
Ο κ. Ιατράκης αποχαιρετά τους συναδέλφους του λέγοντας τα εξής:
“Αγαπητοί συνάδελφοι,
με το τέλος αυτού του διδακτικού έτους ολοκληρώνεται η θητεία μου στη Μέση Εκπαίδευση.
Αισθάνομαι λοιπόν την ανάγκη, ακολουθώντας και τη σχετική πρακτική, να επικοινωνήσω και να μοιραστώ μαζί σας διάφορες απόψεις και σκέψεις μου.
Ποτέ δεν μετάνιωσα που επέλεξα το επάγγελμα του εκπαιδευτικού, παρόλο που έβλεπα ότι οι αποδοχές μου, σχετικά με τις αποδοχές άλλων ΔΥ, κυρίως οικονομικών, ήταν πολύ υποδεέστερες.
Ποτέ δεν θεώρησα οτι οι οικονομικές απολαβές πρέπει να είναι το κίνητρο για την επιλογή ενός επαγγέλματος. Μ’ αυτό το σκεπτικό λοιπόν επέλεξα το επάγγελμα του εκπαιδευτικού.
Αυτό που πάντα με ανέβαζε ψυχολογικά, που με εξιτάριζε, ήταν η διάθεση για προσφορά προς τη μαθητιώσα νεολαία. Προσπαθούσα πάντα να προσφέρω μέσα στην τάξη ό,τι καλύτερο μπορούσα, ως ένας ηθοποιός, που σε κάθε παράσταση, που έχει άλλο κοινό, δίδει κάθε φορά τον καλύτερο εαυτό του.
Δεν υποκρινόμουν, ούτε “καλόπιανα” τους μαθητές χαρίζοντάς τους βαθμούς, άρα μειώνοντας τους άριστους. Με τους μαθητές προσπαθούσα να είμαι δίκαιος, ανιδιοτελής, αντικειμενικός και ειλικρινής.
Η καλύτερη μακροχρόνια αμοιβή για μένα ήταν η αναγνώριση της προσπάθειάς μου μέσα στην τάξη εκ μέρους των μαθητών και τα ειλικρινή συναισθήματα εκτίμησης που μου απέδιδαν, όταν ύστερα από χρόνια με συναντούσαν, τουλάχιστον της συντριπτικής πλειοψηφίας των.
Με την πλειοψηφία επίσης των συναδέλφων είχα πάντα καλές σχέσεις, που στηρίζονταν στην κατανόηση, την ειλικρίνεια και την αμοιβαία εκτίμηση. Ισως αυτοί με τους οποίους συγκρούστηκα κατά τη διάρκεια της καριέρας μου - χωρίς να φταίω πάντα - να ήταν λιγότεροι από τα δάχτυλα του ενός χεριού. Εάν όμως κάποιον αδικαιολόγητα πίκρανα, του ζητώ συγνώμη.
Η ενασχόλησή μου επί δύο δεκαετίες με το συνδικαλισμό δεν με έβλαψε προσωπικά, παρόλο που σ’ αυτόν αφιέρωσα εκατοντάδες ώρες δουλειάς, τις οποίες στέρησα από την προσωπική και οικογενειακή μου ζωή.
Συνεργάστηκα άριστα στο συνδικαλισμό με τους συναδέλφους των άλλων παρατάξεων κι αυτό φάνηκε και στις περυσινές κρίσεις στελεχών (Διευθυντών - Υποδιευθυντών) της Εκπαίδευσης, όπου προήδρευα στο ΠΥΣΔΕ κι όπου έγιναν τα λιγότερα δυνατά λάθη και απόδειξη είναι ότι υποβλήθηκαν ελάχιστες ενστάσεις για τις κρίσεις αυτές.
Ανέβηκα τα σκαλιά της εκπαιδευτικής ιεραρχίάς συστηματικά. Υπηρέτησα 18,5 χρόνια ως απλός καθηγητής, έξι (6) χρόνια ως υποδιευθυντής (με ωράριο διδασκαλίας 14 ώρες την εβδομάδα, όλα αυτά τα χρόνια), επτά (7) χρόνια ως διευθυντής Γυμνασίου, τριάμιση (3,5) χρόνια ως προϊστάμενος του Πρώτου (Α) Γραφείου και τέλος ως διευθυντής Εκπαίδευσης επί εννιά (9) μήνες, δηλαδή από τις 10-10-207 έως και 30-6-2008.
Σ’ όλες τις παραπάνω βαθμίδες της εκπαίδευσης, εκτέλεσα τα καθήκοντά μου με ευσυνειδησία, ζήλο, προσήλωση στο συγκεκριμένο στόχο, με δικαιοσύνη και αμεροληψία, προσπαθώντας πάντα να προσφέρω όλες μου τις δυνάμεις στην καλυτέρευση της παιδείας, απ’ όποια θέση κι αν βρισκόμουν. Ο προγραμματισμός και η οργάνωση ήταν για μένα το Α και το Ω στην εκτέλεση των καθηκόντων μου. Πάντα είχα το το θάρρος της γνώμης μου, την οποία εξέφραζα με παρρησία και ειλικρίνεια σ’ όλους τους υψηλόβαθμους ακόμα κι αν αυτό δυσαρεστούσε κάποιους, οι οποίοι πάντα υποκλίνονταν στην εκάστοτε εξουσία, κάνοντας ότι δεν βλέπουν την κακοδαιμονία της Παιδείας (παραπαιδεία, φροντιστήρια, χάιδεμα των μαθητών με τους υπερβολικά υψηλούς βαθμούς, έλλειψη πειθαρχίας και σεβασμού στην τάξη κ.λ.π. κ.λ.π.), γιατί έτσι τους βόλευε.
Καταλήγοντας, θα ήθελα να επισημάνω ότι οι μαθητές σήμερα μεγαλώνουν σ’ ένα έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον. Νιώθουν ανασφάλεια για το εργασιακό τους μέλλον. Βιώνουν την κρίση των αξιών της κοινωνίας, η οποία έχει ένα συνολικό πρόβλημα και η οποία τους επηρεάζει άμεσα. Με την κακή τηλεόραση που τους καταδυναστεύει, προβάλλοντας αρνητικά πρότυπα, πολλές φορές παρεκτρέπονται, εφόσον δεν έχουν και την ψυχολογική στήριξη των γονιών τους. Επομένως, ο ρόλος του εκπαιδευτικού σήμερα θα πρέπει να επικεντρωθεί στην ειλικρινή σχέση με το μαθητή, στη βάση του διαλόγου και της αλληλοκατανόησης. Με σεβασμό λοιπόν, προς το μαθητή, με το πλησίασμα και ενδυνάμωμα της σχέσης καθηγητή - μαθητή, με αναφορά στις προαιώνιες αξίες του πολιτισμού μας, του ανθρωπισμού, της αλήθειας και της δικαιοσύνης, το μάθημα όχι μόνο θα γίνει αποδοτικότερο μες στην τάξη, αλλά και ουσιαστικότερο. Ως εκπαιδευτικοί, πρέπει να επικεντρωθούμε στην αγωνία του μαθητή, να του γνωρίσουμε όχι μόνο τα δικαιώματα, αλλά και τις υποχρεώσεις του απέναντι στο σχολείο, αλλά και στην κοινωνία γενικότερα.
Αγαπητοί συνάδελφοι,
τελειώνοντας θα ήθελα να σας ευχηθώ από καρδιάς υγεία, προσωπική και οικογενειακή ευτυχία, καλή δύναμη στο δύσκολο έργο που επιτελείτε και Καλές Διακοπές”.

