Hρωες μπορεί να βρει κανείς παντού, αφού φαίνεται τελικά ότι δε γεννιούνται αλλά δημιουργούνται από τις καταστάσεις.

OI ΠAPAXAPAKTEΣ
DIE FALSCHER

Σκην.: Στέφαν Ρουζοβίτσκυ
Πρωτ.: Καρλ Μάρκοβιτς, Άουγκουστ Ντιλ, Ντέβιντ Στρίσοφ, Μάρτιν Μπράμπαχ, Άουγκουστ Ζίρνερ, Βάιτ Στούμπνερ, Σεμπάστιαν Ουρζεντόφσκι
Αυτή η αληθινή ιστορία τοποθετείται στη Γερμανία του 1936 και διανύει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και την απελευθέρωση. Ένας διαβόητος εβραίος παραχαράκτης συλλαμβάνεται από το ναζιστικό καθεστώς και οδηγείται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου καλείται να εργαστεί στην πλαστογράφηση συναλλάγματος, συγκεκριμένα της βρετανικής λίρας και του αμερικανικού δολαρίου.
Το σενάριο είναι γραμμένο από τον σκηνοθέτη, βασισμένο στο αυτοβιογραφικό βιβλίο ενός από τους κρατουμένους, του Άντολφ Μπούργκερ, ενώ η ταινία απέσπασε το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας 2008.
Ένα πολύ καλό δράμα, έξυπνο, υποβλητικά φωτισμένο, και με εξαιρετικές ερμηνείες που ζωντανεύουν μια ιστορία απαλλαγμένη από ηθικές αξιώσεις, αφού οι ήρωες συνεχώς ταλαντεύονται μέσα σ’ ένα αμφιλεγόμενο πλαίσιο δράσης.
Η σκηνοθεσία κάποιες φορές ευρηματική και πυκνή (το ρακόρ της σαμπάνιας που οδηγεί στο φλάσμπακ, οι βελτιωμένες συνθήκες κράτησης του Σάλι μέσα από τα γεύματά του), άλλες πολύ δραστική (το ξέσπασμα του Σάλι στην τουαλέτα του στρατοπέδου), ενώ άλλες πάλι λίγο πιο προφανής απ’ ό,τι θα ‘πρεπε, με τα ‘ντοκιμαντερίστικα’ τερτίπια που για το δικό μου το βλέμμα τουλάχιστον είναι εκτός κλίματος της ιστορίας (τα κουνημένα κάδρα και τα απότομα ζουμ).
Επίσης, θα πρέπει να σημειωθεί η παρουσία του 45χρονου αυστριακού πρωταγωνιστή Μάρκοβιτς, τον οποίο λογικά θα πρέπει από ‘δω και πέρα να βλέπουμε όλο και πιο συχνά, αφού δίνει μια υποδειγματική ερμηνεία ως Σάλι, πανέξυπνος, κυνικός, οπορτουνιστής, αλλά δίκαιος και φιλότιμος.

IRON MAN

Σκην.: Τζον Φαβρό
Πρωτ.: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Γκουίνεθ Πάλτροου, Τζεφ Μπρίτζες, Τέρενς Χάουαρντ, Σων Τομπ, Φαράν Ταχίρ

