Γράφει ο Εμμανουήλ Συμιανάκης

Νομίζω πως δικαιούμαι να πω κι εγώ δύο λόγια για την περίφημη “χωματερή” της Γαλύφας, επειδή συμβαίνει να είμαι ιδιοκτήτης κάποιων ελαιώνων και χορτολιβαδικών εκτάσεων εντός ή εγγύς της επίμαχης περιοχής. Γνωρίζω από πρώτο χέρι και από κοντά αυτό το χαρισματικο μέρος που συμπεριλαμβάνει και το μετόχι των Λούρων ή Λούρηδων, πολύ κοντινών μου προγόνων.

Εξαρχής λοιπόν το δηλώνω κατηγορηματικά ότι θα διαπραχθεί ειδεχθές εις βάρος της φύσης έγκλημα, αν γίνει το εργοστάσιο απορριμμάτων στη Γαλύφα. Σήμερα έπρεπε να μας απασχολεί πώς θα μπορούσε να αξιοποιηθεί η παραμελημένη αυτή γωνία της Κρήτης για το συμφέρον των ντόπιων αλλά και της πόλης του Ηρακλείου και της βόρειας παραλίας του νομού. Δεν υπάρχει, κατά τη γνώμη μου, ιδανικότερος τόπος για να μεταστεγαθεί η ΣΕΑΠ, έτσι ώστε στις εγκαταστάσεις της στην Αλικαρνασσό να εγκατασταθούν όλες οι διοικητικές υπηρεσίες του Ηρακλείου. Ο χθαμαλός ορεινος όγκος, στα όρια του οποίου βρίσκονται τα χωριά Χαρασό, Σμάρι, Αποστόλοι, Χοχλακιές και Γαλύφα, πλήρης σχεδόν άγριας χλωρίδας και εγκαταλελειμμένος είναι ιδεώδης για την εκπαίδευση των ΥΕΑ Πεζικού, για την δημιουργία φυλακών, σφαγείου, μεγάλων αποθηκευτικών χώρων διάφορων εταιρειών, αθλητικών εγκαταστάσεων, γηπέδων γκολφ, εξοχικών κατοικιών, πρότυπων οικισμών, αιολικών πάρκων, ξενοδοχειακών αγροτουριστικών εγκαταστάσεων, δασών αναψυχής και πολλών άλλων κοινωφελών έργων όπως γηροκομεία, παιδικές κατασκηνώσεις κ.λ.π. Η δημιουργία περιπατητικών διαδρομών θα έδινε την ευκαιρία στους φυσιολάτρες να απολαύσουν το άρωμα της φασκομηλιάς που φύεται άφθονη, της ρίγανης και του θυμαριού, να θαυμάσουν το πέταγμα των ορνέων και την απεραντοσύνη του Κρητικού Πελάγους. Ολες αυτές οι δραστηριότητες θα παρείχαν εργασία όχι σε 500 αλλά σε 1500 κατοίκους που δεν μπορούν σήμερα να επιβιώσουν μόνο με τα απαξιωμένα προϊόντα του λαδιού και της σταφίδας.

Για να γίνουν όμως τα παραπάνω, απαιτείται να γίνουν έργα υποδομής: δρόμοι, ρεύμα, νερό. Τα τρία αυτά πράγματα δεν υπάρχουν στον ανωτέρω ορεινό όγκο. Απορώ γιατί οι κκ. δήμαρχοι της περιοχής, που σήμερα αγωνίζονται για τον χαρισματικό, όπως ισχυρίζονται, τόπο δεν έπραξαν τίποτα στο παρελθόν. Απολύτως τίποτα. Ιδού η κατάσταση, όπως την ξέρω πολύ καλά. Ο δρόμος Χαρασού - Γαλύφας με δυσκολία μπορεί να χαρακτηριστεί ως άθλιος καρόδρομος. Κι όμως είναι ο ομφάλιος λώρος ενδοχώρας και βόρειας παραλίας! Τα ίδια ισχύουν για το δρόμο Χαρασού - Σμαρίου. Ο εθνικός δρόμος Καστελίου - Σμαρίου - Γαλύφας - Κόμβου Ελιάς, δεν λέει να τελειώσει. Πάνω από 30 χρόνια κατασκευάζεται και δεν ολοκληρώνεται. Αρκετά χρόνια τώρα έχει “κολλήσει” στη Γάλιπε και το Καινούργιο Χωριό και δεν ξεκολλά με τίποτα. Ετσι οι εποχούμενοι αναγκάζονται να χρησιμοποιούν τον πεπαλαιωμένο, στενό, ελικοειδή και επικίνδυνο δρομίσκο Καινούργιου Χωριού- Γάλιπε.

