
Έζησα στο πετσί μου τον εφιάλτη
Ο 46χρονος εργάτης του πυρηνελαιουργείου μιλά για πρώτη φορά
Μόλις τους τελευταίους μήνες άρχισε να βγαίνει δειλά-δειλά από το σπίτι του ο 43χρονος Πρόδρομος Κοζανίδης, ο ένας από τους τέσσερις εργάτες που το Μάρτιο του 2006 βίωσαν τον πύρινο εφιάλτη στο πυρηνελαιουργείο Γιαννούλη, στην περιοχή Γαζέπη Μύλος στο Αρκαλοχώρι, μετά από μια φοβερή έκρηξη.
Επί δύο χρόνια παρέμενε καθηλωμένος σε μία πολυθρόνα μέσα στο σπίτι του, αρνούμενος να πάει έστω μία βόλτα. «Ντρέπομαι. Με κοιτάζει ο κόσμος και δεν το αντέχω. Νιώθω κατάθλιψη. Νιώθω ότι με κοιτάνε λες και είμαι ζόμπι. Δεν θέλω να κυκλοφορώ» αναφέρει σε μία εκ βαθέων εξομολόγηση του στην «Π». Για χάρη της συζύγου του που τη χαρακτηρίζει ηρωίδα και των δύο παιδιών του, κάνει κουράγιο και παλεύει να βρει ξανά τον «παλιό» τον εαυτό, εκείνο που έχασε την ημέρα του τρομακτικού ατυχήματος, στις 21 Μαρτίου 2006.
Τα όσα αναφέρει προκαλούν θλίψη και ανατριχίλα για έναν άνθρωπο που μέχρι σήμερα έχει υποβληθεί σε αμέτρητες επεμβάσεις. «Έχω χάσει τον μπούσουλα. Μη με ρωτάτε πόσες επεμβάσεις έχω κάνει και πόσες θα κάνω. Ήμουν ξεγραμμένος. Ήμουν σε καταστολή 86 ημέρες στη ΜΕΘ του Γ. Γεννηματάς. Οι γιατροί έλεγαν στους δικούς μου ότι υπήρχαν ελάχιστες πιθανότητες επιβίωσης. Τρεις φορές υπέστην ανακοπή μέσα στη μονάδα και οι γιατροί με επανέφεραν. Πήγα και γύρισα στον άλλο κόσμο. Ξέρω ότι ο υπουργός Υγείας, Δ. Αβραμόπουλος, είχε υπογράψει να φέρουν από την Αμερική ένα πανάκριβο φάρμακο που μου το χορήγησαν. Τρεις ημέρες μετά δεν ανέβασα ξανά θερμοκρασία».
Σήμερα ο 43χρονος, όπως αναφέρει, έχει εκτεταμένα εγκαύματα στο λαιμό και στο θώρακα αλλά και σε τμήμα της κεφαλής του. «Υποχρεώνομαι να κυκλοφορώ με καπέλο ή περούκα όταν πρέπει να πάω κάπου. Αυτό δεν το αντέχω. Δεν ήμουν έτσι εγώ. Πολλοί μου λένε ότι είσαι τυχερός που επέζησες, όμως κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που περνάω αν δεν το νιώσει στο πετσί του. Είναι οδυνηρό. Ήμουν ένας νέος άνδρας που ήθελε να ζήσει και να χαρεί την οικογένεια του. Και με διέλυσαν».
Ακόμα και σήμερα, 2,5 χρόνια μετά το ατύχημα, ο Πρόδρομος Κοζανίδης καταρρέει ψυχολογικά ακόμα και όταν παρακολουθεί στην τηλεόραση εκρήξεις ή φωτιές. “Ακόμα και τα γκαζάκια φοβάμαι. Πηγαίνω στη μητέρα μου και φεύγω μακριά όταν βλέπω τις φιάλες υγραερίου. Έχω πάθει ψυχολογικό». Τους πρώτους μήνες, αν και ήταν μανιώδης καπνιστής, δεν ήθελε να βλέπει ούτε αναπτήρα.
Την ίδια ώρα σοβαρότατα είναι τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ίδιος και η οικογένεια του. Εκείνος αδυνατεί πλέον να εργαστεί, η σύζυγος του αναγκάστηκε να βρει δουλειά για να μπορέσουν να επιβιώσουν και να ανταπεξέλθουν ακόμα και για το ενοίκιο στο σπίτι που διαμένουν.

