Της Πέλλας Λασηθιωτάκη

Τι κάνει ένα τόπο να ξεχωρίζει, διαπιστώνουν όσοι επισκέπτονται το Λέντα, τη Λούτρα και τον Τράφουλα, περιοχές στα γοητευτικά νότια παράλια της Κρήτης.

Εδώ οι φράσεις «μαγεία της φύσης» και «εκπληκτικό τοπίο» μοιάζουν τετριμμένες. Τα συναισθήματα του επισκέπτη προέρχονται από την επιρροή της φύσης πάνω του, έτσι πρωτόγονης και αναλλοίωτης, από ένα τόπο που δημιουργήθηκε λες για να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά στην αιωνιότητα και για αυτό να τους χαλαρώνει. Είναι κάτι που δεν μπορεί να περιγραφεί, όπως η τέχνη, που τη νιώθεις χωρίς πάντα να την καταλαβαίνεις, μόνο που σε αυτή την περίπτωση καλλιτέχνης είναι η φύση ή ο Θεός.

Ανάμεσα στα ιστορικά δέντρα

Αφετηρία είναι η αρχαία Γόρτυνα, στην πεδιάδα της Μεσαράς, εκεί όπου τα ελαιόδεντρα αποτελούν ένα ενιαίο σύνολο με τα κιονόκρανα και οι ρίζες τους παίρνουν δύναμη από τα θρύμματα των πήλινων αντικειμένων που χρησιμοποιούσαν όσοι πριν από αιώνες βίωσαν την ομορφιά αυτού του τόπου.

Διασχίζοντας την πεδιάδα της Μεσαράς οι άνθρωποι νοιώθουν την ηρεμία που δίνουν στο τοπίο οι απέραντοι ελαιώνες οι οποίοι εκτίνονται μέχρι εκεί που φθάνει το βλέμμα. Κάπως έτσι θα ήταν αυτό το συγκεκριμένο τοπίο και πριν από χιλιάδες χρόνια…

Το ευχάριστο είναι ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι διανύουν πιο εύκολα τις αποστάσεις κι έτσι μπορούν να βγουν γρήγορα στα Αστερούσια όρη για να νοιώσουν τα συναισθήματα της γρήγορης εναλλαγής του τοπίου. Είναι ένα θαύμα: Πάνω από τα Αστερούσια, με τα άγρια βράχια, τα χαράκια και τα πολύχρωμα πετρώματα, από τη μια πλευρά φαίνονται οι απέραντοι ελαιώνες και από την άλλη ξεχωρίζει η θάλασσα, το καλοκαίρι γαλήνια και παγωμένη.

Κατεβαίνοντας από τα Αστερούσια για να βρουν το Λιβυκό πέλαγος, οι επισκέπτες εκπλήσσονται από τα χωριά που είναι «σκαρφαλωμένα» στους βράχους. Τα χωριά Μιαμού και Κρότος του δήμου Γόρτυνας, με τους σύγχρονους «Ακρίτες», τους ανθρώπους να είναι δεμένοι με τον τόπο τους, έστω και αν το χειμώνα αυτός είναι μοναχικός και άγριος. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και κατά δεύτερο λόγο με την ελαιοκαλλιέργεια, λίγο με την αμπελουργία και το ψάρεμα. Ελάχιστοι είναι όσοι από αυτά τα χωριά ασχολούνται και με τον τουρισμό. Δεν τους ενδιαφέρει πάντα, αρκετοί έχουν καταλάβει πόσο «υποφέρει» η φύση από την τουριστική βιομηχανία. Τις νύκτες, το χειμώνα μπροστά στα τζάκια και το καλοκαίρι δίπλα στο κύμα, οι άνθρωποι των «ακριτικών» χωριών παίζουν λύρα και μαντολίνο, απαγγέλλοντας ή τραγουδώντας σπάνιες μαντινάδες, σύγχρονη ποίηση από λαϊκούς καλλιτέχνες της καθημερινής ζωής. Εδώ χρειάζονται αρκετές μέρες μέχρι ώστε οι επισκέπτες να «διεισδύσουν» σε αυτή τη νοοτροπία και να νοιώσουν την ομορφιά της.

Το «λιοντάρι»

περιμένει….



Κατεβαίνοντας από τα Αστερούσια στην περιοχή Λέντα, ξεχωρίζει σιγά – σιγά το «Λιοντάρι» που κάθεται ήρεμο, σα να προσέχει την περιοχή, βουτηγμένο στα παγωμένα νερά της θάλασσας που «βλέπει» στη βόρεια Αφρική. Έτσι, οι επισκέπτες, αντιλαμβάνονται ότι φθάνουν στο Λέντα. Τα αρχαιότερα ίχνη οικισμών που βρέθηκαν στο βράχο του Λιονταριού προέρχονται από τη νεολιθική εποχή, ενώ αξιόλογα είναι και τα δείγματα κεραμικής Μινωικής περιόδου που ανακαλύφθηκαν στον ίδιο λόφο. Πιθανόν το όνομα της περιοχής να έχει της ρίζες του στη Φοινικική ζωή, καθώς οι Φοίνικες με την ορολογία «λεβήνα» εννοούσαν το λευκό χρώμα των βουνών. Τις ίδιες ρίζες πιθανό να έχει και η ελληνική λέξη «λέων». Εκεί λειτουργούσε από τον 4ο π.Χ. αιώνα το περίφημο Ασκληπείο το οποίο στη συνέχεια καταστράφηκε κυρίως από την κυριαρχία του Χριστιανισμού.

Οι επισκέπτες κατεβαίνουν κοντά στη θάλασσα και ανάμεσα στα χαμόγελα των κατοίκων της περιοχής, φθάνουν στην παραλία της Λούτρας, δίπλα στο Λέντα. Ένα λιμενικό καταφύγιο, με λίγα καΐκια, δείχνει την ανθρώπινη παρέμβαση, αναγκαία για την επιβίωση των κατοίκων της περιοχής. Δίπλα του η παραλία, τόσο… οργανωμένη ώστε οι επισκέπτες να χρειάζεται να σκαρφαλώσουν βράχους για να πάνε! Όχι, η παραλία εκεί δεν έχει «λερωθεί» από ξαπλώστρες και ομπρέλες. Είναι καθαρή, όπως και η θάλασσα, που κάνει τους επισκέπτες να πουν «αυτό έψαχνα!».

Πιο συναρπαστική είναι η πεζοπορία στον Τράφουλα και η παραλία όπου καταλήγει. Έχοντας εφόδια νερό, παξιμάδια, έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, τυρί γραβιέρα και σταφύλια, (είναι πλήρες γεύμα) οι επισκέπτες μπορούν να διανύσουν τη διαδρομή μέσα από ένα εκπληκτικό φαράγγι, για να κατέβουν σε μία απίστευτης ομορφιάς παραλία του Λιβυκού. Καθαρό νερό, ησυχία, με τα κύματα και τα πουλιά να «δίνουν» τους δικούς τους ήχους, την αναντικατάστατη «μουσική» της φύσης. Από αυτά γοητεύτηκαν δύο άνθρωποι που κατοικούν επί 25 χρόνια χειμώνα – καλοκαίρι σε μια σπηλιά δίπλα στη θάλασσα, έχοντας γίνει στενοί φίλοι με τους κατοίκους της περιοχής.