Kύριε Διευθυντά,
Θα πρέπει να σας συγχαρώ γιατί ασχοληθήκατε με την έκθεση “βουλευτές και ευρωβουλευτές συγγράφουν” στην οποία αποτυπώνεται το συγγραφικό έργο των Ελλήνων κοινοβουλευτικών της μεταπολιτευτικής περιόδου (1974-2008).
Έγινε αντιληπτό με την έκθεση και με την από μέρους σας παρουσίασή της ότι oι κοινοβουλευτικοί δεν είναι μόνο για να υποδέχονται μίζες των διαφόρων Siemens, όπως τους θέλουν ορισμένα ΜΜΕ που λασπολογούν εναντίον των με το φασίζον “όλοι το ίδιο είναι”.
Μια αντίρρηση μόνο στην παρουσίασή σας. Γράφετε στον τίτλο του δημοσιεύματός σας “βουλευτές και ευρωβουλευτές με το μικρόβιο της συγγραφής” ως εαν η συγγραφή είναι μια μολυσματική ασθένεια που μεταδίδεται από κάποιο μικρόβιο, φορέας της οποίας είναι και ο συγγραφέας και από την οποίαν πρέπει να προφυλασσόμεθα.
Δεν είναι, όμως, μολυσματική ασθένεια η συγγραφή.
Περισσότερο είναι μια ανάγκη για έκφραση.
Κάτι τέτοιο ήθελε να πει ο σπουδαίος Ράινερ Μαρία Ρίλκε στον φίλο του Κάπους, τον νέο ποιητή, με κάποια δόση υπερβολής, βέβαια.
“Εξομολογηθείτε στον εαυτό σας: Θα πεθαίνατε τάχα αν σας απαγόρευαν να γράφετε; Τούτο, πρώτα απ’όλα: αναρωτηθείτε την πιο σιγαλή ώρα της νύχτας σας: Πρέπει να γράφω;
“Περιττό να σημειώσω ότι αν ακούαμε και κυρίως αν υπακούαμε τον Ρίλκεν θα κυκλοφορούσαν πολύ λιγότερα βιβλία που δεν έχουν λόγο ύπαρξης και δεν προέρχονται από μία εσωτερική ανάγκη και θα διεσώζοντο μερικά δέντρα του Αμαζονίου που χρειάζονται σίγουρα περισσότερο.
Φιλικά
Μανόλης Καρέλλης

