
Κάποιοι άνθρωποι έχουν «ποιητική» σχέση με το περιβάλλον και την ιστορία του τόπου τους. Κι όταν λέμε περιβάλλον δεν αναφερόμαστε μόνο στη φύση, αλλά σε οτιδήποτε τους περιβάλλει και τους δημιουργεί ερεθίσματα. Αυτό το «χάρισμα» δεν έχει σχέση με την τυπικά εννοούμενη μόρφωση και την οικονομική επιφάνεια των ανθρώπων. Μάλλον, οι άνθρωποι που έχουν το προσόν αυτό, γεννώνται έτσι….
Ο κτηνοτρόφος από το ορεινό χωριό Κρότος του δήμου Γόρτυνας Παναγιώτης Λαμπράκης δημιουργεί, «ποιεί» ψηφιδωτά, με ένα δικό του τρόπο και με μοναδικό εφόδιο το ταλέντο του. Δεν σπούδασε την τέχνη, δεν βρέθηκε κάποιος άνθρωπος να του πει έστω και δυο κουβέντες για την κατασκευή αυτών των δύσκολων έργων που φτιάχνει τελικά με ένα δικό του, διαφορετικό τρόπο.
Αφετηρία για να ξεκινήσει αποτέλεσε απλά και μόνο ένα ψηφιδωτό που είδε στον αρχαιολογικό χώρο της περιοχής του. Από τότε δεν σταμάτησε να δημιουργεί ψηφιδωτά. Μόνο διακόπτει, όταν έχει πολλή δουλειά στα πρόβατα…
Εκεί λοιπόν, στο μικρό χωριό του, γιος μιας πολυμελούς οικογένειας ζει ο Παναγιώτης Λαμπράκης. Μοναδική επαγγελματική ασχολία του είναι τα πρόβατα και οι καλλιέργειες. «Χαμένος» στα βουνά το χειμώνα και στη θάλασσα το καλοκαίρι, σε ένα σημείο του κόσμου που το ξέρουν λίγοι, Έλληνες και ξένοι και το επισκέπτονται για να χαρούν τη μαγεία της φύσης, που παραμένει (ευτυχώς ακόμα) αναλλοίωτη.
Η σχέση του με την πέτρα ξεκίνησε όταν με την οικογένεια του κατασκεύαζε ένα κτήριο όπου σήμερα στεγάζεται το καφενείο τους. Είχε στο μεταξύ δει ένα ημερολόγιο του Πολιτιστικού Συλλόγου Αγίων Δέκα με την εικόνα της Αρπαγής της Ευρώπης από το Δία και ένα ρητό: «Αξιοποίησε το τόπο σου και τον πολιτισμό σου». Έτσι ο Παναγιώτης Λαμπράκης άρχισε το 1994 να σκαλίζει στην πέτρα δημιουργώντας θαυμάσιες παραστάσεις. «Προσπαθούσα να δημιουργήσω κάτι διαφορετικό που να αντέχει στο χρόνο» μας λέει.
Αυτό το αντικείμενο όμως, αν και ωραίο, δεν τον κάλυπτε πραγματικά. Σταμάτησε να σκαλίζει και μετά από δύο χρόνια μία παράσταση του δημιούργησε νέα ερεθίσματα. «Πέρασα με μία φίλη μου από τον αρχαιολογικό χώρο του Λέντα, το Ασκληπείο και είδα ένα θαυμάσιο ψηφιδωτό. Αν είσαι μάγκας κάτσε να το φτιάξεις, είπα στον εαυτό μου. Έτσι ξεκίνησα με τα ψηφιδωτά…» θυμάται.
Το εκπληκτικό είναι ότι ο Παναγιώτης Λαμπράκης μη γνωρίζοντας πώς γίνονται τα ψηφιδωτά, άρχισε να τα δημιουργεί με ένα εντελώς δικό του τρόπο. Έπαιρνε φελιζόλ, το έκοβε στις φιγούρες που ήθελε να φτιάξει και το κολλούσε στον τοίχο. Στη συνέχεια σκίτσαρε με ψηφίδες τις φιγούρες γύρω από τα κομμάτια του φελιζόλ, το οποίο μετά αφαιρούσε. Μόλις έφευγαν τα φελιζόλ, έβλεπε τα σκίτσα φτιαγμένα από ψηφίδες και τα γέμιζε.
Ακολούθησε μία περίοδος κατά την οποία έπρεπε να ασχοληθεί αποκλειστικά και μόνο με τα πρόβατα του. «Τα πρόβατα πλήθηναν και οι ανάγκες μεγάλωσαν. Δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ με τα ψηφιδωτά» μας λέει.
Τα τελευταία δύο χρόνια όμως που αυξήθηκε το κόστος των ζωοτροφών και γενικά της κτηνοτροφίας, τα πρόβατα ξανά μειώθηκαν…. Έτσι, ο Παναγιώτης Λαμπράκης, βρήκε ξανά το χρόνο να ασχοληθεί με τα ψηφιδωτά, με ένα πιο ορθόδοξο τρόπο, τον οποίο στο μεταξύ σκέφτηκε μόνος του: Σκιτσάρει σε επιφάνειες την παράσταση που θέλει να δημιουργήσει και στη συνέχεια κολλάει τις ψηφίδες. Περίπου έτσι δηλαδή όπως δημιουργούνται τα ψηφιδωτά από όσους έχουν φοιτήσει σε σχολές.
Αυτονόητο είναι ότι ο Παναγιώτης Λαμπράκης δεν αγοράζει τις ψηφίδες. Η περιοχή του άλλωστε διαθέτει πολλά χαράκια σε πλούσια χρώματα. Σπάει με βαριά κάθε χαράκι, το κόβει με τη βοήθεια σίδερου και στη συνέχεια με ένα κόφτη δημιουργεί τις ψηφίδες, τις οποίες χρησιμοποιεί χωρίς να τις βάφει.
Έχει δημιουργήσει εκπληκτικές παραστάσεις με το Τσε Γκεβάρα, το Νίκο Ξυλούρη και άλλες προσωπικότητες, με άλογα, ζώα και εικόνες από τη ζωή κυρίως στην ύπαιθρο.
Τον ρωτάμε γιατί ασχολείται με τα ψηφιδωτά. «Έτσι, από τρέλα, για να περνά η ώρα» μας απαντά πολύ απλά.

