Του Ν. Τσαγκαράκη

ο κείμενο αφορά την τρισδιάστατη εκδοχή της ταινίας. Μια νέα μορφή κινηματογραφικής τεχνολογίας που εντυπωσιάζει με τις δυνατότητές της.



ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΓΗΣ

JOURNEY TO THE CENTER OF THE EARTH (3D)



Σκην.: Έρικ Μπρέβιγκ

Πρωτ.: Μπρένταν Φρέιζερ, Ανίτα Μπρίεμ, Τζος Χάτσερσον, Σεθ Μάγιερς, Τζέιν Γουίλερ



Ο Τρέβορ Άντερσον είναι ένας επιστήμονας που παρά τις αποδοκιμασίες των συναδέλφων του, επιμένει να συνεχίζει τις έρευνες του αδερφού του, ο οποίος πίστευε ότι υπάρχει ζωή στο εσωτερικό της Γης. Οι σημειώσεις του αδερφού του μέσα σ’ ένα αντίτυπο του μυθιστορήματος του Ιουλίου Βερν, «Ταξίδι στο κέντρο της Γης», θα τον οδηγήσουν σε μια απίστευτη περιπέτεια, μαζί με τον ανιψιό του και την κόρη ενός φίλου του αδερφού του.

Ο τρισδιάστατος κινηματογράφος είναι μια ιστορία που πηγαίνει δεκαετίες πίσω, όταν ο κινηματογράφος άρχισε να δέχεται τα πρώτα ‘χτυπήματα’ από την οικιακή ψυχαγωγία, και αναγκάστηκε να εφεύρει κάθε είδους τεχνάσματα προκειμένου να κρατήσει το κοινό μέσα στις αίθουσες- μάταια όπως αποδείχτηκε. Βέβαια, οι πρώτες απόπειρες για τη δημιουργία στερεοσκοπικής προβολής είχαν αρχίσει από τη δεκαετία του ’20 μέσα κι έξω από τις Η.Π.Α., χωρίς όμως να επικρατήσει καμία τεχνική. Αυτό τελικά συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του ’50, όταν η τεχνολογία ήταν πιο εξελιγμένη και η ανάγκη για εντυπωσιασμό μεγαλύτερη. Ακόμη και τότε όμως ο ενθουσιασμός δεν κράτησε πολύ, επειδή το σύστημα εξακολουθούσε να παρουσιάζει σημαντικές τεχνικές δυσκολίες που δεν επέτρεπαν στα στούντιο να το αξιοποιήσουν και να βασίσουν πάνω του μεγάλο μέρος της παραγωγής τους. Έτσι, το 3-D εγκαταλείφθηκε και επανήλθε μόνο σποραδικά και χωρίς να επηρεάσει σημαντικά την κινηματογραφική ιστορία.

Αυτό που κάνει αξιοσημείωτη την τωρινή του επιστροφή, είναι το ψηφιακό υπόβαθρο που το καθιστά λειτουργικότερο κι εντυπωσιακότερο από ποτέ, γεγονός που κάνει σημαντικούς σκηνοθέτες και μεγάλα στούντιο να το εμπιστευτούν με τα επόμενα blockbuster τους, τη στιγμή που εκατοντάδες αιθουσάρχες ανά τον κόσμο αποφασίζουν να εξοπλίσουν τις επιχειρήσεις τους με ψηφιακά συστήματα τρισδιάστατης προβολής. Όσο για το αν και σε ποιο βαθμό θα αναδειχτεί σε νέο μέσο έκφρασης των κινηματογραφιστών, αυτό μένει ν’ αποδειχτεί με τον χρόνο κι όχι με εικασίες, οπότε θα περιμένουμε να δούμε.

