο ουράνιο τόξο στόλισε τον ορίζοντα απ’ άκρη σ’ άκρη. Είχα καιρό να δω τόσο γαλάζιο ουρανό μέσα απ’ τα παράθυρα που άφηναν τα σύννεφα. Στο βάθος φάνηκε το Ακρωτήρι των Χανίων. Το κατέβασμα ήταν δυσκολότερο από το ανέβασμα. Αναρωτήθηκα κατεβαίνοντας πώς ανεβήκαμε αυτό το κακοτράχαλο αλλά γοητευτικό βουνό. Δεν παύει όμως να είναι κατηφόρα. Ετσι ροβολήσαμε αρκετά γρήγορα.
Κάναμε μια μικρή στάση στο ίδιο σημείο που σταματήσαμε όταν ανεβαίναμε. Αφού συγκεντρώθηκε όλη η ομάδα, φύγαμε βιαστικά. Δεν θέλαμε να νυχτωθούμε. Εξάλλου η βροχή άρχισε ξανά και έτσι δεν είχαμε άλλη επιλογή. Ευτυχώς δεν ήταν δυνατή. Την απολαμβάναμε κιόλας. Δεν είχαμε λόγους να γκρινιάζουμε. Ημασταν όλοι ικανοποιημένοι. Ο καιρός μας έκανε μια μεγάλη χάρη. Μας επέτρεψε ν’ ανέβουμε στην κορυφή. Ας έκανε τώρα ό,τι ήθελε. Υπό ψιλόβροχο φτάσαμε στο χωριό γύρω στις πέντε. Σε εννιά ώρες. Ο Σπύρος, ο αρχηγός της εκδρομής, ήταν πολύ χαρούμενος που τα καταφέραμε και μάλιστα σε τόσες ώρες. Ξεκινήσαμε από τα 750 μ. και φτάσαμε στα 2.219μ. Καθίσαμε για μισή ώρα περίπου στο χωριό για μια ρακή. Επιστρέψαμε στο Ηράκλειο γύρω στις 8 και κάτι.
Ολοι στην παρέα ήμασταν χαρούμενοι και λίγο κουρασμενοι αν κι αυτό φάνηκε την επομένη.
Ευχαριστούμε όλοι από καρδιάς τον Σπύρο. Η τόλμη του στάθηκε η αφορμή γι’ αυτή την εκδρομή. Ομως έδειξε εμπιστοσύνη και σε μας με την επιλογή του αυτή. Να είναι πάντα καλά, πάντα τολμηρός και αισιόδοξος!

