Από το βράδυ του Σαββάτου που επικυρώθηκε» για την Εθνική μας ομάδα ο αποκλεισμός από την συνέχεια του Ευρωπαικού πρωταθλήματος έχουν χυθεί πέρα από δάκρυα και πολλοί τόνοι μελάνι για το τι έφταιξε και το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα «πήγε άκλαφτο»κατά το κοινώς λεγόμενο στα γήπεδα της Αυστρίας.
Η χαρά του Αλέφαντου και του Γιακουμάτου. Τύποι σαν και τον «Αλέ» που βγαίνουν σαν τα “φαντάσματα” σε κάθε αποτυχία για να μας θυμίζουν την ύπαρξη τους διότι δεν έχουν άλλο τρόπο να βρίσκονται στην επικαιρότητα. Ο άνθρωπος αυτός που παριστάνει τον προπονητή αλλά που ποτέ δεν έχει στεριώσει πάνω από χρόνο σε μια ομάδα όποτε βρίσκει-πράγμα σπάνιο-δουλειά βρήκε ξανά την ευκαιρία που του έδωσε συγκεκριμένο κανάλι για να βγάλει τα απωθημένα του εναντίον της Εθνικής μας ομάδας των παικτών και του Ρεχάγκελ. Και δεν είναι μόνο ο Αλέφαντος ο οποίος έχει ξεπεράσει τα όρια του γραφικού.
Υπάρχουν πολλοί κατ επάγγελμα «ειδικοί» οι οποίοι όλες αυτές τις μέρες έχουν καταλογίσει τα μύρια όσα σε βάρος της Εθνικής μας. Άλλοι χυδαία όπως ο Αλέφαντος ο οποίος προσέβαλε στον «αέρα» ζωντανού τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων τον Χαριστέα κι άλλοι περισσότερο κομψά αλλά με υποτιμητικό ύφος για την ομάδα αυτή. Κριτική είναι σωστό να γίνεται και πρέπει να γίνεται –αλοίμονο σε όποιον ισχυριστεί το αντίθετο. Δεν θα πρέπει όμως να χάνεται το μέτρο. Και δυστυχώς σε αυτή την χώρα έχει καθώς φαίνεται χαθεί προ πολλού. Για να μην χαθούμε σε δαιδαλώδεις αναλύσεις για τα αίτια του αποκλεισμού θα πρέπει να σταθμίσουμε τις καταστάσεις. Πότε η πορεία της Εθνικής μας ομάδας αποτέλεσε έκπληξη σε μια διοργάνωση; Το 1994 στο Μουντιάλ της Αμερικής,φέτος στα γήπεδα της Αυστρίας η πρίν από τέσσερα χρόνια στην Πορτογαλία; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα μας βοηθήσει να προσεγγίσουμε καλύτερα το θέμα και να δούμε πιο ψύχραιμα τα πραγματικά δεδομένα.
Η Εθνική μας ομάδα έχει πάρει μέρος σε τέσσερις μεγάλες διοργανώσεις. Στο EYRO της Ιταλίας το 1980 όπου πήρε μόλις ένα βαθμό σε τρείς αγώνες, στο Μουντιάλ των ΗΠΑ το 1994 όπου τερμάτισε χωρίς βαθμό, γκόλ και με παθητικό 0-10, στο EYRO της Πορτογαλίας όπου σήκωσε την κούπα και στο φετινό όπου μέχρι στιγμής δεν έχει βαθμό με ένα όμως παιχνίδι να υπολείπεται. Πότε λοιπόν η πορεία μας αποτέλεσε έκπληξη. Ποτέ η Ελλάδα δεν πήγε σε μεγάλη διοργάνωση για να πάρει τον τίτλο κι αν αυτό έγινε μια φορά στην Πορτογαλία δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεται εσαεί. Ας ηρεμήσουμε λοιπόν κι ας μην έχουμε παράλογες απαιτήσεις. Το μόνο που μπορούμε να ψέξουμε τον Ρεχάγκελ και τους παίκτες είναι ότι δεν είδαμε στο γήπεδο τους «καμικάζι» της Πορτογαλίας αλλά μια φοβισμένη ομάδα που δεν ήξερε τι ήθελε από την παρουσία της στο τουρνουά.
Εμείς πάντως στην Εθνική ομάδα λέμε ναι. Μακάρι να έχει την δυνατότητα να δίνει το “παρών” σε κάθε μεγάλη διοργάνωση κι αν φτάσει στο σημείο να το πετυχαίνει αυτό τότε θα έχει πετύχει απόλυτα την αποστολή της.
Υ.Γ. Λέμε επίσης ναι στην ανανέωση και όχι στις εμμονές και φοβίες του Ότο Ρεχάγκελ
Υ.Γ.2 Σήμερα τι θα κάνει ο Γερμανός με τους Νικοπολίδη, Άντζα που ανακοίνωσαν την αποχώρηση τους από την Εθνική;
Νίκος Μαρκάκης

