Του Ν. Τσαγκαράκη
Από τις ταινίες αυτής της εβδομάδας μαθαίνουμε πώς ξεκίνησε ένα σκηνοθετικό ταλέντο πριν από αρκετά χρόνια και ανακαλύπτουμε επίσης ένα νέο, ερμηνευτικό. Η πρώτη ταινία του πολυβραβευμένου Φατίχ Ακίν και μία ακόμη της Έημυ Άνταμς, που από ‘δω και πέρα θέλουμε να τη βλέπουμε όλο και συχνότερα.
ΒΑΘΙΑ ΚΟΦΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ
KURZ UND SCHMERZLOS
Σκην.: Φατίχ Ακίν
Πρωτ.: Μεχμέτ Κούρτουλους, Αλεξάντερ Γιοβάνοβιτς, Άνταμ Μπουσντούκος, Ρεγκούλα Γκράουβίλερ, Ίντιλ Ούνερ
Τρεις φίλοι, ο καθένας με διαφορετική καταγωγή, μετανάστες δεύτερης γενιάς στο Αμβούργο, και οι σχέσεις του με τον κόσμο του εγκλήματος. Ο έλληνας Κώστας κάνει μικροκλοπές, ο σέρβος Μπόμπι φιλοδοξεί να καθιερωθεί ως μέλος μιας αλβανικής συμμορίας, ενώ ο τούρκος Γκάμπριελ έχει μόλις αποφυλακιστεί και ονειρεύεται μια ήρεμη, συνηθισμένη ζωή στα παράλια της Τουρκίας, μακριά από τον υπόκοσμο.
Είναι η δεύτερη ταινία του Ακίν που βλέπουμε μέσα στη σεζόν έπειτα από το «Στην άκρη του ουρανού», ωστόσο δεν πρόκειται για καινούρια παραγωγή αλλά για την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της φιλμογραφίας του, γυρισμένη το 1998 με σενάριο γραμμένο από τον ίδιο.
Μια ιστορια τριών φίλων, ο καθένας από τους οποίους διατηρεί διαφορετική σχέση με το έγκλημα. Ο Κώστας είναι ο πιο αφελής και ανώριμος, αλλά κατά βάθος καλόκαρδος, γι’ αυτό άλλωστε και δεν διαπράττει κάτι περισσότερο από ληστείες και μικροκλοπές. Ο Μπόμπι είναι επίσης αφελής αλλά φιλόδοξος και αιθεροβάμων, αφού πιστεύει πως μια ‘καριέρα’ εγκληματία είναι η πιο εύκολη κι επικερδής επιλογή ζωής. Ο Γκάμπριελ από την άλλη, έχει μόλις αποφυλακιστεί και καταλαβαίνει τι σημαίνει να στερείσαι την ελευθερία σου, γι’ αυτό κι επιθυμεί να την εξασφαλίσει μόνιμα. Είναι ο πιο θετικός ήρωας της ταινίας, νηφάλιος, λογικός, αλλά πολύ ευαίσθητος και παθιασμένος όταν χρειάζεται να υπερασπιστεί ανθρώπους που αγαπάει. Είναι ο μόνος από τους τρεις που εχει έναν ρεαλιστικό στόχο στη ζωή του, βιώσιμο και ανθρώπινο.
Είναι η φωνή της τάξης που προσπαθεί να επαναφέρει τους άλλους δύο, από τη φαντασίωση και την επιπολαιότητά τους.
Είναι ο μοναδικός που θα καταφέρει να ξεφύγει, που θα εχει την ευκαιρία να πραγματοποιήσει το όνειρό του- αν και όχι χωρίς τίμημα. Η ταινία του χαρίζεται αφού όχι απλώς τον αφήνει να φύγει αλλά του δίνει κι ένα περιθώριο επιστροφής (με την υπάλληλο του ταξιδιωτικού γραφείου που του προσφέρει εισιτήριο επιστροφής παρά την άρνησή του).
Με την ‘ακατέργαστη’ κινηματογράφηση και την κοινοτοπία του σεναρίου, το φιλμ δε φτάνει τις επόμενες δουλειές του σκηνοθέτη, αλλά εξακολουθεί να είναι μια ολοκληρωμένη και συνεπής ιστορία, με ορισμένα εύστοχα σχόλια για τη ζωή των μεταναστών, όπως η σχέση του Γκάμπριελ με την αδερφή και τον πατέρα του, καθώς επίσης η ίδια η ιδέα μια παρέας βαλκάνιων μεταναστών.
Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΖΩ
MISS PETTIGREW LIVES FOR A DAY
Σκην.: Μπαράτ Ναλούρι
Πρωτ.: Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Έημυ Άνταμς, Σέρλυ Χέντερσον, Κιάραν Χιντς,
Λη Πέις, Τομ Πέιν, Μαρκ Στρονγκ
Η κ. Γκουίνεβιρ Πέτιγκρου αδυνατεί να στεριώσει στα σπίτια που αναλαμβάνει ως γκουβερνάντα. Η απεγνωσμένη ανάγκη της για δουλειά θα την οδηγήσει στο διαμέρισμα της Ντελίσια Λαφός, μιας αμερικανίδας στάρλετ με φιλοδοξία για μεγάλη καριέρα στον χώρο του θεάματος, η οποία διατηρεί σχέση ταυτόχρονα με τρεις άντρες, από τους οποίους αγαπάει αληθινά μονό τον έναν, τον πιο φτωχό. Η Γκουίνεβιρ και η Ντελίσια θα περάσουν μια πολύ επεισοδιακή μέρα, στη διάρκεια της οποίας θα διδάξουν η μία την άλλη πολύτιμα μαθήματα για τη ζωή.
