Σε πήρε ο αιώνιος ύπνος στα φτερά του
στα ουράνια του παλάτια να σε πάει.
Πώς σε κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά του
θριαμβικά, για δες τον, πως γελάει...
Δεν τονε νοιάζει αν η καρδιά πονάει
των φίλων, των δικών σου, εδώ κάτω.
Τι γρήγορα που φεύγει και πετάει
κι είναι πανάλαφρο το πέταγμά του...
Όμως εμείς αξέχαστέ Μανώλη
τον πόνο μας τον κάναμε λουλούδι
και τ’ακουμπάμε στη γλυκιά σου μνήμη.
Ήταν για σένα η ζωή ένα τραγούδι.
Μια πίστη, ένα χρέος, μια ελπίδα
κι ο λόγος σου φωτός μια ηλιακτίδα.
Το τράνταγμα εκ θεμελίων που προκαλείται από ένα απρόοπτο και απρόβλεπτο γεγονός, είναι περισσότερο αισθητό και με τραγικότερες συνέπειες όταν κάποιο αγαπημένο πρόσωπο μας εγκαταλείψει ξαφνικά και οριστικά για το... “άλλο ημισφαίριο”!!
Συγκλονισμός, απελπισία και θρήνος με την απότομη αυτή αλλαγή, συνθέτουν τώρα ένα νέο σκηνικό, μία νέα τάξη πραγμάτων.
Ένα τέτοιο σκηνικό δεσπίζει τις μέρες αυτές στο Πετροκεφάλι-Μεσαράς με την απροοπτη-παρά το προσδόκιμο, τις άριστες προοπτικές μακράς επιβίωσης -αναχώρηση του Μανώλη Νικ. Καλοχριστιανάκη στο πρόσωπο του οποίου το χωριό έβλεπε το μελλοντικό ρυθμιστή και βασικό παράγοντα του.
Η αυλαία μιας λαμπρής σταδιοδρομίας και δημιουργικής προσφοράς προς το σύνολο έκλεισε το Σάββατο 5 περασμένου Ιούλη, ύστερα από μια άνιση πάλη με την επάρατο νόσο που τον κράτησε ένα περίπου χρόνο στο μεταίχμι ζωής και θανάτου. Σύσσωμη η κοινωνία του Πετροκεφαλίου και των γύρω άλλων χωριών και επειγόντως αφιχθέντων συγγενών και φίλων από Αθήνα και άλλες πόλεις, τον συνοδεύσαμε στην τελευταία του κατοικία. Τερματίσθηκε έτσι εντελώς ανέλπιστα η γεμάτη αγώνες και βιοπάλη επίγεια διαδρομή του.
Ο πρόωρος θάνατός του τάραξε τα ήρεμα νερά της οικογένειας του για τη δημιουργία και ανάπτυξη της οποίας πάλεψε και ίδρωσε στο πλευρό της αξιαγάπητης συζύγου του κ. Κούλας, το γένος Παπουτσάκη. Γόνιμη η καρποφορία τους με τέσσερις απογόνους: Μαρία, Ευτυχία, Νίκο και Φάνη οι οποίοι θρηνούν τώρα την απουσία του αφέντη-πατέρα τους. Μαζί τους κλαίνε και τα αδέλφια του Μαρία και Στέλιος και η ακριβή θεία τους Ευτυχία Σπυριδάκη, που όλοι μαζί αποτελούν τον πλέον στενό συγγενικό τους κύκλο.
Γεννήθηκε στο Πετροκεφάλι, το Νοέμβρη του 1949, και σε ηλικία τριών μόλις χρόνων ορφάνεψε από πατέρα. Ηρωική μορφή ήταν ο αξέχαστος Νίκος Καλοχριστιανάκης που ως πρόεδρος της Κοινότητας, στο διάστημα της Γερμανικής Κατοχής έσωσε κυριολεκτικά το χωριό από τις επιβουλές των Γερμανών, αντιμετωπίζοντας με αυτοθυσία τον κίνδυνο εκτέλεσής του!!
Το βάρος της φροντίδας των τριων μικρών αδελφών: Μαρίας, Στέλιου και Μανώλη ανέλαβε η στοργική μητέρα Ευτυχία, το γένος Σπυριδάκη. Μετά το Δημοτικό Σχολείο Πετροκεφαλίου ο Μανώλης φοίτησε: μέχρι την τρίτη τάξη στο Γυμνάσιο Πόμπιας. Συνέχισε σε Εσπερινό Γυμνάσιο Αθηνών και κατά τη διάρκεια της ημέρας, εργαζόταν με τον αδελφό του Στέλιο στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις του Πετροκεφαλιανού Γιώργου Σπυριδάκη. Αργότερα, άρχισε την ειδίκευση του σε εργαστήριο χρυσοχοΐας απ’όπου και τελείωσε ως αργυροχρυσοχόος.
Το μεγάλο όνειρό του να γίνει γιατρός δεν πραγματοποιήθηκε αλλά και ως χρυσοχόος η πορεία ήταν λαμπρή με σημαντική πελατεία και καλή φήμη εντίμου δουλευτή. Αρχοντική μορφή, παλληκαρίσιος τύπος ζυμωμένος από τη στόφα των παλαιών οικογενειακών παραδόσεων των Καλοχριστιανάκηδων.
Ήταν από τις φυσιογνωμίες που μένουν αναλλοίωτες στη μνήμη αποτυπωμένη μέσα μας: στο μυαλό και την καρδιά. Η όλη συμπεριφορά και παρουσία του εξέπεμπε μια ακαταμάχητη γοητεία. Ήταν ειλικρινής, τζέντελμαν, ένας φωτισμένος και καλλιεργημένος άνθρωπος. Θα τον θυμόμαστε πάντα όλοι όσοι είχαμε την τύχη να συμπορευτούμε μαζί του.
Καλοτάξιδος να είσαι Μανώλη και από ψηλά να μας αγναντεύεις και να μας παρηγορείς.
Ο φίλος σου Νίκος Ε. Μαρκάκης δημοσιογράφος
Συγγενείς και φίλοι θα ξαναθυμηθούμε το Μανώλη Νικ. Καλοχριστιανάκη την ερχόμενη Κυριακή 10 Αυγούστου, στο 40ήμερο μνημόσυνο του στην εκκλησία Άγιο Πνεύμα Πετροκεφαλίου.

