Του Ν. Τσαγκαράκη

Αισιοδοξία και θετική αντιμετώπιση της ζωής στη μέση του Λονδίνου.

ΤΥΧΕΡΗ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ

HAPPY-GO-LUCKY

Σκην.: Μάικ Λη

Πρωτ.: Σάλυ Χώκινς, Αλέξις Ζέγκερμαν, Άντρεα Ράιζμπορο, Έντυ Μάρσαν, Σινέντ Μάθιους



Η Πόπυ είναι μια εξαιρετικά καλόκαρδη, αισιόδοξη, χαμογελαστή δασκάλα σε δημοτικό σχολείο, που ζει με τη συγκάτοικό της σε κεντρική περιοχή του Λονδίνου. Η ταινία παρακολουθεί περιστατικά από την καθημερινότητά της, με πιο τακτική ασχολία της τα μαθήματα οδήγησης με τον ιδιότροπο καθηγητή Σκοτ.

Όπως οι περισσότερες ταινίες του Λη (αν όχι όλες), κι αυτή εδώ βασίζεται περισσότερο στην ηθοποιία της απ’ οτιδήποτε άλλο. Ο βρετανός σκηνοθέτης δίνει τη λιγότερο συναρπαστική ταινία του εδώ και κάποια χρόνια, αφού η αποσπασματικότητα του σεναρίου δεν ισορροπείται από αρκετά συνεκτικά στοιχεία που θα τους προσέδιδαν έναν πιο ξεκάθαρο στόχο σε σχέση με τη σκιαγράφηση της ηρωίδας, με αποτέλεσμα η σκηνή με τον άστεγο, για παράδειγμα, να μοιάζει περιττή σ’ ένα σημείο όπου η πλοκή φαινεται να έχει πλατειάσει.

Ευτυχώς όμως η Πόπυ δεν είναι απλώς μια χαζοχαρούμενη κοπελίτσα που αγνοεί τη σοβαρή πλευρά της ζωής. Παρά την Αργυρή Άρκτο Ερμηνείας στο φετινό φεστιβάλ Βερολίνου για τη Χώκινς, η καλύτερη ερμηνεία της ταινίας δίνεται από τον Μάρσαν στο ρόλο του Σκοτ, του μανιακού δασκάλου οδήγησης, που με τη σειρά του δεν αποδίδεται απλώς ως ο στριμμένος της υπόθεσης αλλά αναπτύσσει ένα προβληματικό υπόβαθρο χαρακτήρα που υπονοεί δυσλειτουργικές οικογενειακές καταβολές, καταπιεσμένη ερωτική επιθυμία καθώς επίσης αδυναμία συναναστροφής και προσαρμογής στο κοινωνικό σύνολο (η οδική συμπεριφορά του σε στιγμή εκνευρισμού, τα ξεσπάσματα και η γενικότερη σχέση του με τους μαθητές, οι συνωμοσιολογικές εμμονές του κτλ.).

Παρότι υπάρχουν διάφοροι χαρακτήρες στη διάρκεια της πλοκής που προσδίδουν προοπτική στον χαρακτήρα της Πόπυ, ο Σκοτ είναι εκείνος που θ’ αποτελέσει τη μεγαλύτερη πρόκληση γι’ αυτή, καθώς απέναντί του θα κληθεί ν’ αποδείξει ότι πίσω απ’ αυτό το μονίμως χαμογελαστό πρόσωπο δεν κρύβεται η αφελής που όλοι ίσως υποψιαστούμε με την πρώτη εντύπωση, αλλά μια πανέξυπνη, θαρραλέα και μαχητική κοπέλα που είναι ικανή όχι απλώς να υπερασπιστεί τον εαυτό της, αλλά να διαβλέψει τις ανησυχίες και το πρόβλημα του Σκοτ, τον οποίο δεν αποπαίρνει αλλα προσπαθεί να βοηθήσει δείχνοντας κατανόηση για μια κατάσταση την οποία εκείνος δε θέλει να παραδεχτεί.

Η λέξη-κλειδί για τον χαρακτήρα της Πόπυ ίσως είναι η παιδικότητα. Η επαφή της με τα παιδιά και η χαρούμενη φύση της, την κάνουν να συνειδητοποιεί έναν θεμελιώδη κανόνα για την ανθρώπινη συμπεριφορά, ότι δηλαδή ο ενήλικος χαρακτήρας ανάγεται σε μεγαλο βαθμό στις εμπειρίες της παιδικής ηλικίας. Ο στοργικός τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει τον Σκοτ μετά από το πρώτο σοβαρό ξέσπασμά του εναντίον της, υπονοεί μια σχέση δασκάλας-παιδιού. Η Πόπυ τον αντιμετωπίζει σαν προβληματικό μαθητή, όχι όμως από απόσταση κι επικριτικά αλλά αναγνωρίζοντας ότι ανεξάρτητα από τη βιολογική ηλικία ενός ανθρώπου τα τραύματα που κουβαλάει τον διαμορφώνουν για μια ζωή, και επιδεινώνονται όταν δεν είναι ικανός να τα αναγνωρίσει και να τα αντιμετωπίσει.

Το σημαντικό είναι ότι η συμπεριφορά του Σκοτ δεν εμφανίζεται ως ουρανοκατέβατη στον κόσμο της Πόπυ. Φυσικά ταράζεται όταν βλέπει τις υποψίες της να βγαίνουν αληθινές, αλλά δεν πρόκειται για ένα περιστατικό που την “προσγειώνει”. Η στάση της δεν είναι δεν είναι ξένη προς την ανθρώπινη πραγματικότητα, αλλά προέρχεται απ’ αυτή. Στην τελευταία σκηνή της βαρκάδας χρειάζεται λίγο χρόνο για να συνέλθει από την ατυχή εμπειρία της, αλλά στενοχωριέται περισσότερο για τον Σκοτ και πολύ λιγότερο για εκείνη. Επειδή ακριβώς γνωρίζει καλά τις πολλές πλευρές της ζωής, ευχάριστες και άσχημες, (τα περιστατικά των παιδιών που αντιμετωπίζει στο σχολείο της δίνουν μια πρώτη βασική εντύπωση) προτιμά να την αντιμετωπίζει έτσι ώστε να κερδίζει όσο περισσότερες χαρούμενες στιγμές μπορεί. Η ταινία την επιβραβεύει διατηρώντας τις προοπτικές της για ευτυχία ανοικτές στο τέλος του φιλμ.