Ένας από τους λόγους για τους οποίους θα θυμόμαστε τον κινηματογραφικό χειμώνα που τελειώνει, είναι επειδή γνωρίσαμε την Έημυ Άνταμς, μία από τις πιο ταλαντούχες κι ευχάριστες παρουσίες των τελευταίων χρόνων. Η φιλοδοξία της αρχικά ήταν να γίνει χορεύτρια κλασικού χορού, αλλά έβρισκε δουλειές σε θεατρικά μιούζικαλ, ώσπου στα τέλη της δεκαετίας του ’90 πήγε να κυνηγήσει καριέρα στο Χόλυγουντ. Το 1999 έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση στο «Drop dead gorgeous» (σκην. Μάικλ Πάτρικ Γιαν), αλλά από ‘κει κι ύστερα συνέχισε κυρίως σε τηλεοπτικές σειρές, ώσπου το 2005 προτάθηκε για Όσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου για το «Junebug» (σκην. Φιλ Μόρισον). Η φετινή επιτυχία της «Μαγεμένης» την επανέφερε στο προσκήνιο, ελπίζουμε αυτή τη φορά οριστικά, κάτι που φαίνεται να επιβεβαιώνει και η τελευταία της ερμηνεία για την οποία μας απασχολεί εδώ.
Η ίδια η Ντελύσια και ειδικά ο τρόπος με τον οποίο την ενσαρκώνει η Άνταμς θυμίζουν την αφέλεια της Μαίριλυν Μονρό ως Λόρελαϊ στο «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές» («Gentlemen prefer blondes», Χάουαρντ Χωκς, 1953), αλλά η σύγκριση ούτως ή άλλως θα αδικούσε και τις δύο, οπότε δε θα τη συνεχίσουμε. Απλώς να πούμε ότι κατά τη γνώμη μας, η Άνταμς είναι το πιο φρέσκο, κεφάτο, φωτεινό, και πολυτάλαντο πλάσμα που έχουμε δει στην οθόνη εδώ και πολλά χρόνια, αφού μπορεί να παίξει και να τραγουδήσει με την ίδια άνεση, αποδίδοντας έντιμα και με συνέπεια τις διακυμάνσεις του χαρακτήρα της, μέσα σε μια ούτως ή άλλως πολύ προσεγμένη παραγωγή, με την υποστήριξη μιας επίσης εξαιρετικής ηθοποιού όπως η ΜακΝτόρμαντ.
Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Γουίνιφρεντ Γουάτσον που κυκλοφόρησε το 1938, η ταινία είναι πανέμορφα διακοσμημένη χάρη στον πληθωρικό, τριφηλό, σχολαστικό σχεδιασμό παραγωγής της Σάρα Γκρίνγουντ και της Κέιτυ Σπένσερ, όπου ακόμη και χώροι μικρής σημασίας (όπως τα παρασκήνια του κέντρου όπου τραγουδάει η Ντελύσια) είναι πλούσιοι και ζωντανοί. Ολ’ αυτά όμως θα ήταν παρά μονό καλοστολισμένα ντεκόρ αν δεν είχαν από πάνω το φως του Τζον ντε Μπόρμαν να τα χαϊδεύει, να τα ζωντανεύει, να τα αναδεικνύει, αφού στη φωτογραφία του οφείλεται μεγαλο μέρος της επιτυχίας του φιλμ- από τη χρυσοποίκιλτη πολυτέλεια της ζωής της Ντελύσια μέχρι την μουντή μιζέρια της κ.Πέτιγκρου.
Η ταινία φέρνει στο προσκήνιο τον ινδό Μπαράτ Ναλούρι που αξιοποιεί ένα πολύ καλό καστ, από το οποίο φυσικά δε θα πρέπει να ξεχάσουμε την πάντα απολαυστική πρωταγωνίστρια ΜακΝτόρμαντ, συνδυασμένο με όσα είπαμε πριν, μαζί με την επίσης ζωηρή μουσική του Πωλ Ίνγκλισμπι φτιάχνουν μια κομεντί παρεξηγήσεων που θα μπορούσε να έχει τακτοποιήσει τους διαλόγους της με λίγο πιο αιχμηρές στιχομυθίες και την περιστασιακή αρρυθμία με λίγο πιο νευρικές εναλλαγές πλάνων, αλλά ως έχει παραμένει μια απολαυστική αφήγηση για το πώς η συναισθηματική ειλικρίνεια και η τύχη αλλάζουν τη ζωή των ανθρώπων.
Η Ντελύσια και η Γκουίνεβιρ, μέχρι το τέλος του φιλμ εχουν ανταλλάξει ζωές, κατακτώντας η καθεμία αυτό που της αξίζει, αυτό που χρειάζεται για να δικαιωθεί ως χαρακτήρας. Αγάπη και ξένοιαστη ζωή.
ΠΡΟΒΟΛΗ «ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ»
Το πολιτικό ντοκιμαντέρ του Φλόριαν Όπιτς με τίτλο «Το μεγάλο ξεπούλημα» («Der Grosse Ausverkauf») θα προβληθεί αύριο, Τετάρτη 28 Μαΐου στις 8μ.μ. στον κινηματογράφο «Αστόρια». Την προβολή συνδιοργανώνουν οι παρακάτω φορείς: Σύνδεσμος Γουρνών Ανάπτυξη και Περιβάλλον, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Α’βάθμιας Εκπ/σης Ν. Ηρακλείου Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, ΕΛΜΕ Ηρακλείου. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη για το κοινό.

