Της Κατερίνας Μυλωνά

Τα πρώτα σκιρτήματα, οι πλάκες, οι αγωνίες που μοιράστηκαν στα θρανία ήρθαν στην επιφάνεια πενήντα χρόνια μετά, όταν οι απόφοιτοι της τάξης του 1958 του Κοραή έσμιξαν ξανά. Η συνάντηση δόθηκε στο Τένις το προηγούμενο Σάββατο και συνεχίστηκε χθες με την εκδρομή που πραγματοποίησαν στη Γοργολαϊνη, όπου τελέστηκε επιμνημόσυνη δέηση για όσους, συμμαθητές και καθηγητές, χάθηκαν τα χρόνια που πέρασαν.

Καταξιωμένοι επιστήμονες, γνωστοί καλλιτέχνες, πολιτικοί… άνθρωποι που έχουν κατακτήσει τον κόσμο ήρθαν από την Αμερική, τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα για να συναντήσουν ξανά, πενήντα χρόνια μετά την αποφοίτηση, τους παλιούς τους συμμαθητές.

Ευχή όλων είναι να μπορέσουν να τηρήσουν το ραντεβού που δόθηκε για τα επόμενα χρόνια, διάστημα που θα ζήσουν νέες εμπειρίες για να μπορέσουν να τις μοιραστούν.

Η συγκίνηση και η χαρά ήταν τα δύο συναισθήματα που κυριάρχησαν στις εκδηλώσεις, όπως περιέγραψε ο κ. Δερμιτζάκης, που ήταν από τους διοργανωτές της επανένωσης. «Δεν ξενυχτήσαμε ούτε χορέψαμε, όπως παλιά, αλλά περάσαμε πολύ ωραία», είπε.

«Τιμούμε τους απόντες μας και παράλληλα κάνουμε εκδρομή σε μέρη που είχαμε έρθει παλιά με το σχολείο. Ζούμε μια μαγική στιγμή που θα μείνει βαθιά ριζωμένη στο μυαλό μας», ανέφερε ο κ. Στέλιος Ματζαμπετάκης.

«Αποτίουμε φόρο τιμής στο σχολεία μας, από όπου πέρασαν τόσες γενιές ανθρώπων των γραμμάτων, των τεχνών και άλλων χώρων, ήταν ένα φυτώριο για την Κρήτη για στελέχη όλων των μορφών της ζωής», τόνισε ο κ. Φώτης Καφάτος. Όπως είπε, χρωστάνε ευγνωμοσύνη στους δασκάλους τους ενώ το γεγονός ότι σήμερα δε λειτουργεί ο Κοραής «είναι σα να λείπει ένα μέλος του σώματός μας», είπε χαρακτηριστικά. Ο κ. Καφάτος υποστήριξε πως θα ήταν καλό, στην περίοδο κρίσης που περνάει η παιδεία σε όλα τα επίπεδα, να υπάρξουν και σήμερα ανάλογα εκπαιδευτικά ιδρύματα.

«Ήταν πολύ συγκινητικό που ξαναβρεθήκαμε με αγαπημένους συμμαθητές μας και εξέχουσες προσωπικότητες της κοινωνίας, της Ελλάδας και του εξωτερικού», ανέφερε ο κ. Αντώνης Μανδαλάκης, ο οποίος ευχήθηκε οι εκδηλώσεις να επαναληφθούν.

«Ζήσαμε τα γεγονότα της Κύπρου, τις πρώτες σχέσεις μας, τους έρωτές μας, αναφερθήκαμε στις πλάκες μας, θυμηθήκαμε τα πάντα», περιέγραψε ο κ. Κυριάκος Καπαρουνάκης.

«Γυρίσαμε 50 χρόνια πίσω, θυμηθήκαμε τις σχολικές στιγμές, τις ωραίες ημέρες της μαθητικής ζωής», ανέφερε ο κ. Γ. Πρατικάκης και ευχήθηκε να είναι όλοι καλά και να ανταμώσουν και πάλι στο μέλλον.

«Ήταν μια συνάντηση πάρα πολύ συγκινητική και συγχρόνως χαρούμενη, κάτι καταπληκτικό, ήρθαν συμμαθητές από όπου γης, θυμηθήκαμε παλιές ιστορίες, αταξίες και ζαβολιές μας, τα φλερτάκια μας», περιέγραψε ο κ. Γιώργος Τρυπιδάκης. Εκείνο που έχει αποτυπωθεί πιο έντονα στη μνήμη του είναι όταν εκείνα τα χρόνια, που ήταν δύσκολες εποχές για τον περισσότερο κόσμο, δέκα περίπου μαθητές στριμώχνονταν στις τουαλέτες και μοιράζονταν ένα τσιγάρο! «Το σχολείο μας είχε παιδονόμο και αλίμονο μας αν μας έπιανε στο δρόμο χωρίς το πηλίκιο ή σε κάποιο κινηματογράφο, ιδιαίτερα αν το έργο ήταν ακατάλληλο», θυμάται ο κ. Τρυπιδάκης, ο οποίος δεν μπορεί να μη συγκρίνει τη σημερινή εποχή με τη δική τους.

«Ήταν μια εξέχουσα τάξη, έχουμε κατακτήσει πολύ υψηλά πόστα», ανέφερε ο κ. Παύλος Γοντικάκης. Ιδιαίτερα θυμάται τις «επαναστατικές» δράσεις του ίδιου και των συμμαθητών του.

Ο κ. Γοντικάκης υπήρξε από τους διοργανωτές ενός συλλαλητηρίου με κατεύθυνση το προξενείο της Αγγλίας με αφορμή την εξορία του Μακάριου, «στο προξενείο, όπως ήταν φυσικό, τα κάναμε γυαλιά καρφιά», περιέγραψε. Την 25η Μαρτίου του 1958, αντί να λάβουν μέρος στη μαθητική παρέλαση, κατέβηκαν ντυμένοι αντάρτες με μακρύκανα όπλα και το σήμα ΕΟΚΑ. «Μας κύκλωσε η αστυνομία και μας μάζεψε στο μουσείο. Ήταν μια πράξη πατριωτικής παρουσίας του Ηρακλείου προς τον αγωνιζόμενο λαό», ανέφερε.