Kείμενα-φωτογραφίες Βασίλης Δρόσος
Την περασμένη Κυριακή ο Ορειβατικός Σύλλογος Λασιθίου είχε προγραμματίσει πεζοπορία στην ωραία φύση του Αγίου Αντωνίου. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος, η ατμόσφαιρα υγρή. Η πρωινή δροσούλα έσταζε από τα δέντρα και τα φυτά.
Γκριζόασπρες συννεφούλες έπλεαν στον ουράνιο θόλο σχηματίζοντας διάφορες φιγούρες που αργόσβηναν απαλά. Τη θέση τους έπαιρναν άλλες κι άλλες σαν κάποιο αόρατο χέρι να ζωγράφιζε στον ουράνιο θόλο θέλοντας να στείλει κάποια μηνύματα. Έμοιαζε σαν πίνακας που ο δάσκαλος με την κιμωλία γράφει και σβήνει παραδίδοντας κάποιο μάθημα. Κάπου οι ηλιαχτίδες ξέφευγαν ανάμεσα στις συννεφούλες, φώτιζαν τις παγωμένες δροσοσταλίδες που ήταν κολλημένες στα κλαδάκια των θάμνων, τις έκαναν να γυαλίζουν σαν αδαμάντινες χάντρες. Παρόλο που η ατμόσφαιρα ήταν υγρή και παγωμένη δεν έλεγε να βρέξει. Εφέτος και ο καιρός έχει χάσει τα νερά του, πάει κι αυτός σαν την παγκόσμια κρίση. Μετά το χωριό Πρασές, κατηφορίσαμε προς τη λεκάνη των Ποταμών. Εκεί βλέπουμε επιτέλους το φράγμα να έχει αποπερατωθεί και να συγκεντρώνει τα νερά των ποταμιών της γύρω περιοχής του Αμαρίου, να δούμε πότε θα τελειώσει και του Αποσελέμη. Ο δρόμος περνά περιφερικά γύρω του για να μας οδηγήσει στο χωριό Πατσού. Από εκεί κατηφορίσαμε προς την ωραία φύση του Αγίου Αντωνίου. Πεζοπορήσαμε στο μονοπάτι πάνω από το ποτάμι ακούγοντας το γάργαρο νερό που τρέχει ασταμάτητα διασχίζοντας την κοίτη. Το νερό γυροφέρνει ανάμεσα στα πανύψηλα δέντρα που στολίζουν τούτη την πανέμορφη φύση. Τεράστια χαράκια αιωρούνται πάνω από τα κεφάλια μας. Τα δέντρα στολίζουν τα υψώματα από τις ρίζες τους μέχρι και πάνω από τις κορυφές τους. Ξυλότυπα σκαλοπάτια με προστατευτικό ξυλοκάγκελο οδηγούν στον ωραίο χώρο αναψυχής που έχει διαμορφωθεί κάτω από το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Αντωνίου. Το εκκλησάκι είναι στεγασμένο στις κοιλότητες των βράχων στην ίδια θέση όπου στην αρχαιότητα λατρευόταν ο Κραναίος Ερμής. Αυτός ο ωραίος χώρος, είναι οργανωμένος με ξύλινα τραπέζια, παγκάκια, ψησταριές, υπάρχει κρήνη με νερό πηγής, κάδοι απορριμμάτων κ.λπ. Εδώ μπορεί κανείς να οργανώσει μια φιλική, ή οικογενειακή εκδρομή και να περάσει ευχάριστα μέσα τούτη την υπέροχη φύση. Από εδώ μπορούμε να πεζοπορήσουμε στο πανέμορφο φαράγγι του Πατσού, ή να ανεβούμε μέχρι το παρατηρητήριο των πουλιών που βρίσκεται στα ανατολικά υψώματα του φαραγγιού. Αφού μεταφέραμε τα πράγματά μας στο χώρο αναψυχής, κάποιοι από την παρέα μας επιδόθηκαν στην μαγειρική. Μάζεψαν ξερά ξύλα από τη γύρω περιοχή, άναψαν φωτιά και έστησαν το τσουκάλι. Κατηφορίσαμε προς την κοίτη του ποταμού. Ένα γεφυράκι φτιαγμένο από ξύλα καστανιάς μας περνά στην απέναντι όχθη. Μαζί μας ήταν και το νέο μέλος του συλλόγου μας, η μικρή Μαρία Τερέζα που έτρεχε ενθουσιασμένη χωρίς να υπολογίζει τον κίνδυνο. Ο παππούς ο Στέλιος την ερμήνευε και την κρατούσε κοντά του, μα αυτή έβλεπε το νερό να τρέχει στο ποτάμι και ήθελε να παίξει, ήθελε να τρέξει μέσα στην άγρια φύση. Παππού κοίτα του έλεγε με θαυμασμό! Παρόλο που ο καιρός ήταν προς βροχή, ήταν μια ωραία ήπια μέρα που την απολαμβάναμε ανεβοκατεβαίνοντας στα πρανή και στην κοίτη του Πατσού. Τα φθινοπωρινά χρώματα ζωγράφιζαν τα φύλλα των δέντρων με χρυσοκίτρινες ανταύγειες και γκρίζους κορμούς. Μισόγυμνα τα κλαδιά αραίωναν τα φύλλα τους στρώνοντας τα χαλιά του χειμώνα στην κοίτη του φαραγγιού. Σε λίγο θα ξεγυμνωθούν τελείως για να πέσουν στο λήθαργο του χειμώνα. Παρόλο που δεν έχει βρέξει πολύ φέτος το νερό τρέχει ορμητικά στην κατηφορική κοίτη και δημιουργεί μικρούς καταρράκτες. Λίγο πιο κάτω μια βαθιά κολύμπα μάς κλείνει το πέρασμα, τα απότομα βράχια που κλείνουν το πέρασμα δεν μας επιτρέπουν να το διαβούμε. Δεν είχαμε κατάλληλο εξοπλισμό και αναγκαστήκαμε μετά από μια ώρα πεζοπορίας να γυρίσουμε πίσω. Ανηφορίσαμε μέχρι το παρατηρητήριο των πουλιών, αποπλεύσαμε πανοραμικά το φαράγγι. Είναι κατάφυτο από διάφορα είδη δέντρων που το στολίζουν από την κοίτη μέχρι τις κορυφές των υψωμάτων του. Θαυμάζοντας το μεγαλείο αυτής της υπέροχης φύσης, επιστρέψαμε μετά από τρεις ώρες στο χώρο αναψυχής όπου το φαγητό ήταν έτοιμο. Το απολαύσαμε πλάι στην κοίτη του Πατσανού ποταμού που σιγοτραγουδούσε μαζί με τον αιθέριο ήχο των δέντρων, του νερού και των κοτσυφιών που στριφογύριζαν γύρω μας, περιμένοντας ανυπόμονα πότε θα φύγουμε για να απολαύσουν τα ψίχουλα που θα μείνουν. Ήταν μια από τις ωραίες πεζοπορικές διαδρομές του ΕΟΣ Λασιθίου.

