
Λάτρεις των παραδοσιακών, χειροποίητων στιβανιών της Κρήτης, δεν τώρα πια μόνο οι βοσκοί και οι αγρότες. Είναι και επώνυμοι της πολιτικής και της οικονομικής ζωής της χώρας, που επιλέγουν τα χειροποίητα κρητικά στιβάνια, επειδή είναι υγιεινά και βολικά!
Τα κρητικά στιβάνια έχουν…μπει για τα καλά στο ελληνικό κοινοβούλιο, έχουν καθίσει σε υπουργικές καρέκλες, αλλά και σε θέσεις manager γνωστών επιχειρήσεων της χώρας. Οι «επώνυμοι» μάλιστα που δεν μπορούν να τα βρουν πουθενά αλλού, επιλέγουν τσαγκάρικα της Κρήτης. Πολλοί τα αγοράζουν από ένα μικρό τσαγκάρικο στην Αγία Βαρβάρα.
Είναι άλλωστε ένα από τα λίγα τσαγκάρικα που παρέμειναν στην Κρήτη, μετά την «επέλαση» της βιομηχανίας στον κλάδο της υποδηματοποιίας. Ο τσαγκάρης είναι ένα επάγγελμα το οποίο «σβήνει», κατά κοινή ομολογία πρέπει να ενισχυθεί, πράγμα όμως που δεν φαίνεται να απασχολεί τους πολιτικούς που έχουν σήμερα την τύχη να απολαμβάνουν γνήσια δερμάτινα και χειροποίητα στιβάνια.
Μία ζωή φτιάχνει χειροποίητα στιβάνια και παπούτσια
Ο Μανώλης Νινιράκης από το 1955 ασχολείται με την κατασκευή παπουτσιών, στην αρχή ως παραγιός στις Μοίρες, στη συνέχεια στο χωριό του τα Μούλια και εδώ και 40 χρόνια σε δικό του τσαγκάρικο στην Αγία Βαρβάρα. «Τα στιβάνια είναι κατασκευασμένα από γνήσιο δέρμα. Είναι χειροποίητα στα μέτρα κάθε πελάτη. Το δέρμα, η προβιά, είναι ζωντανός οργανισμός και αναπνέει. Για το λόγο αυτό είναι πράγματι υγιεινά».
Το τσαγκάρικο του κ. Νινιράκη είναι διάσημο στους κύκλους των κτηνοτρόφων και των αγροτών. Τα τελευταία χρόνια έγινε γνωστό και στους κύκλους των επιχειρηματιών και των πολιτικών. «Μη σας φαίνεται παράξενο ότι φοράνε κρητικά παραδοσιακά στιβάνια επώνυμοι πολιτικοί της χώρας, υπουργοί, βουλευτές και πολύ γνωστοί επιχειρηματίες. Τα επιλέγουν επειδή είναι υγιεινά και βολικά» μας λέει ο κ. Νινιράκης αναφέροντας μας ονόματα πολιτικών οι οποίοι μάλιστα του έχουν στείλει και επιστολές που τον ευχαριστούν για την πολύ καλή δουλειά που τους έκανε.
Τελευταία
οι κτηνοτρόφοι
δεν παραγγέλνουν στιβάνια…
Όποιος επιθυμεί να αγοράσει στιβάνια χρειάζεται πρώτα να περάσει από το τσαγκάρικο του κ. Νινιράκη για να τα παραγγείλει. Ο έμπειρος τσαγκάρης τους παίρνει τα μέτρα και όταν τα ετοιμάσει τους τα παραδίδει.
Το κόστος ενός ζευγαριού στιβανιών ανέρχεται σε 200 ή 240 ευρώ. «Κοστίζουν 240 ευρώ αυτά που είναι φτιαγμένα από ενιαίο δέρμα και έχουν μόνο μία ραφή πίσω» επισημαίνει ο κ. Νινιαράκης και προσθέτει: «Τελευταία οι κτηνοτρόφοι δεν κάνουν όπως παλιά στιβάνια… Η αιτία είναι ότι δεν έχουν χρήματα. Έτσι, οι παραγγελίες από τους βοσκούς έχουν μειωθεί. Βλέπετε η αύξηση του καλλιεργητικού κόστους και οι χαμηλές τιμές στο γάλα και το κρέας έχουν αναγκάσει τους κτηνοτρόφους να μειώσουν τα έξοδα τους».
Προσπάθησαν να κατασκευάσουν στιβάνια στην Κίνα!
Ο τσαγκάρης Μανώλης Νινιράκης λέει ότι κάποιοι προσπάθησαν να κατασκευάσουν στιβάνια στην Κίνα, με σκοπό τη μαζική διάθεση στην αγορά, αλλά δεν τα κατάφεραν. (Ως γνωστό αρκετά είδη της λαϊκής μας παράδοσης κατασκευάζονται στην Κίνα και πολλές φορές πωλούνται ως χειροποίητα με σκοπό την άντληση υψηλού κέρδους).
«Κάποιοι είχαν πάρει στιβάνια από το δικό μου τσαγκάρικο και τα έστειλαν στην Κίνα για να κάνουν μεγάλες παραγγελίες. Όμως δεν τα κατάφεραν» λέει ο κ. Νινιράκης. Η αποτυχία οφείλεται στο γεγονός ότι χρειάζεται πολλή, εξειδικευμένη, χειροποίητη εργασία. «Παίρνουμε τα μέτρα από κάθε πελάτη ξεχωριστά για να του κάνουμε τα στιβάνια. Ακόμα χρειάζονται ξυλόπροκες, πέτσινος πάτος, οι σωστές ζάρες, το τέντωμα, το άνοιγμα σε ορισμένα σημεία στο ύψος της γάμπας, το γαμπάι που λέμε εμείς» επισημαίνει ο κ. Νινιράκης.
Αγνοούν μια τέχνη που «σβήνει»….
Είναι ελάχιστοι πια οι τσαγκάρηδες στην Κρήτη. «Μετρημένοι στα δάχτυλα τους ενός χεριού» σχολιάζει ο κ. Νινιράκης. «Είναι μία χρήσιμη τέχνη που σβήνει» τονίζει.
Στο τσαγκάρικο του κ. Νινιράκη εργάζεται ο γιος του και ένας ακόμα νεαρός υπάλληλος.
«Το κράτος πρέπει να ενισχύσει τις τέχνες που σβήνουν. Εγώ δεν περιμένω τίποτα από την πολιτεία, στην ουσία είμαι συνταξιούχος, έστω κι αν έχω την επίβλεψη στο τσαγκάρικο. Όμως τα παιδιά που ξεκινάνε μία δουλειά δυσκολεύονται και πολλές φορές τα παρατούν. Το κράτος χρειάζεται να ενισχύσει με μπόνους, με μία επιχορήγηση, τους νέους ανθρώπους που τολμούν να συνεχίσουν μία παραδοσιακή τέχνη» καταλήγει.

