Του Ν. Τσαγκαράκη
Αν δεν έχετε διάθεση να κλειστείτε μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα καλοκαιριάτικα, σας καταλαβαίνουμε. Από την άλλη, γιατί να μη συνδυάσετε τη διασκέδαση με το πολιτικό σχόλιο;


ΖΩΝΗ ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ
THE KINGDOM

Σκην.: Πήτερ Μπεργκ
Πρωτ.: Τζέημυ Φοξ, Κρις Κούπερ, Τζένιφερ Γκάρνερ, Τζέισον Μπέιτμαν, Ασράφ Μπάρομ, Αλί Σουλιμάν

Μια τετραμελής ομάδα ειδικών πρακτόρων του FBI αναχωρεί εσπευσμένα για τη Σαουδική Αραβία, προκειμένου ν’ ανακαλύψει τους ενόχους μιας τρομοκρατικής επίθεσης σε αμερικανικό οικισμό.
Οι λόγοι για τους οποίους δεν είχαμε την ευκαιρία να δούμε αυτή την ταινία σε αίθουσα τον χειμώνα που πέρασε, είναι από τα ανεξήγητα της ελληνικής κινηματογραφικής διανομής. Έστω και στο DVD όμως αξίζει να την αναζητήσετε αν θέλετε να δείτε ένα δείγμα χολιγουντιανής παραγωγής που τολμάει να σχολιάσει την αμερικανική εξωτερική πολιτική εκ των έσω, ακολουθώντας δηλαδή την παραδοσιακή πλοκή και το στήσιμο μιας ταινίας δράσης, εμπλουτίζοντάς τα όμως με έξυπνα και διακριτικά σχόλια για τη σχέση των Η.Π.Α. με τον αραβικό κόσμο (στο ‘αμόλυντο’ εμπορικό περιβάλλον του Χόλυγουντ, απαιτούνται επιμονή και πειθώ για να αποφασιστούν τέτοιες προσθήκες).
Αξίζει ίσως ένα πρώτο σχόλιο για τον 44χρονο σκηνοθέτη Μπεργκ, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει μεταπηδήσει από την ηθοποιία στη σκηνοθεσία με ικανοποιητικά αποτελέσματα, αφού το «Kingdom» άρεσε στους κριτικούς, σε αντίθεση με το φετινό «Hancock» με τον Γουίλ Σμιθ που μπορεί να τους απογοήτευσε αλλά ξεπέρασε τα 220 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις. Εδώ έχει να διαχειριστεί ένα ιδανικό καστ, που επιμερίζεται καταλλήλως τις διαθέσεις του σεναρίου: ο Φοξ τον δυναμισμό, ο Κούπερ τις τεχνικές λεπτομέρειες, η Γκάρνερ το πολιτισμικό χάσμα, και ο Μπέιτμαν τα χιουμοριστικά στιγμιότυπα, με τους άραβες ηθοποιούς ν’ ακολουθούν, και τον Μπάρομ να φτιάχνει έναν αρχικά καχύποπτο αλλά σταδιακά όλο και πιο μετριοπαθή αξιωματικό.
Τα πιο ισχυρά σημεία του φιλμ είναι ίσως η αρχή και το τέλος του: η πρώτη χάρη στους ‘πληροφορημένους’ τίτλους και την κλιμακωτή παρουσίαση της τρομοκρατικής επίθεσης, και το δεύτερο χάρη στο συνδυαστικό εύρημα με το οποίο ουσιαστικά υπογραμμίζεται η μισαλλόδοξη κι εκδικητική νοοτροπία που διατρέχει και προκαλεί όσα προηγήθηκαν στο φιλμ, ακυρώνοντας ουσιαστικά τον υποτιθέμενο ηρωισμό των πρωταγωνιστών κι από τους δύο πολιτισμούς, μαζί με όλους τους τετριμμένους ισχυρισμούς τους οποίους έχει διατηρήσει μέχρι τότε το σενάριο ως μέρος των συμβάσεων του είδους- αν και αποφεύγοντας τις μιλιταριστικές εξάρσεις τύπου ‘Ράμπο’.
Η πλοκή της ταινίας δεν επικεντρώνεται στις σκηνές δράσης, οι οποίες παραμένουν ελάχιστες και πειστικές. Το ζήτημα για τους χαρακτήρες εκατέρωθεν, είναι να μπορέσουν να συνεννοηθούν ώστε να εντοπίσουν τους τρομοκράτες. Και οι δύο πλευρές είναι καλοπροαίρετες, η πολιτισμική σύγκλιση επιτυγχάνεται, αλλά στο τέλος πληρώνεται ένα σκληρό τίμημα, που ξαναρχίζει τον κύκλο του αίματος. Το σεναριακό ευτύχημα που αποτελεί πρόοδο για το είδος, είναι ότι επιτέλους γι’ αυτόν τον κύκλο επιρρίπτονται ευθύνες και στις δύο πλευρές, αντί μόνο στη μία που σε παλαιότερα φιλμ θα ήταν φυσικά οι άραβες, κι αυτό γίνεται με τα δύο απλά παράλληλα πλάνα αντί με τη συνηθισμένη στομφώδη αμερικανική ρητορεία.