Ένα δράμα εποχής όπως μόνο οι Βρετανοί ξέρουν να τα φτιάχνουν, γίνεται μία από τις πρώτες ευχάριστες στιγμές της σεζόν.



ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΠΡΑΪΝΤΣΧΕΝΤ

BRIDESHEAD REVISITED



Σκην.: Τζούλιαν Τζάρολντ

Πρωτ.: Μάθιου Γκουντ, Χέιλυ Άτγουελ, Μπεν Γουίσω, Έμμα Τόμσον, Μάικλ Γκάμπον, Άννα Μέιντλυ, Εντ Στόπαρντ, Γκρέτα Σκάκι, Φελίσιτυ Τζόουνς



Η ιστορία μιας αριστοκρατικής οικογένειας στην Αγγλία της δεκαετίας του ’20. Ο ομοφυλόφιλος γιος Σεμπάστιαν φέρνει τον συμφοιτητή του, Τσαρλς, στο σπίτι της οικογένειας στο Μπράιντσχεντ, όπου ο Τσαρλς ‘θαμπώνεται’ από τον πλούτο που αντικρίζει, σύντομα γνωρίζει τα υπόλοιπα μέλη, και ερωτεύεται με την κόρη Τζούλια. Οι αυστηρές θρησκευτικές πεποιθήσεις της μητέρας της όμως θα εμποδίσουν τη σχέση τους, ενώ τα συναισθήματα του Τσαρλς θα απομονώσουν τον Σεμπάστιαν, ο οποίος καταφεύγει στο ποτό. Μετά από χρόνια, διαφαίνεται στιγμιαία ότι τα πράγματα μπορεί να εξελιχτούν διαφορετικά, όμως τελικά δεν έχουν αλλάξει πολλά.

Ένα από τα πιο γνωστά έργα της αγγλικής λογοτεχνίας, γραμμένο από τον Έβελυν Βο το 1945 και διασκευασμένο σεναριακά από τους Άντριου Ντέιβις («Ο ράφτης του Παναμά», «Το ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς») και Τζέρεμι Μπροκ («Mrs. Brown», «Ο τελευταίος βασιλιάς της Σκωτίας»).

Το σενάριο επικεντρώνεται σε δύο ισότιμα διαχειρισμένες υπο-πλοκές: την προσωπική εξέλιξη του Τσαρλς Ράιντερ κι εκείνη της οικογένειας Φλάιτ, δύο παράλληλες ιστορίες που διαπλέκονται αλληλεπιδρώντας η μία στην άλλη, αφενός αναδεικνύοντας το παρασκήνιο της αγγλικής αριστοκρατίας όταν ακόμη η βρετανική αυτοκρατορία παρέμενε υπερ-δύναμη, αφετέρου προβαίνοντας σ’ ένα ηχηρό σχόλιο για τη θρησκεία και τον ρόλο της στην κατασκευή ταξικών ταυτοτήτων.

Ο Τσαρλς είναι μεσοαστός, από ευκατάστατη οικογένεια, άθεος και με καλλιτεχνικές βλέψεις αφού επιδιώκει να γίνει ζωγράφος. Μοναχοπαίδι με μοναδικό κηδεμόνα τον πατέρα του, ο οποίος τον αντιμετωπίζει με ένα είδος ειρωνείας σερβιρισμένης με εκνευριστική κομψότητα και ψυχραιμία, ερμηνευμένος εξαιρετικά από τον Πάτρικ Μάλαχαϊντ.

Ο Τσαρλς δεν είναι κακοπροαίρετος, απλώς τον χαρακτηρίζει αυτό που του λέει σε μια στιγμή ο Σεμπάστιαν: μοιάζει να μην ανήκει πουθενά. Προσπαθεί λοιπόν να βρει έναν ενδιαφέροντα, καλαίσθητο χώρο να τοποθετηθεί, να δράσει, χωρίς όμως να προσπαθεί να ξεγελάσει κανέναν. Το σπίτι του είναι ψυχρό και αδιάφορο, το πανεπιστήμιο πολύ συντηρητικό, κι έτσι δεν είναι περίεργο που το Μπράιντσχεντ τον αποπλανεί ως μια ουτοπία συναισθηματικής ελευθερίας και εξώκοσμης τρυφής. Και όχι άδικα.

