Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Τρία χρόνια συμπληρώθηκαν από τον τραγικό θάνατο του 10χρονου Μανόλη Μαρκάκη, του παιδιού που έχασε τη ζωή του στη διάρκεια επέμβασης αφαίρεσης αμυγδαλών σε ιδιωτική κλινική του Ηρακλείου.

Σήμερα ο πατέρας του, Γιάννης Μαρκάκης, μιλάει στην «Π» για τη δοκιμασία που βιώνει ο ίδιος και η γυναίκα του από τον απροσδόκητο και πρόωρο χαμό του μονάκριβου παιδιού τους. Την προσεχή Πέμπτη αναμένεται να εκδικαστεί η υπόθεση στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Ηρακλείου, μετά από δύο αναβολές. Ο δύστυχος Γ. Μαρκάκης δεν άντεξε την ψυχολογική πίεση και υπέστη δύο εμφράγματα τις προηγούμενες φορές. Αυτήν την φορά προσπαθεί να οπλιστεί με όση δύναμη του απομένει προκειμένου να παραστεί στο δικαστήριο. «Εγώ και η γυναίκα μου είμαστε δύο δυστυχισμένοι άνθρωποι. Έχουμε διαλύσει κυριολεκτικά. Έχουμε αποκοπεί από τον κοινωνικό μας περίγυρο. Εγώ έχω καταντήσει καρδιακός και η γυναίκα μου με ψυχολογικά προβλήματα. Χάσαμε το μοναχοπαίδι μας. Αυτό το κενό δεν αναπληρώνεται με όλους τους θησαυρούς του κόσμου. Η ζωή μας καταστράφηκε».

Όπως επισημαίνει, σήμερα ο Μανόλης τους θα ήταν 13 ετών. «Θα έχω τύψεις και ενοχές αν τουλάχιστον δικαστικώς δεν δικαιωθεί η μνήμη του παιδιού μου. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Αν και κατηγορούνται για πλημμέλημα. Για μένα επέδειξαν εγκληματική αμέλεια και θα έπρεπε να διώκονται για κακούργημα. Ο Μανόλης μας δεν χάθηκε σε κάποιο ατύχημα. Δεν άνοιξε την πόρτα και τον χτύπησε αυτοκίνητο. Κάποιοι τον πήραν από την αγκαλιά της μάνας του για μια επέμβαση. Δεν ξέρουμε τι έγινε. Το παιδί μας δεν το ξαναείδαμε. Το σπίτι μας έκλεισε»

Η οργή και η πίκρα του ξεχειλίζουν. Δύο βασανισμένοι άνθρωποι είναι με την σύζυγο του που προσπαθούν να κρατηθούν στη ζωή, στηριζόμενοι ο ένας στον άλλο. «Θα μπορούσα να πάρω το νόμο στα χέρια μου και να σκοτώσω πέντε ανθρώπους, αυτούς που θεωρώ εγώ ενόχους για το χαμό του παιδιού μου. Δεν το έπραξα γιατί δεν θα κέρδιζα κάτι με αυτόν τον παραλογισμό. Δεν θα δεχτώ να αθωωθούν. Όταν πήρα τη δικογραφία στα χέρια μου και είδα τι συνέβη και πώς ενήργησαν οι υπαίτιοι, ένιωσα απέχθεια για την στάση τους».

Στο εδώλιο του κατηγορουμένου παραπέμπονται δύο γιατροί που είχαν αναλάβει το χειρουργείο του αδικοχαμένου Μανόλη, ο ωτορινολαρυγγολόγος και ο αναισθησιολόγος. Ο θάνατος του παιδιού οφείλεται σε εγκεφαλική ανοξία.

Ο πόνος για την απώλεια του μοναχοπαιδιού τους , τους ακολουθεί σε κάθε βήμα, από τις 5 Σεπτεμβρίου του 2005, όταν ο Μανόλης, μπήκε σε ιδιωτική κλινική για μια επέμβαση ρουτίνας και λίγες ώρες μετά, άφηνε την τελευταία του πνοή, από εγκεφαλική ανοξία.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ο 10χρονος κατά την αφαίρεση της μιας αμυγδαλής, εμφάνισε βραδυκαρδία και ανακοπή. Το πρόβλημα αντιμετωπίστηκε με παροχή ενδοφλέβιας ατροπίνης και μαλάξεις που είχαν ως αποτέλεσμα να επανέλθουν ο σφυγμός και η καρδιαναπνευστική λειτουργία. Όμως οι δύο γιατροί, έπρεπε να συνεχίσουν να παρέχουν στο αγόρι οξυγόνο για την αντιμετώπιση του εγκεφαλικού οιδήματος , να του κάνουν τραχειοτομή και να το μεταφέρουν άμεσα σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Αντιθέτως, έγινε προσπάθεια αφύπνισης και αποσωλήνωσης του 10χρονου με αποτέλεσμα να επιβαρυνθεί η κατάσταση του.