Ο Τόνυ Σταρκ είναι ένας δισεκατομμυριούχος βιομήχανος όπλων, που ζει την ονειρεμένη ζωή ενός playboy χωρίς τύψεις για την καταστροφή που σπέρνει το εμπόρευμά του σε μάχες ανά τον κόσμο. Όταν όμως αιχμαλωτίζεται από αφγανούς τρομοκράτες και βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου, αποφασίζει να τερματίσει την παραγωγή όπλων, και να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις και την τεχνολογία που διαθέτει για να καταπολεμήσει όλους όσους εξόπλιζε τόσα χρόνια.
Πρόκειται για την πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του δημοφιλούς ήρωα της Marvel Comics, τον οποίο δημιούργησαν το 1963 οι Σταν Λη, Ντον Χεκ, Λάρυ Λίμπερ και Τζακ Κέρμπυ. Η συγκεκριμένη παραγωγή έχει ιδιαίτερη σημασία για τη Marvel, αφού είναι η πρώτη που χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από τη Marvel Studios, την κινηματογραφική αδερφή εταιρεία παραγωγής, η οποία μέχρι τώρα συγχρηματοδοτούσε τα σχέδιά της με την εκάστοτε εταιρεία παραγωγής ή στούντιο που αναλάμβανε τη διανομή τους. Η πρώτη της ανεξάρτητη απόπειρα ήταν ένα σοβαρό ρίσκο, καθώς ο Iron Man έξω από τις Η.Π.Α. δε διαθέτει την αναγνωρισιμότητα και τη δημοφιλία που απολαμβάνουν άλλοι ήρωες, οπότε τα 150 εκατομμύρια του προϋπολογισμού παραγωγής (χωρίς τα έξοδα προώθησης) ή θα θεμελίωναν την εταιρεία ή θα προμήνυαν την καταστροφή της. Ευτυχώς γι’ αυτούς, το φιλμ ‘άνοιξε’ με 100 εκατομμύρια δολάρια στις Η.Π.Α. και 200 εκατομμύρια συνολικά παγκοσμίως τις πρώτες πέντε μέρες προβολής του, αριθμοί που δικαιολογούν την κίνηση του στούντιο ν’ ανακοινώσει αμέσως την ημερομηνία εξόδου του «Iron Man 2» για τις 30 Απριλίου 2010. Ας επικεντρωθούμε όμως στο παρόν.
Το φιλμ στο δικό μου μυαλό τηρεί κάποιες αναλογίες με τους «X-Men», με την έννοια ότι πρόκειται για χαρακτήρες που στην Ελλάδα τουλάχιστον έπρεπε να μας συστηθούν κινηματογραφικά για να τους δώσουμε τη σημασία που τους αξίζει, μια και στη χώρα μας ποτέ δεν υπήρξαν ιδιαιτέρως διαδεδομένοι. Βρέθηκε όμως ενας σκηνοθέτης που γνωρίζει και αγαπάει το υλικό του, ξοδεύτηκαν πολλά λεφτά στη δημιουργία αληθοφανών κι εντυπωσιακών εφέ, και συγκεντρώθηκε ένα αξιόλογο καστ που έγινε καλύτερο όσο περνούσαν τα χρόνια. Εδώ φαίνεται ότι υπάρχουν και οι τρεις παραπάνω συνθήκες που βοηθούν να μεταπηδήσει στην οθόνη ακόμη ενας υπερ-ήρωας με ζωντάνια, χιούμορ, θέαμα και τεχνική δεξιότητα.
Ο Ντάουνι Τζούνιορ αποδεικνύεται ιδανικός πρωταγωνιστής, εκμεταλλευόμενος εύστοχα όλες τις χιουμοριστικές ευκαιρίες που του προσφέρει το σενάριο, ο Μπρίτζες είναι ένας υπολογίσιμος ‘κακός’, τα εφέ της ΙLM είναι το αποκορύφωμα του ψηφιακού φετιχισμού (το σχέδιο και ο μηχανισμός ένδυσης της στολής είναι κεντρικά σκηνοθετικά μοτίβα του φιλμ), το ροκ θέμα προσθέτει ακόμη περισσότερη ενέργεια, η έντονα χρωματισμένη εικονογράφηση, ο υπερ-σύγχρονος σχεδιασμός παραγωγής, ο ασταμάτητος ρυθμός εντυπωσιασμού, όλα συνθέτουν ένα απολαυστικό δίωρο που δε μπορούμε παρά να ελπίζουμε ότι θα είναι μόνο το πρώτο απ’ όσα θα περάσουμε αυτό το καλοκαίρι.
Βέβαια, η ταινία δεν είναι τέλεια, αφού το ασταμάτητο fun των συντελεστών αποβαίνει περιστασιακά σε βάρος του ήρωα, όπως η σοβαρή πλευρά του, τα κίνητρα και οι αποφάσεις του, με τις οποίες ασχολούνται διάφορες σκηνές (με τον Στέιν και την Ποτς), καμιά όμως από τις οποίες δε διαθέτει την αφηγηματική βαρύτητα που θα εξισορροπούσε την ταινία δραματικά. Επίσης, ο χαρακτήρας της Πάλτροου φαίνεται θα μπορούσε να έχει παιχτεί από οποιαδήποτε ανερχόμενη στάρλετ, αντί από μια ηθοποιό που έχει βραβευτεί με Όσκαρ, με αποτέλεσμα να μένει ανεκμετάλλευτη. Όσο για τον κακό της ταινίας, η διαμάχη του με τον Iron Man λειτουργεί χάρη στις υποκριτικές ικανότητες των δύο ηθοποιών και στα εντυπωσιακά εφέ, αλλά πουθενά δεν υπάρχει η κινηματογραφημένη σπουδαιότητα, η ‘μεγαλοπρέπεια’ της διαμάχης, αφού το διακύβευμα είναι θεωρητικό (η πολεμοκαπηλία του Στέιν) και η διάρκεια της τελικής μάχης σχετικά μικρή.
Ολ’ αυτά όμως είναι συνειδητές επιλογές ύφους που δε μειώνουν τη λειτουργικότητα της ιστορίας και του θεάματος που την υποστηρίζει. Συνολικά δηλαδή ο Φαβρό επιλέγει να προτάξει τη διασκέδαση αντί του στησίματος, όπως για παράδειγμα ο Νόλαν στους Batman του. Έστω κι έτσι όμως, φτιάχνει μια πολύ διασκεδαστική εισαγωγική ταινία, απ’ ό,τι φαίνεται η πρώτη της σειράς αρκετών ακόμη με τον Iron Man.

10ο ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ
«ΠΑΥΛΟΣ
ΖΑΝΝΑΣ»,
8 - 14 Μαΐου 2008

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο της ετήσιας δραστηριότητάς του, διοργανώνει σε συνεργασία με τη Σύμπραξη κατά της Ομοφυλοφοβίας και με την υποστήριξη του Γερμανικού Ινστιτούτου Γκαίτε Θεσσαλονίκης για δέκατη συνεχή χρονιά, το Πανόραμα Ομοφυλοφιλικών Ταινιών από τις 8 εως τις 14 Μαΐου 2008. Το κινηματογραφικό αφιέρωμα που θα φιλοξενηθεί στην αίθουσα «Παύλος Ζάννας» παρουσιάζει επιλεγμένες ταινίες με προσανατολισμό στις διαπροσωπικές σχέσεις.
Το Πανόραμα Ομοφυλοφιλικών Ταινιών έχει ως στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού πάνω στα ζητήματα της ομοφυλοφιλίας και αμφιφυλοφιλίας και τις κοινωνικές παραμέτρους τους (ομοφυλοφιλικός γάμος, ρατσισμός, αποκλεισμός λόγω σεξουαλικής ταυτότητας κ.α.).
Το φετινό Πανόραμα θα διανθιστεί με πλούσιο πρόγραμμα παράλληλων εκδηλώσεων - θεατρικές παραστάσεις, βιβλιοπαρουσίαση, συζητήσεις- ενώ σε όλη τη διάρκεια του Πανοράματος θα φιλοξενηθεί έξω από την αίθουσα Παύλος Ζάννας και έκθεση φωτογραφίας του Κωνσταντίνου Μούζουρου.