Το φιλμ καταφέρνει να μας μεταφέρει την οπτική του νεαρού που έρχεται πρωτη φορά αντιμέτωπος με την πολυτέλεια της βρετανικής αριστοκρατίας, μέσα από απαλά, 'αποστομωμένα' πλάνα που θαυμάζουν το παλάτι των Φλάιτ (διότι περί τέτοιου πρόκειται), ειδικά μ’ εκείνη την πρώτη φορά που το σπίτι καταλαμβάνει την οθόνη με τη συνοδεία του μουσικού θέματος που τονίζει ενός είδους αποκάλυψη για τον πρωταγωνιστή.

Χάρη στην καλλιτεχνική φύση του και το ανοιχτό μυαλό του δεν αποθαρρύνει τον Σεμπάστιαν, αλλά εδώ που τα λέμε ούτε τον ενθαρρύνει κιόλας. Ξεκαθαρίζει εξαρχής τις προθέσεις του, που φανερά ευνοούν τη Τζούλια, η οποία με τη σειρά της θα καταστεί απρόσιτη εξαιτίας των πεποιθήσεων της δεσποτικής μητέρας της, την οποια η Τόμσον φτιάχνει χωρίς εξάρσεις και υπερτονισμένη συμπεριφορά αλλά με υπόγεια δύναμη και επιβολή μέσα από το βλέμμα.

Οι Φλάιτ παράλληλα, αποτελούν μια οικογένεια που παρόλη τη φαινομενική της επάρκεια τίποτα δε μπορεί να την αποτρέψει από την παρακμή. Παρατηρήστε ότι κάθε φορά που ο Τσαρλς προτείνει σε κάποιον τους να πάνε στο Μπράιντσχεντ, εκείνοι το αποφεύγουν: για τον Τσαρλς είναι παράδεισος, αλλά για τους Φλάιτ είναι μια απομυθοποιημένη εστία καταπίεσης και υποκρισίας. Η θρησκεία είναι ο συνεκτικός κρίκος ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, και η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στον Τσαρλς και στα δύο αδέρφια. Η απελευθερωμένη ζωή του πατέρα τους του δίνει να πιστέψει ότι ίσως εκείνος σπάσει την αλυσίδα και γίνει η αφορμή για να πειστεί η Τζούλια να τον ακολουθήσει, αλλά αυτό δε συμβαίνει. Θα ήταν ίσως η επιθυμητή εξέλιξη, αλλά το κείμενο προσπαθεί να δείξει τη ματαιότητα της προσπάθειας του Τσαρλς να εισχωρήσει σ’ έναν κόσμο που δε γνώριζε, στον οποίο δε θα μπορούσε να ταιριάξει: η Τζούλια όπως και ο πατέρας της αποδείχτηκαν χαμηλότεροι των προσδοκιών του.

Το φιλμ προεκτείνει το σχόλιό του στην επερχόμενη ταξική αλλαγή, καθώς οι Φλάιτ είναι το ιστορικό σύμπτωμα του βρετανικού μεσοπολέμου: η αριστοκρατία (όπως η αυτοκρατορία) παρακμάζει και το Μπράιντσχεντ μετατρέπεται σε στρατηγείο του βρετανικού στρατού, σημάδι αυτού που διαπιστώνει λίγο αργότερα ο στρατιώτης του Τσαρλς: ‘αυτοί έφυγαν και τώρα είναι η σειρά μας’, των αστών δηλαδή.

Όσο για την ενοχή που αισθάνεται ο Τσαρλς, αυτή ίσως είναι το απομεινάρι από τη γνωριμία του με τους Φλάιτ. Κυρίως είναι η απογοήτευση που νιώθει για τη λανθασμένη κρίση του, για τη χαμένη του προσπάθεια, όλα μεταφρασμένα σε ενοχή επειδή τυφλώθηκε από ενθουσιασμό ‘τολμώντας’ να ζητήσει κάτι παραπάνω από τη ζωή του, ακόμη κι αν δεν εξαπάτησε κανέναν.

