Μία από τις πιο διασκεδαστικές ταινίες των αμερικανών σκηνοθετών.
ΚΑΥΤΟ ΑΠΟΡΡΗΤΟ BURN AFTER READING
Σκην.: Τζόελ και Ίθαν Κοέν
Πρωτ.: Τζον Μάλκοβιτς, Φράνσις Μακντόρμαντ, Τζωρτζ Κλούνι, Μπραντ Πιτ, Τίλντα Σουίντον, Τζ. Κ. Σίμονς, Ρίτσαρντ Τζένκινς
Δύο υπάλληλοι γυμναστηρίου βρίσκουν στα αποδυτήρια ένα cd με τα απομνημονεύματα ενός πρώην στελέχους της CIA, και αποφασίζουν να τον εκβιάσουν για να του το επιστρέψουν. Η κακοτυχία και ηλιθιότητά τους όμως θα στρέψουν το σχέδιο εναντίον τους, με ολέθρια αποτελέσματα.
Οι αδερφοί Κοέν ήταν τα πρόσωπα που έκλεψαν την παράσταση την περυσινή χρονιά με την καλλιτεχνική επιτυχία του «Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους», και φέτος επιστρέφουν με μια μαύρη κωμωδία που αποδεικνύεται η καλύτερη προσπάθειά τους στο είδος από την εποχή του «Ω αδερφέ, πού είσαι;» το 2000. Τα μέλη του καστ δίνουν απολαυστικές ερμηνείες, κι αυτό δεν είναι καθόλου ασήμαντο ή αυτονόητο αφού οι περισσότεροι σταρ οχυρώνονται πίσω από το κινηματογραφικό τους στερεότυπο, αλλά, ευτυχώς για μας, το δίδυμο Κλούνι-Πιτ έχει αποφασίσει καιρό τώρα να αποφύγει την ανάπαυση και την τυποποίηση, επιλέγοντας ρόλους που παραλλάσσουν ή αντιστρέφουν εντελώς τον συνηθισμένο τύπο τους, με πολύ διασκεδαστικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, ο Πιτ στέκεται επάξια δίπλα στην πάντα ικανότατη Μακντόρμαντ ως αρσενική Barbie γυμναστηρίου και επίδοξος εκβιαστής με ψευδαισθήσεις κινηματογραφικών καταβολών. Η πραγματική έκπληξη όμως έρχεται από τον Μάλκοβιτς, τον οποίο δε μπορούμε να θυμηθούμε πότε ήταν η προηγούμενη φορά που τον απολαύσαμε, αλλά εδώ παρουσιάζει αριστοτεχνικά έναν οργισμένο απολυμένο σε νευρική κρίση, χρησιμοποιώντας ιδιαιτέρως το σώμα αλλά και τη φωνή του.
Η ιστορία είναι ένα ειρωνικό σχόλιο στην ανθρώπινη ματαιοδοξία και ηλιθιότητα, με τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες να υποκινούνται απ’ αυτές, ενώ οι υπόλοιποι υποφέρουν τις συνέπειες των πράξεών των δύο υπαλλήλων οι οποίες με τη σειρά τους οδηγούν σε ατυχήματα και συμπτώσεις που επιβαρύνουν την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Η βλακεία δεν είναι ένα σύμπτωμα θεραπεύσιμο, αλλά ένα ανθρώπινο ελάττωμα για το οποίο δε μπορεί να κάνει κανείς τίποτα. Για παράδειγμα, ο προϊστάμενος της CIA, ο οποίος δέχεται τα άσχημα νέα που του φέρνει ο υπάλληλός του με απάθεια, τονίζοντας ότι το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να προσέχουν να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο, κι έπειτα η κάμερα κλείνει το φιλμ επαναλαμβάνοντας αντίστροφα την κίνηση με την οποία το άνοιξε.
Κυνισμός που υπογραμμίζεται με σεναριακά ευρήματα (η κούνια που κατασκευάζει ο Χάρυ για τη γυναίκα του), κι ενισχύεται με το ‘σκοτεινό’ μουσικό θέμα του Κάρτερ Μπέργουελ, καθώς και με το μοντάζ που ακολουθεί το γνωστό αδρανές ύφος των Κοέν τονίζοντας την απόσταση των κεντρικών ηρώων από το περιβάλλον τους, τον εγκλεισμό τους μέσα στο δυσλειτουργικό μυαλό τους και τις φαντασιώσεις του.

