Στους Δρόμους του Μεταξιού και της Ενέργειας θα βαδίσουν 73 επιστήμονες και καλλιτέχνες με στόχο την αφύπνιση της περιβαλλοντικής συνείδησης μέσω της καλλιτεχνικής δημιουργίας. «Στη σημερινή εποχή, όπου η ανάγκη για την ευαισθητοποίηση των πολιτών απέναντι στη βιαιοπραγία σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος είναι παραπάνω από επιτακτική, οι καλλιτέχνες δε μπορούν παρά να στρατευτούν γιʼ αυτό το σκοπό», τονίζει, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π», ο φωτογράφος της Royal Photographic Society of Great Britain (RPS) και Δρ. Ν. δικηγόρος παρ΄ Αρείω Πάγω στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, Γιάννης Τζώρτζης, ένας από τους διοργανωτές της παραπάνω προσπάθειας.
Το “Πράσινο Οδοιπορικό” της Green Project (GP) είναι πολύ περισσότερα από μια “πράσινα” στρατευμένη εκδήλωση επιστημονικής έρευνας και καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Είναι το ταξίδι που κατά τη διάρκειά του η τέχνη και η επιστήμη μεταλλάσσονται για να αποτελέσουν μία ελπίδα, στην επιθυμία φυγής απʼ όσα φθείρουν μιαν υπάρχουσα πραγματικότητα.
Τους σκοπούς της GP παρουσιάζει ο Γιάννης Τζώρτζης.
Το κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής:
Ποιοι είναι οι στόχοι της GreenProject;
«Η Green Project www.greenproject2008.com αποτελεί εθελοντική πρωτοβουλία μίας ομάδας 73 επιστημόνων και καλλιτεχνών. Αξιοποιώντας την επιστημονική γνώση αλλά και την πρωτογενή καλλιτεχνική δημιουργία, ευελπιστούμε να συμβάλουμε στην αφύπνιση της περιβαλλοντικής συνείδησης. Η 5μελής Συντονιστική Ομάδα της Green Project απαρτίζεται από τον Θοδωρή Αναγνωστόπουλο, Δρ βιολόγο-ερευνητή στο Δημόκριτο, την Ελένη Κανετάκη, Δρ αρχιτέκτονα μηχανικό Ε.Μ.Π., διδάσκουσα στα Τ.Ε.Ι. Πειραιά, την Μαρία Πεσλή, σνηνοθέτιδα-εικαστικό ΑΣΚΤ Αθήνας, την Πέννυ Σωτήρη, μηχανολόγο, στέλεχος της Eurobank και εμένα. Στη δράση της Green Project “Πράσινο Οδοιπορικό: Αθήνα-Πεκίνο 2008 από τους Δρόμους του Μεταξιού στους Δρόμους της Ενέργειας”, 11μελής ομάδα πληρώματος της Green Project θα ακολουθήσει τους ιστορικούς “δρόμους του μεταξιού” και τους αγωγούς του φυσικού αερίου, με στόχο να προβληθεί για πρώτη φορά, καλλιτεχνικά ο τρόπος με τον οποίο έχουν συνδεθεί πολιτιστικά, οικονομικά και κοινωνικά στη διάρκεια των αιώνων, χώρες γειτονικές, αλλά και απομακρυσμένες: η Ελλάδα, η Τουρκία, η Γεωργία, το Αζερμπαϊτζάν, το Τουρκμενιστάν, το Ουζμπεκιστάν, το Κιργιστάν, το Καζακστάν και η Κίνα. Στην ομάδα πληρώματος συμμετέχουν πέραν των προαναφερθέντων, ο Λευτέρης Αγαπουλάκης, οπερατέρ, ο Απόστολος Αποστολάκης, πολιτικός μηχανικός, συνιδρυτής της e-shop.gr, ο Γιώργος Δημόπουλος, οικονομολόγος, στέλεχος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, ο Νίκος Ζωγραφάκης, διευθυντής του Ενεργειακού Κέντρου Κρήτης, διδάσκων στα Τ.Ε.Ι. Κρήτης, ο Γιώργος Λάσδας, μηχανικός αυτοκινήτων, ο Βασίλης Πανουσόπουλος, οικονομολόγος, ειδικός επιστήμονας στη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας, ο Νίκος Στριλιγκάς, οπερατέρ, και η Μαρία Χουλάκη, εικαστικός».
Διαπιστώνετε ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να ανησυχεί για το περιβάλλον;
«Πιστεύω ότι η οικολογία έχει πάψει πλέον να θεωρείται απλώς επιστήμη ή επιλογή ζωής ολίγων υποψιασμένων, αλλά αποτελεί πρακτική και πεδίο προβληματισμού που ανήκει στην καθημερινότητα των πολιτών. Μπορούμε, άλλωστε, να το διαπιστώσουμε και από το γεγονός ότι ποτέ άλλοτε μέχρι σήμερα δεν αποτελούσαν “πρώτη είδηση” περιβαλλοντικά ζητήματα».
“Αφύπνιση”
Πώς μπορούν οι καλλιτέχνες να αφυπνίσουν την περιβαλλοντική συνείδηση του κόσμου;
«Η τέχνη είναι πρώτιστα κοινωνική πρακτική. Οι καλλιτέχνες δε μπορούν παρά να αποτυπώνουν την εποχή τους, και μάλιστα υπό πρίσμα διεισδυτικότερο – αυτό είναι άλλωστε που τους καθιστά δημιουργούς. Η δύναμη της τέχνης και του καλλιτεχνικού προϊόντος είναι αδιαμφισβήτητη. Είναι γνωστό ότι η τέχνη μπορεί να στρατευτεί, και συχνά το έπραξε, στην υπηρεσία ενός σκοπού – γνωρίζουμε άλλωστε ότι έργα τέχνης αποτέλεσαν ακόμη και προϊόντα με ισχυρή προπαγανδιστική ισχύ. Στη σημερινή εποχή, όπου η ανάγκη για την ευαισθητοποίηση των πολιτών απέναντι στη βιαιοπραγία σε βάρος του φυσικού περιβάλλοντος είναι παραπάνω από επιτακτική, οι καλλιτέχνες δε μπορούν παρά να στρατευτούν γιʼ αυτό το σκοπό. Θα αναφέρω ένα επιμέρους γεγονός: η προώθηση των εγκαταστάσεων ανανεώσιμων πηγών ενέργειας σκοντάφτει συχνά σε αυτούς που προτάσσουν μια υποτιθέμενη “ακαλαισθησία” των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων. Τώρα που είναι ζήτημα επιβίωσης του πλανήτη να στραφούμε στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας, οι καλλιτέχνες μπορούν να διαλύσουν αυτό τον - έτσι κι αλλιώς αστήριχτο - ισχυρισμό, αποκαθιστώντας την εικόνα των ενεργειακών αυτών μονάδων στην “κοινή αισθητική συνείδηση”.»