Ο Τζάρολντ φτιάχνει ένα πολύ καλό δράμα εποχής, με ισορροπία χαρακτήρων, εξαιρετικές ερμηνείες και πλούσιο σχεδιασμό παραγωγής που αξίζει οσκαρικές υποψηφιότητες για καλλιτεχνική διεύθυνση, σκηνικά και ενδυματολογία- αν και πολύ πιθανό να μην είναι οι μόνες.



ΤΡΟΠΙΚΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

TROPIC THUNDER



Σκην.: Μπεν Στίλερ

Πρωτ.: Μπεν Στίλερ, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Τζακ Μπλακ, Μπράντον Τ. Τζάκσον, Τζέι Μπάρουτσελ, Τομ Κρουζ, Νικ Νόλτε, Στηβ Κούγκαν



Σε μια πολεμική κινηματογραφική υπερ-παραγωγή βασιλεύει ο εγωισμός των τριών πρωταγωνιστών, που αρνούνται να υπακούσουν στις υποδείξεις του σκηνοθέτη. Η λύση που επιλέγεται, είναι να τεθεί το καστ σε ανεξέλεγκτες φυσικές συνθήκες, ώστε να προκύψει πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα. Όμως ούτε κι οι ίδιοι οι συντελεστές γνώριζαν ότι το μέρος που αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν το γύρισμα είναι το κρησφύγετο μιας συμμορίας εμπόρων ναρκωτικών, κι έτσι τώρα οι ηθοποιοί καλούνται να επιβιώσουν από πραγματικό θανάσιμο κίνδυνο.

Αυτό προοριζόταν να είναι το κωμικό blockbuster του καλοκαιριού, κάτι που ισχύει απολύτως από άποψη παραγωγής αλλά εισπρακτικά δεν απέδωσε όσα αναμενόταν, ξεπερνώντας πάντως τα 100 εκατομμύρια δολάρια στις Η.Π.Α.. Μια πλούσια παραγωγή με τις εκρήξεις, τα ελικόπτερα και τα ευρύχωρα πλάνα της, αλλά κυρίως μ’ ένα καστ που δένει εξαιρετικά και παρουσιάζει μία πολύ διασκεδαστική φάρσα που παρωδεί την ίδια τη χολιγουντιανή βιομηχανία.

Το σενάριο είναι γραμμένο από τον Στίλερ, ο οποίος την τελευταία φορά που είχε αναλάβει διπλό ρόλο μάς έδωσε το «Zoolander», μία από τις εμπορικά πιο παραγνωρισμένες κωμωδίες της δεκαετίας. Στην «Καταιγίδα» σατιρίζει και πάλι τον χώρο του θεάματος και συγκεκριμένα την κινηματογραφική βιομηχανία με τους αστέρες, τις απαιτήσεις τους, τις καλλιτεχνικές βλέψεις τους και τα υπέρογκα ποσά που διακυβεύονται στις συμφωνίες τους με τα στούντιο. Το είδος που ενδεχομένως εκφράζει καλύτερα τη μεγαλομανία και την ελαφρότητα του χολιγουντιανού σκεπτικού, είναι η ταινία δράσης, με όλη αυτή τη φαινομενικά αδικαιολόγητη φασαρία και σεναριακή υπερβολή χάρη στην οποια οι προϋπολογισμοί εκτινάσσονται στη στρατόσφαιρα.

Τα ευρήματα του φιλμ είναι άφθονα και αποτελεσματικά, με δύο από τις πιο απολαυστικές μεταμορφώσεις των τελευταίων χρόνων: αυτή του Ντάουνι Τζούνιορ σε αφροαμερικανό με προφορά και attitude από το Χάρλεμ του ’70, κι εκείνη του Κρουζ σε αδίστακτο παραγωγό. Όλο το καστ είναι ζωντανό και κεφάτο, αποδίδοντας λίγο-πολύ αυτά που ξέρουν καλύτερα, αλλα ειδικά αυτοί οι δύο πλάθουν χαρακτήρες που θα σας μείνουν στο μυαλό πολύ μετά το τέλος του φιλμ.