“Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις” λέει ο θυμόσοφος λαός μας και κάθε καλοκαίρι τέτοια εποχή ο κόσμος του ΟΦΗ αναπολεί με νοσταλγία το παρελθόν.

Οι παλαιότεροι αισθάνονται τυχεροί, διότι είχαν την ευκαιρία να ζήσουν σπουδαίες επιτυχίες όπως την κατάκτηση του Κυπέλλου και τις ευρωπαϊκές εξόδους - ρεκόρ για μια επαρχιακή ομάδα, αλλά και να απολαύσουν από κοντά μεγάλες ποδοσφαιρικές μορφές που φόρεσαν την φανέλα αυτής της ομάδας. Οι γενιές του ʼ60, του ʼ70 και του ʼ80 μπορούν να αισθάνονται ευλογημένες, διότι έζησαν το ποδόσφαιρο και τον ΟΦΗ σε μια άλλη εποχή, τότε που η φανέλα ήταν ακόμη ιδέα και που ο κόσμος πλήρωνε το εισιτήριό του για να δει τα ινδάλματά του. Από τον ΟΦΗ πέρασαν παικταράδες. Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις! Από τον “αέρινο” κανονιέρη Πέτρο Βουζουνεράκη, τον αρχισκόρερ Δημήτρη Παπαδόπουλο, τον Καρακυριάκο, τον Θέμελη, τον Λεμονή, τον Κιουσέντερλη, τον Στρατάκη έως και τους πολύ νεότερους Βλαστό, Νίοπλια, Βέρα, Ίσις και τόσους άλλους ακόμη που θέλεις ολόκληρο βιβλίο για να απαριθμήσεις. Δυστυχώς οι περισσότεροι όταν έφυγαν από τον ΟΦΗ ξεχάστηκαν ενώ κάποιοι έχουν “φύγει” και από τη ζωή χωρίς να εισπράξουν την τιμή που τους ανήκει. Ο ΟΦΗ γενικά με ελάχιστες εξαιρέσεις έχει μάθει να ξεχνάει το παρελθόν του, την Ιστορία του. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι έδειξε την ...πόρτα στον Πέτρο Βουζουνεράκη με εντολή Έϊγκεν Γκέραρντ για να μη χαλάσει το χορτάρι του γηπέδου (αν είναι δυνατόν!!) αλλά και τον τρόπο που έφυγαν κάποιοι ποδοσφαιριστές. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή με αφορμή την κατάκτηση του Κυπέλλου, ξυπνούν ωραίες μνήμες για τον κόσμο του ΟΦΗ. Οι νεότεροι (ηλικίας κάτω των 21) δεν έζησαν τις μεγάλες στιγμές του παρελθόντος, έχουν όμως διαβάσει κι έχουν μάθει για την ομάδα που και ποδοσφαιριστές ανέδειξε και στα γήπεδα πρωταγωνίστησε, κερδίζοντας την πανελλήνια αναγνώριση. Η Ιστορία μιας ομάδας είναι η παρακαταθήκη της για το μέλλον. Αν δεν σέβεσαι και δεν τιμάς το παρελθόν σου τότε είσαι καταδικασμένος να αποτύχεις. Αυτοί που έχουν στα χέρια τους τις τύχες του ΟΦΗ είναι καλό ενίοτε να ρίχνουν και μια ματιά στα βιβλία με την Ιστορία του ΟΦΗ. Για να μαθαίνουν και να διδάσκονται απʼ αυτήν. Μόνο έτσι μπορούν να οδηγήσουν τον ΟΦΗ εκεί που τον είχαν συνηθίσει να βλέπουν οι παλιότεροι και που προσμονούν να τον δουν κάποια μέρα και οι νεότεροι. Και όχι να έχει τον ρόλο του φτωχού συγγενή στο ελληνικό πρωτάθλημα...

Υ.Γ.: Η Ιστορία του ΟΦΗ δεν θα πρέπει να στεγαστεί κάποτε σʼ ένα μουσείο;

Υ.Γ. 2: Μήπως κάποια στιγμή θα έπρεπε να τιμηθεί όπως του αξίζει, έστω και μετά θάνατον, ο μεγαλύτερος, ίσως, ποδοσφαιριστής στην Ιστορία του ΟΦΗ Πέτρος Βουζουνεράκης;

Νίκος Μαρκάκης