Εν τω μεταξύ ας έρθουμε στο προκείμενο, που αφορά ακόμα μία από τις περιπέτειες με τις οποίες έχει ταυτιστεί ο Μπρένταν Φρέιζερ, προσανατολισμένες στο παιδικό/ οικογενειακό κοινό (ταινίες της σειράς «Μούμια», «Looney Tunes: back in action» κ.α.), και συνεπώς τον καθιστούν ιδανικό πρωταγωνιστή μιας ταινίας που προσπαθεί να συστήσει μια καινούρια τεχνική σε όσο το δυνατό ευρύτερο κοινό με ένα εντελώς ‘ανώδυνο’ σενάριο επικεντρωμένο στις απαραίτητες αφορμές για εντυπωσιασμό.

Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Βερν, αποτελεί την πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του Μπρέβιγκ, ο οποίος μέχρι τώρα εργαζόταν ως υπεύθυνος οπτικών εφέ σε πολλές χολιγουντιανές υπερ-παραγωγές, όπως η «Άβυσσος», το «Περλ Χάρμπορ», το «Μετά την επόμενη μέρα» και πολλά άλλα. Εδώ η δουλειά του είναι διεκπεραιωτική, αφού καθοδηγεί τους ήρωές του μέσα από μια διαδρομή φτιαγμένη για έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό, τον οποίο εκπληρώνει με τη βοήθεια των προηγμένων οπτικο-ηχητικών τεχνικών που έχει στη διάθεσή του.

Φαντάζομαι ότι θα πρέπει κανείς λοιπόν να είναι επιεικής με τη συγκεκριμένη ταινία, όχι επειδή δεν το αξίζει (ούτως ή άλλως για παιδική περιπέτεια πρόκειται), αλλά επειδή ο κύριος στόχος της είναι εξω-αφηγηματικός και επιτυγχάνεται απολύτως. Αποτελεί δηλαδή ένα αρκούντως εντυπωσιακό πρώτο δείγμα της νέας τρισδιάστατης τεχνολογίας, με πολλές αφορμές στη διάρκεια του σεναρίου για να επεκταθεί ο αφηγηματικός χώρος προς τη μεριά των θεατών, οι οποίοι ξαφνιάζονται από την εκπληκτική αληθοφάνεια της ψευδαίσθησης, γελούν και επιμένουν να προσπαθούν ν’ αγγίξουν τα εικονιζόμενα αντικείμενα με τα χέρια τους. Στοιχεία που σε δισδιάστατη ταινία ίσως θεωρούνταν μειονεκτήματα, όπως η υπερβολική χρήση ψηφιακών εφέ, εδώ δεν ενοχλούν αλλά συμβάλλουν στην κατασκευή ενός περιβάλλοντος που εντυπωσιάζει ακριβώς επειδή φαίνεται ν’ αποκτά πιο αληθινό χαρακτήρα: η αληθοφάνεια ενδιαφέρει περισσότερο από την εικαστικότητα (ίσως και λόγω του θέματος που προδιαθέτει για ελαφρύ θέαμα). Ο Φρέιζερ κάνει αυτό που ξέρει πολύ καλά, και οι συμπρωταγωνιστές του είναι εξίσου κεφάτοι σε μια ταινία που είναι προορισμένη να λειτουργήσει ως ρόλερ κόστερ- κάτι που και το ίδιο το σενάριο παραδέχεται με τη σκηνή στο ορυχείο.

Ενδεχομένως θα έπρεπε να είχε αφιερωθεί λίγο περισσότερος χρόνος στον δεινόσαυρο, αλλά εδώ ίσως γίνομαι πιο σχολαστικός απ’ ό,τι πρέπει. Γενικότερα, αν μπορεί ένα σκηνοθετικό ντεμπούτο να φαίνεται έτσι, έχουμε να περιμένουμε πολλά περισσότερα από έναν ευφυή σκηνοθέτη όπως ο Τζέιμς Κάμερον που ετοιμάζει το «Avatar» του για τον Δεκέμβρη του 2009- και όχι τον Μάιο όπως αναμενόταν.