Του Μανόλη Καρέλλη

“Δεν πρέπει να δεχθούμε, όσοι αγαπούμε την Κρήτη, τον τόπο μας, και ό,τι αυτός αντιπροσωπεύει σε αξίες, να χάσει αυτός την ενότητά του και τη διαπραγματευτική του ικανότητα και να διχασθεί εξαιτίας της υπόθεσης του νέου Εφετείου. Εκείνου του Ηρακλείου ή της ανατολικής Κρήτης με μια άλλη διατύπωση, όπως προτείνεται από την Ειδική Επιτροπή που δημιούργησε το υπουργείο Δικαιοσύνης και υπέρ του οποίου γνωμοδότησε η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου.

Και θα εμφανισθούν “διχαστικά” φαινόμενα και θα δημιουργηθούν πικρίες που δεν γνωρίζει κανένας ως που θα φτάσουν και τι ζημιές θα προξενήσουν, όταν θα επικρατήσει η μια ή η άλλη λύση· είτε δηλαδή ιδρυθεί το προτεινόμενο Εφετείο για να εξυπηρετηθούν καλώς νοούμενα συμφέροντα ή δεν ιδρυθεί και μείνουν τα πράγματα ως έχουν.

Στην πρώτη περίπτωση θα πικραθούν οι πολίτες των Χανίων και οι “άρχοντές” των, που θα θεωρήσουν ότι ζημιώθηκαν τα συμφέροντά των και μειώθηκε το “κύρος” των.

Στη δεύτερη περίπτωση θα πικραθούν οι πολίτες της ανατολικής Κρήτης, που θα πιστέψουν ότι “θυσιάζονται” για χάρη σκοπιμοτήτων, πολιτικής ή άλλης μορφής.

Ο λαός, όμως, της Κρήτης δεν πρέπει να διχασθεί, δεν πρέπει να χάσει την ενότητά του, πρέπει να διατηρήσει τη διαπραγματευτική του ικανότητα και τις διεκδικητικές δυνατότητές του.

Και, την ίδια ώρα, η όποια λύση προκριθεί, είτε δηλαδή η δημιουργία του νέου Εφετείου, είτε η εγκατάλειψη των πραγμάτων ως έχουν, να γίνει σεβαστή από όλους.

Για να πετύχουμε, όμως, την ενότητα του Κρητικού λαού και να διατηρήσουμε τις διαπραγματευτικές δυνατότητές του και τις διεκδικητικές του ικανότητες και να κάνουμε την όποια τελική απόφαση για το Εφετείο σεβαστή από όλους, υπάρχει μια και μόνη διαδικασία που θα πρέπει να ακολουθήσουμε: να αναθέσουμε την κρίση για την ίδρυση (ή τη μη ίδρυση) του νέου Εφετείου, την τελική απόφαση με άλλα λόγια, στον λαό της Κρήτης τον ίδιο.

Να προκηρυχθεί ένα δημοψήφισμα στο οποίο να κληθούν να απαντήσουν όσοι είναι γραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους του νησιού, σε ένα απλό ερώτημα: να γίνει ή να μη γίνει το νέο Εφετείο;

Ποιος μπορεί να πει κάτι εναντίον της κρίσης του Κρητικού λαού;

Ποιος μπορεί να ισχυρισθεί, όπως θα γίνει ασφαλώς, αν επιβληθεί μια λύση από πάνω ή απ’ έξω, ότι έγινε το χατίρι του άλφα ή του βήτα υψηλοτάτου ή χαμηλοτάτου ή ότι επικράτησαν οι σκοπιμότητες και οι αποτιμήσεις του διαβόητου πολιτικού κόστους;

Κανένας ασφαλώς.

Και την ίδια ώρα θα δώσει η Κρήτη μας πρότυπα για την ορθή διαδικασία επίλυσης σύνθετων και “ακανθωδών” προβλημάτων και κατάστρωσης πολιτικών για την πρόοδο και την ανάπτυξη.

Δεν λέμε όλοι ότι υπηρετούμε τον λαό και ότι υπακούομε στα κελεύσματά του και δεν διαβάζουμε στα συντάγματα του ελληνικού έθνους από καταστολής του ότι “όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό, υπάρχουν υπερ αυτού και του έθνους”;

Ας αποδείξουμε, λοιπόν, σ’ ένα κρίσιμο θέμα ότι οι διακηρύξεις μας δεν είναι κούφια λόγια και ότι οι αναγνώσεις των δεν πάνε στον βρόντο.

Η ώρα της συμφωνίας λόγων και πρακτικής διαχείρισης του καθ’ ήμερον πολιτικού βίου είναι κοντά.

Ας τολμήσουμε, άρχοντες και αρχόμενοι, ηγέτες και λαός”.

Αυτό το κείμενο δημοσιεύθηκε με την υπογραφή μου στη μεγάλη Χανιώτικη εφημερίδα “Χανιώτικα Νέα” στο φύλλο της 5.12.2006.

Μια σημερινή ανάγνωσή του πείθει ότι διατηρεί την επικαιρότητά του, ότι αντέχει στο χρόνο, ότι η βασική πρότασή του αξίζει τον κόπο να δοκιμασθεί, αν θέλουμε να μην επέλθει ζημιά στην ενότητα της Κρήτης και στην διατήρηση της ψυχικής επαφής μεταξύ των Κρητικών - κάτι που θα γίνει στα σίγουρα αν μια απόφαση για το νέο Εφετείο επιβληθεί από τα άνω ή απ’ έξω.

Η προσφυγή στον λαό για την τελική απόφαση για το νέο Εφετείο θα βοηθήσει στην εκτόνωση και των δύο πλευρών, θα δώσει διεξόδους εκατέρωθεν, θα ενισχύσει τις διαδικασίες για προσεγγίσεις, αμοιβαίως επιθυμητές.

Για την προώθηση της ιδέας της προσφυγής στην κρίση του λαού, μέσω του δημοψηφίσματος, καλούνται να πάρουν θέση οι κατ’ εξοχήν αρμόδιοι, λόγω της αναφοράς των και ολόκληρο το νησί: ο γενικός γραμματέας της Περιφέρειας Κρήτης κ. Σεραφείμ Τσόκας και ο σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ειρηναίος.

Η ενότητα του Κρητικού λαού, η διατήρηση της ψυχικής επαφής μεταξύ των διαμερισμάτων του νησιού, η αποφυγή του διχασμού, πρέπει να ήσαν οι πρώτοι από τους στόχους που έβαλαν ενώπιόν των όταν ανελάμβαναν τα υψηλά αξιώματά των.

Ας αποδείξουν ότι πίστεψαν στους στόχους που έβαλαν, ότι έχουν τη διάθεση και το ηθικό θάρρος να τους υπηρετήσουν.