Οι δύο γιατροί στη διάρκεια της ανάκρισης, επέρριψαν τις ευθύνες ο ένας στον άλλο.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 2005 οι γονείς του φοβούμενοι τους πονόλαιμους κάθε φορά που θα κρυολογούσε και εξαιτίας του γεγονότος ότι το μοναχοπαίδι τους ροχάλιζε θεώρησαν καλό να του βγάλουν τις αμυγδαλές πριν την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς.

Στις 8:30 το πρωί το παιδί μπήκε στην αίθουσα του χειρουργείου. Η επέμβαση θα γινόταν μισή ώρα αργότερα. Έξω φυσικά περίμεναν οι γονείς του, ο Γιάννης και η Νίτσα Μαρκάκη.

Γύρω στις 10 το πρωί μετέβη εκεί και ο παππούς του, Μανόλης Μαρκάκης. Όπως είχε δηλώσει τότε συντετριμμένος, στην αρχή όλα πήγαιναν καλά. Όμως, όσο καθυστερούσαν, άρχισαν να ανησυχούν. «Είχε περάσει μιάμιση ώρα και δεν είχαν τελειώσει, ούτε βγήκαν να μας πουν τίποτα. Τελικά μετά από πολλή ώρα βγήκε ο γιατρός και μας είπε ότι υπήρχε κάποιο πρόβλημα και θα έβγαζαν μόνο τη μία αμυγδαλή. Μας είπαν ακόμη ότι δεν είχε ξυπνήσει ακόμα και περίμεναν να γίνει αυτό».

Σύμφωνα με τον παππού, κάποια στιγμή και ενώ η αγωνία τους είχε φτάσει στο αποκορύφωμα, μπήκε μέσα στην αίθουσα του χειρουργείου.

«Είδα το παιδί πάνω στο τραπέζι. Τα πόδια του κουνούσαν. Καλούσαν ασθενοφόρο να το πάρει επειγόντως. Δε μας ενημέρωσε κανείς γιατί. Τρελάθηκα. Πήγα να ρίξω δύο μπουνιές στον ένα γιατρό, αλλά μπήκαν στη μέση άλλοι», πρόσθεσε.

Πέντε λεπτά αργότερα κινητή μονάδα του ΕΚΑΒ βρισκόταν έξω από την ιδιωτική κλινική. Οι γονείς και ο παππούς αναχώρησαν αμέσως για το ΠΑΓΝΗ.

Σύμφωνα με τις δηλώσεις του τότε διευθυντή του ΕΚΑΒ Κρήτης Δημήτρη Βουρβαχάκη, από τη στιγμή που ειδοποιήθηκε η κινητή μονάδα, εντός πέντε λεπτών ήταν έξω από την κλινική. Ωστόσο πέρασαν περίπου σαράντα λεπτά μέχρι να το παραλάβουν, αφού οι γιατροί της κλινικής συνέχιζαν να καταβάλλουν προσπάθειες για την ανάνηψή του. «Το παραλάβαμε σε πολύ βαριά κατάσταση - κατάσταση που ποτέ δε σταθεροποιήθηκε. Πέντε λεπτά αφότου το παραλάβαμε, έκανε μια μορφή ανακοπής». Ο γιατρός του ΕΚΑΒ Χρόνης Μαλλιωτάκης ήταν στην κινητή μονάδα που παρέλαβε το παιδί. «Όταν μπήκαμε στο χειρουργείο, βρίσκονταν στη φάση που διασωλήνωναν για δεύτερη φορά το αγοράκι λόγω χαμηλού κορεσμού του αίματος. Παρά το γεγονός ότι η αναπνοή του υποστηριζόταν μηχανικά, είχε υποξυγοναιμία. Έδινε την εικόνα οξέος πνευμονικού οιδήματος». Όπως ανέφερε, το παιδί συνδέθηκε με τα μηχανήματα της κινητής μονάδας, όμως πέντε λεπτά αργότερα παρουσίασε ασυστολία. Η καρδιά δηλαδή σταμάτησε.

Σύμφωνα με τον κ. Μαλλιωτάκη, η καρδιά παρουσίασε ηλεκτρομηχανικό διαχωρισμό. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κυκλοφορία του αίματος και επιβάλλεται να γίνει συνεχής εξειδικευμένη καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση, δηλαδή θωρακικές συμπιέσεις και χορήγηση ειδικών σ' αυτές τις περιπτώσεις φαρμάκων.