Τι να πει κανείς για τον τριτοκοσμικό χωματόδρομο Γουρνών - Καινούργιου Χωριού.

Οι κατσικόδρομοι που οδηγούν πάνω στις κορυφές του επίμαχου ορεινού όγκου και την Αγ. Τριάδα από τη Γαλύφα, το Σμάρι, την Αγκάραθο και τις Χοχλακιές λίγο διαφέρουν από τα αντίστοιχα μονοπάτια που χρησιμοποιούσαν οι ποιμένες παππούδες μου.

Για νερό δεν πρέπει να γίνεται καν λόγος. Ο οικισμός των Σπανήδων που διατείνονται οι δήμαρχοι ότι θα καταστραφεί από τη “χωματερή” δεν διαθέτει ούτε νερό, ούτε ρεύμα, ούτε “αθρωπινό” δρόμο. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα το αρχαίο πηγάδι της Αγ. Τριάδας για να γεμίζουν οι κάτοικοι κανένα σκαμνί, όπως έπρατταν και οι Λούρηδες πρόγονοί μου. Γιατί κ. δήμαρχε της Επισκοπής, δεν φρόντισες να “πας” νερό και ρεύμα στην “εκπληκτική” περιοχή του κ. Οικονόπουλου; Ετσι θα κάνεις την ανάπτυξή σου; Γιατί δεν κατασκεύασες στην κορυφή, στο Τουπάκι μια μεγάλη δεξαμενή να υδρευτούν οι άνυδροι οικισμοί, να αρδευτούν τα άνυδρα λιόφυτα των χαλεπών, να ποτιστούν τα κοπάδια των βοσκών, να φυτευτούν νέα οπωροφόρα ή δασικά δέντρα; Και με τη Μονή Αγκαράθου τι θα γίνει; Οσες πλαγιές και λάκκοι “έπεσαν” σε Λασιθιώτες μετοχάρηδες είναι σήμερα καταπράσινα λιόφυτα. Οι χαλέπες της Μονής φιλοξενούν στην πλειονότητά τους τι μεγαλύτερες αστιβίδες που γνώρισα στη ζωή μου! Τα πετρώδη υψώματα παραχωρούνται για να γίνουν λατομεία “φιλοπεριβαλλοντικά”.

Κάποιος μπορεί να μου πει: “Καλά είναι αυτά που λες για την ανάπτυξη της περιοχής, αλλά τα σκουπίδια μας πού θα πάνε; Τι θα γίνει με τα πρόστιμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης;”. Να πάνε φίλε μου εκεί που τα αποδέχονται οι τοπικές κοινωνίες, εκεί που η φύση δεν είναι εκπληκτική, εκεί που δεν μπορεί λόγω αποστάσεως από τις πόλεις, να γίνει άλλη ανάπτυξη, εκεί που οι βλαπτικές επιδράσεις των σκουπιδιών θα αφορούν σε λίγους ανθρώπους. Να πάνε μακριά κι ας χρυσοπληρώσουμε τους λίγους που θα βλάψουμε. Ας αναλάβει το αυξημένο κόστος μεταφοράς ο παραγωγός των σκουπιδιών με δίκαιο επιμερισμό της δαπάνης. Και το κράτος ας βοηθήσει οικονομικά.

Είναι τελικά ανήθικο να δίνουμε με τα σκουπίδια τη χαριστική βολή σε μια περιοχή που ηθελημένα χρόνια τώρα εγκαταλείψαμε στο έλεος του Θεού, χρησιμοποιώντας τελικά το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης ως επιχείρημα για την ορθότητα της επιλογής μας. Είναι όμως και άλμα στο κενό με αυτοκτονική πρόθεση, γιατί η επίμαχη περιοχή, αν καταστραφεί, δεν θα μπορέσει να επιλύσει μύρια - όσα προβλήματα του ασφυκτιώντος συγκροτήματος του Ηρακλείου και της κορεσμένης βόρειας παραλίας.

Υ.Γ.: Από αύριο κιόλας πρέπει οι δήμαρχοι ν’ αρχίσουν να πραγματοποιούν το έργο που χρόνια πολλά τώρα παρέλειψαν να πράξουν στην περιοχή.