Oι “Ονειροψιθυριστές” του Σάββα Γρηγοριάδη και οι “Ονειροπαγίδες” της Δήμητρας Μπογιατζόγλου είναι δύο νέα βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα από τον Εκδοτικό Οίκο Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ.



Ονειροψιθυριστές



Στο ενδιάμεσο του πραγματικού κόσμου και του κόσμου των ονείρων παίζεται το αιώνιο παιχνίδι της κυριαρχίας. Κάποια χαρισματικά πλάσματα που ζουν στο μεταίχμιο των δύο κόσμων, οι Ονειροψιθυριστές, έχουν την ικανότητα να εισδύουν στον ύπνο των ανθρώπων και να καθορίζουν τα όνειρά τους και τις αναμνήσεις τους ακόμα, ασκώντας πάνω τους εξουσία ζωής και θανάτου.

H ανεξέλεγκτη επιρροή τους πάνω στους ανθρώπους τους οδηγεί σε διάσπαση. Από τη μία μεριά βρίσκονται οι Φύλακες, που ταυτίζονται με την Ομάδα Έψιλον: υπερασπιστές των δελφικών αξιών της δικαιοσύνης, της δημοκρατίας, της ισότητας και της αρμονικής συνύπαρξης με τη φύση. Αντίπαλοί τους είναι οι θεραπευτές, εκπρόσωποι της

“νέας τάξης πραγμάτων”, οι οποίοι οραματίζονται έναν κόσμο χρησιμοθηρικό, έναν κόσμο στον οποίο αποθεώνεται η ύλη...

“Το όνειρο είναι η άλλη όψη του εαυτού μας, αυτό που θέλαμε να είμαστε. Η πραγματικότητα όμως καθορίζεται από αυτό που είμαστε αληθινά. Το όνειρο υπάρχει για να διασώζει την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα υπάρχει για να ενισχύει το όνειρο”.

Ο Σάββας Γρηγοριάδης γεννήθηκε στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης. Είναι φοιτητής της Ιατρικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.



Ονειροπαγίδες



Πόσο καλά γνωρίζουμε ακόμη και τους πιο δικούς μας ανθρώπους; Πόσο καλά γνωρίζουμε το παρελθόν τους, αλλά και πράγματα από το παρόν τους κι ας ζούμε κι εμείς μέσα σε αυτό;

Πόσο καλά ξέρουμε τις σκέψεις τους, τα σχέδιά τους για το μέλλον, το δικό τους και το δικό μας, πόσο μας επιτρέπουν να δούμε τι υπάρχει μέσα στο μυαλό και την ψυχή τους; Και, κυρίως, ποιο θα είναι το τίμημα που θα πρέπει να πληρώσουμε για να πάρουμε μια ιδέα από αυτά που δεν ξέρουμε;

Μια ιστορία χωρίς καλούς και κακούς, καθώς κανένας άνθρωπος δεν ξέρει ποια είναι τα όριά του. Είμαστε όλοι ικανοί για τα πάντα δεδομένων των συνθηκών. Και η ζωή φέρνει πολλά κίνητρα για φρικιαστικά εγκλήματα. Η μοναξιά, τα παιδικά τραύματα, η ερωτική εμμονή, ο φθόνος και η απληστία είναι αυτά της ιστορίας.

Κι αν τα κίνητρα για το έγκλημα είναι στην καθημερινότητά μας, τότε στη σφαίρα του ηρωισμού βρίσκεται ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την ενοχή μας. Η ιστορία δείχνει πως συχνά οι άνθρωποι που θαυμάζουμε μας απογοητεύουν στην προσπάθειά τους να αποποιηθούν τις ευθύνες τους, ενώ οι πιο απίθανοι άνθρωποι στέκονται με μυθιστορηματική γενναιότητα απέναντι στην τιμωρία.

Ένα ψυχολογικό θρίλερ της παλιάς σχολής, όπου η καταιγιστική δράση, και η γρήγορη εναλλαγή εικόνων δεν σκιάζουν την ψυχρή αίσθηση του καθαρού φόβου που κυριαρχεί σε όλο το βιβλίο και που καμιά φορά δημιουργεί πιο έντονα συναισθήματα και από την πιο γλαφυρή περιγραφή μιας δολοφονίας.

Ένα βιβλίο όπου πίσω από την αστυνομική ιστορία και με αφορμή της ακραίες καταστάσεις που αυτή δημιουργεί, δίνει ακόμη ένα παράδειγμα της βεβαιότητας που έχουμε από τη στιγμή που γεννιόμαστε και για όλη τη ζωή μας ότι η αγάπη σε όλες τις μορφές της ήταν πάντα το μόνο πραγματικό όπλο του ανθρώπου απέναντι στο θάνατο. Μια νεαρή κοπέλα, η Άννα, μετά από δέκα χρόνια επιστρέφει στο νησί της, για να παραστεί στην κηδεία της μητέρας της, που δολοφονήθηκε. Το γεγονός αυτό θα σταθεί η αφορμή να μάθει η ηρωίδα όλη την αλήθεια για το παρελθόν τόσο το δικό της όσο και της μητέρας της, αλλά και για να γνωρίσει τον έρωτα στο πρόσωπό του κατά πολύ μεγαλυτερού της Μηνά.

Θα καταφέρει τελικά η Άννα να αντιμετωπίσει τις αλλεπάλληλες δολοφονικές απόπειρες εναντίον της, να συμφιλιωθεί με τα ένοχα μυστικά του σκοτεινού παρελθόντος, να αντιταχθεί στους αγγέλους-τιμωρούς του νησιού και να αγαπήσει; Το μέλλον είναι μπροστά της, αρκεί να νικήσει τους δαίμονες που στοίχειωσαν την οικογένειά της.

Ένα καλοστημένο ψυχολογικό θρίλερ με μελετημένη, υπαινικτική ατμόσφαιρα, γεμάτο μυστήριο και προσμονή, σωστές δόσεις σασπένς και πλοκή κινηματογραφική.

“Η ησυχία που ακολουθεί είναι πιο εκκωφαντική και από θόρυβο τουρμπίνας αεροπλάνου. Νιώθει να μην ακούει πια τη μακρινή βουή της Χώρας ούτε το πλάσμα από πάνω της, δεν ακούει καν το σταθερό βόμβο από την πίεση του νερού στο τύμπανο του αφτιού που είναι βυθισμένο. Δεν ακούει ούτε την καρδιά της. Και τότε νιώθει τα χέρια. Το ένα αρπάζει τον ώμο της και το άλλο τυλίγεται γύρω από το πρόσωπό της. Και τα δύο μαζί τη σπρώχνουν προς τα κάτω με μια δύναμη που της φαίνεται παράξενα μεγάλη, σαν να μην ανήκει σε άνθρωπο, σαν τη δύναμη μιας μηχανής.

Η Δήμητρα Μπογατζόγλου γεννήθηκε το Δεκέμβρη του 1975 στην Καβάλα, όπου και μεγάλωσε. Πτυχιούχος της Αγγλικής Φιλολογίας από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, κατείχε μεταπτυχιακό τίτλο από το Πανεπιστήμιο του Reading στην Αγγλία. Τα τελευταία χρόνια ζει στην Ορεστιάδα, όπου και εργάζεται ως καθηγήτρια αγγλικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.