Την Κυριακή 9-11-08 μια παρέα 47 ατόμων με τον Ορειβατικό Ηρακλείου ξεκίνησαν για ανάβαση στο Οροπέδιο του Καθαρού και στη συνέχεια κατάβαση στο φαράγγι του Χαυγά, ξεκινώντας από το χωριό Αγιος Κων/νος του Οροπεδίου Λασιθίου.

Ο καιρός είναι βαρύς με ουρανό γεμάτο μαύρα σύννεφα, πράγμα που μας προβλημάτισε λιγάκι.

Σε περίπου μιάμιση ώρα μπήκαμε στο Οροπέδιο από τον Αυχένα της Αμπέλου. Είχε ομίχλη και η αρχηγός μας ανακοίνωσε την πιθανή αλλαγή του προγράμματος αν συνεχιζόταν.

Το Οροπέδιο, έκτασης 30 τετρ. χιλιομ., είναι το μεγαλύτερο καλλιεργημένο στην Ελλάδα. Εχει συχνά ομίχλη και αέρα και πολλές φορές τον χειμώνα κλείνει από χιονοπτώσεις.

Ευτυχώς, διασχίζοντας αργότερα το Οροπέδιο, η ομίχλη τραβήχτηκε στις κορφές των βουνών, δεν υπήρχε κρύο και φυσούσε ελαφρύ δροσερό αεράκι, δηλαδή καιρός κατάλληλος για περπάτημα.

Από το χωριό Αγιος Κων/νος (ένα από τα 18 του Οροπεδίου), κι αφού πήραμε το καφεδάκι ή το βραστάρι μας, ξεκινήσαμε με αργό ρυθμό σε αγροτικό δρόμο στην αρχή σε άσφαλτο και μετά σε χωματόδρομο.

Μπροστά μας υψώνονται οι Λασηθιώτικες Μαδάρες με την ψηλότερη κορφή το Σπαθί (2148 μ.) και δεξιότερα τον Αφέντη σκεπασμένες με ομίχλη.

Η πρώτη μας σύντομη στάση έγινε στο εκκλησάκι της Αγίας Πελαγίας όπου ανάψαμε το κεράκι μας και ξεκινήσαμε.

Δυστυχώς έχουν καταστρέψει για (για άγνωστο λόγο), το όμορφο φιδωτό μονοπάτι που ένωνε το Καθαρό με το Λασήθι που διευκόλυνε την ανάβαση και στη θέση του άνοιξαν ένα αδιάβατο δρόμο τόσο όρθιο που ούτε 4Χ4 αυτοκίνητο δεν είναι δυνατόν να τον ανέβει. Αυτό ακριβώς μας κάνει να υποψιαζόμαστε “ρουσφέτι”. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι κάποιος φορέας θα πρέπει να εξετάσει το γιατί και το πώς καταστρέφονται τελείως παράλογα παραδοσιακά μονοπάτια χιλιετιών για το τίποτα!

Οσο ανηφορίζουμε, μερικές σταγόνες βροχής μέσα από την ομίχλη μας δροσίζουν και μας θυμίζουν οδυνηρά την μεγάλη ξηρασία που μαστίζει το νησί μας φέτος.

Ευτυχώς σύντομα ο άχρηστος δρόμος τελειώνει και κάνουμε μια στάση για ξεκούραση και ανασυγκρότηση.

Στα αριστερά μας βρίσκουμε το μονοπάτι που ανηφορίζει για λίγο και μετά από μερικά λεπτά αντικρύζουμε στο βάθος το Οροπέδιο του Καθαρού και μπροστά μας, μια πολύ όμορφη λαγκαδιά γεμάτη με πρίνους και διάφορα θαμνώδη φυτά. Πανέμορφη θέα με την συννεφιά να σκουραίνει τα χρώματα δίνοντάς τους μια απόχρωση του καφέ. Η ηρεμία που βασιλεύει, γαληνεύει την ψυχή μας καθώς διασχίζουμε το μονοπάτι που έχει σκαλιστεί στην δεξιά πλαγιά της λαγκαδιάς.

Τελικά φτάνουμε στο εκκλησάκι του Τιμίου Σταυρού πάνω σ’ ένα λόφο με καταπληκτική θέα στο Οροπέδιο του Καθαρού, για φαγητό και ξεκούραση.

Ομως το ψυχρό αεράκι που έχει σηκωθεί, μας αναγκάζει να μειώσουμε τον χρόνο της ξεκουρασης και ξεκινάμε την κατάβαση του όμορφου φαραγγιού του Χαυγά. Βρίσκουμε το μισοχαλασμένο στην αρχή του μονοπάτι (γιατί άραγε δεν το συντηρούν;) κι αρχίζουμε την κατάβαση, αφού σε κάποιο πλάτωμα συναντάμε μια Λατσίδα (σπηλαιοβάραθρο με στενή είσοδο που όταν καλυφθεί με χιόνι είναι πολύ επικίνδυνο επειδή δεν είναι ορατό).

Η διάθεση όλων είναι θαυμάσια και η παρέα, αφού απολαμβάνει γύρω και κάτω την πανέμορφη φύση, κατηφορίζει το μονοπάτι στην πλαγιά που οδηγεί στην κοίτη του φαραγιού. Στα δεξιά μας, στο βάθος, είναι το τμήμα του που οδηγεί στο Καθαρό αφού περάσει από τον “Μαύρο Κόλυμπο” (όταν έχει νερό πρέπει να κολυμπήσεις).

Μπροστά μας φαίνεται καθαρά η κοίτη του φαραγγιού κατάξερη με ξασπρισμένες πέτρες. Παρά την ξηρασία, αντιλαμβανόμαστε κάποια στιγμή ότι υπάρχουν χόρτα ανάμεσα στις πέτρες και τους θάμνους κυρίως χαρακούλια.

Δεν αργούν οι “χορτοκυνηγοί” το μάζεμα, κατορθώνοντας να γεμίσουν μερικές τσάντες μέχρι να φτάσουν στις πέτρες και την άμμο.

“Το τερπνόν μετά του ωφελίμου”.

Λίγο αργότερα βγαίνουμε από το φαράγγι με το φράγμα κατάξερο, κι ακολουθώντας τον αγροτικό δρόμο επιστρέφουμε στο χωριό.

Τα δύο καφενεδάκια γεμίζουν από οδοιπόρους που το περπάτημα και ο καθαρός αέρας τους έχει ανοίξει την όρεξη για μια ρακή και κανένα μεζεδάκι.

Στις 4 μπαίνουμε στο λεωφορείο για την επιστροφή και διαπιστώνουμε ότι δεν μας έφτασαν οι ρακές. Αποφασίζεται λοιπόν με δημοκρατικές διαδικασίες να σταματήσουμε για φαγητό. Πράγματι σταματάμε στην ταβέρνα που βρίσκεται σστην Αμπελο και κυριολεκτικά καταβροχθίζουμε τα παραδοσιακά στρουφικτά μακαρόνια κι όλες τις νοστιμιές που διαθέτει το κατάστημα.

Στις 5.30 περίπου αρχίζει η επιστροφή. Στην διαδρομή έχει ανάψει το κέφι και τα τραγούδια μας συντροφεύουν μέχρι το Ηράκλειο.

Αποχαιρετιόμαστε και δίνουμε ραντεβού για την επόμενη διαδρομή.

Σημείωση: Το όνομα Χαυγάς που συναντάται σ’ όλη την Κρήτη προέρχεται από το ρήμα χαίνω, χάσμα.