Του Ν. Τσαγκαράκη
“Μαγικές” υποσχέσεις, που αποδίδουν ένα μάλλον “¨πεζό” αποτέλεσμα.
ΑΨΗΦΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
DEATH DEFYING ACTS
Σκην.: Γκίλιαν Άρμστρονγκ
Πρωτ.: Γκάι Πηρς, Κάθρην Ζήτα Τζόουνς, Τίμοθυ Σπαλ, Σάοϊρς Ρόναν
Στη διάρκεια της βρετανικής περιοδείας του το 1926, ο διάσημος μάγος Χάρυ Χουντίνι περνάει από το Εδιμβούργο και γνωρίζεται με την Μαίρη Μαγκάρβι, η οποία αποδέχεται την πρόκληση του μάγου να έρθει σ’ επαφή με το πνεύμα της μητέρας του και να του μεταφέρει να τελευταία της λόγια.
Τρίτη ταινία στην κατηγορία των μάγων τα τελευταία δύο χρόνια, μετά από το «Prestige» και τον «Μάγο Άιζενχαϊμ», πίσω από τα οποία κατατάσσεται ως το σεναριακά και σκηνοθετικά πιο αδύναμο, παρά τις καλές ερμηνείες των πρωταγωνιστών του.
Ο Γκάι Πηρς φτιάχνει έναν δυνατό Χουντίνι, ισχυρογνώμονα, με πλήρη αυτοέλεγχο, αλλά εσωτερικά διαβρωμένο από τις τύψεις για την απώλεια της μητέρας του. Η Τζόουνς τα καταφέρνει μια χαρά με τη σκωτσέζικη προφορά, σ’ έναν ρόλο που σε σύγκριση με την υπόλοιπη φιλμογραφία της μπορεί να θεωρείται ‘τσαλάκωμα’ αλλά δεν είναι ακριβώς η καλλιτεχνική επιλογή που θα την έκανε πιο ευυπόληπτη στα μάτια του κοινού και της κριτικής. Η 14χρονη Ρόναν πάντως συνεχίζει να εκπλήσσει, μετά και από την εμφάνισή της στην «Εξιλέωση» που της χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ Β’ Γυναικείου ρόλου.
Τα προβλήματα της ταινίας εντοπίζονται κυρίως στους σεναριακούς στόχους του φιλμ, που φαίνονται ασαφείς και χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Καταρχήν, το ζήτημα για τον Χουντίνι είναι να καταφέρει να μάθει τα τελευταία λόγια της μητέρας του, εφόσον δεν ηταν παρών για να τ’ ακούσει. Το ίδιο το σενάριο όμως θέτει κριτήρια βάσει των οποίων αφενός εδραιώνει τον χαρακτήρα του μάγου, αφετέρου αυτο-υπονομεύεται καθιστώντας άκυρη τη διαδικασία, αφού ουσιαστικά ο Χουντίνι δεν έχει τρόπο να επαληθεύσει όσα του πει η Μαίρη.
Ο Χουντίνι είναι ακράδαντα σκεπτικιστής, και θα δεχτεί το μήνυμα του μέντιουμ μόνο έπειτα από αδιάψευστα στοιχεία. Εφόσον δεν υπάρχουν λόγια στο χρηματοκιβώτιο για να επαληθεύσουν εκείνα του μέντιουμ, το πείραμα είναι αφηγηματικά άχρηστο εξαρχής, εφόσον ο μάγος δεν ήταν παρών στον θάνατο της μητέρας του, κι επειδή το μέντιουμ δεν καλείται να μαντέψει απλώς την κενή σελίδα στον φάκελο. Το ενοχικό ξέσπασμά του μετά την παρέμβαση της Μπέντζι επίσης είναι αβάσιμο εφόσον ξέρουμε ήδη τι είναι αυτό που βαραίνει τον ήρωα κι επειδή είναι κάτι που μπορούσε να έχει εκτονωθεί χωρίς όλη αυτή τη φασαρία.
Φυσικά ο λόγος που εχει αφήσει τη Μαίρη να συνεχίσει μέχρι τέλους είναι επειδή την εχει ερωτευθεί. Δεν είναι όμως υπερβολικά αφελές να συνδέει τα δύο συναισθήματα (την επιθυμία του για εκείνη και την επιθυμία του για αποκατάσταση της ηρεμίας του), ειδικά εφόσον γνώριζε όπως λέει στο τέλος ότι ο κ. Σούγκαρμαν είχε αποκαλύψει την αλήθεια στη Μαίρη; Κι έπειτα; Ολοκληρώνει τη σχέση του με τη Μαίρη, της αναγνωρίζει ότι τον βοήθησε συναισθηματικά χωρίς να διευκρινίζεται ακριβώς σε τι, και η σχέση αφήνεται αναξιοποίητη σα μια ευκαιριακή συνάντηση ασύμφωνη με τα συναισθήματα που υποτίθεται ότι τη στηρίζουν εκ μέρους των δύο συντρόφων και εκφράζονται στην τελευταία σκηνή που τους συνδέει.
Όσο για την κατάληξη, αυτή είναι μικρότερη έκπληξη απ’ ό,τι ίσως επιδιωκόταν εξαιτίας της αδύναμης σύνδεσής της με την προηγουμένη αφήγηση.

