Δύο πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες που μέχρι το τέλος των ιστοριών διατηρούν τα ελαττώματά τους, αλλά μέσα σε πιο ευνοϊκές γι’ αυτούς συνθήκες.


Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ - STREET KINGS

Σκην.: Ντέηβιντ Άιερ
Πρωτ.: Κιάνου Ρηβς, Φόρεστ Γουίτακερ, Χιου Λώρυ, Κρις Έβανς, Τζον Κόρμπετ, Τέρυ Κρουζ, Ναόμι Χάρις, Μάρθα Χιγκαρέντα

Ένας αστυνομικός που έχει χάσει τη γυναίκα του και συχνά πια καταφεύγει στο ποτό για να επιβιώσει την πίεση της δουλειάς του, παραβαίνει τις νόμιμες διαδικασίες σύλληψης υπόπτων, παραμένοντας καλυμμένος από τον προϊστάμενό του, έναν από τους πιο διεφθαρμένους αξιωματικούς στο αστυνομικό Sώμα.
Για την κατηγορία στην οποία ανήκει η ταινία (αστυνομικό δράμα-διεφθαρμένοι αστυνομικοί) διαθέτει όλα τα εχέγγυα για να προεξοφλήσει ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα, και τουλάχιστον αυτό το καταφέρνει, κυρίως χάρη στην περίπλοκη ιστορία και τις καλές ερμηνείες του καστ, μέσα από το οποίο ξεχωρίζουν ο Γουίτακερ και ο Ρηβς, που εκπλήσσει σε μια από τις καλύτερες ερμηνείες της -ούτως ή άλλως ερμηνευτικά αδύναμης - καριέρας του. Ο σκηνοθέτης έχει γράψει επανειλημμένα αστυνομικές ιστορίες, είτε δραματικές («Μέρα εκπαίδευσης») είτε περιπετειώδεις («S.W.A.T.») και τώρα στη σκηνοθεσία του μπορεί να μην εντυπωσιάζει όσο άλλοι συνάδελφοί του στο είδος, αλλά παραδίδει μια στέρεη αφήγηση που τουλάχιστον είναι συνεπής στους στόχους της και τις προθέσεις της.
Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με την ιστορία ενός έμπειρου αστυνομικού, που υπηρετεί ήδη πολλά χρόνια στο Σώμα, και ο οποίος αντιμετωπίζει μια κρίση ηθικής, αφού η ομάδα που τον υποστηρίζει είναι ένας διεφθαρμένος πυρήνας με απώτερο στόχο την προώθηση του αρχηγού της στα ανώτερα αξιώματα της ιεραρχίας. Το ζήτημα για τον χαρακτήρα του ήρωα είναι αφενός να συνειδητοποιήσει το λάθος του, αφετέρου να εξιλεωθεί ή να τιμωρηθεί. Το πρώτο συμβαίνει με αφορμή τον θάνατο του πρώην συναδέλφου του, το δεύτερο με την προσπάθεια να εξιχνιάσει τον φόνο του, αλλά το τρίτο δεν έρχεται ποτέ, αφού η ταινία επιλέγει να μην πιστέψει σε ήρωες και στις αλλαγές που υπόσχονται.
Ολόκληρη η αφηγηματική τροχιά του κεντρικού ήρωα κρίνεται τη στιγμή που καλείται να επιλέξει την τιμωρία του προϊσταμένου του, όταν θα ήταν πλέον πολύ λογικό κι αναμενόμενο να αποφασίσει να τον παραδώσει στον άνθρωπο των Εσωτερικών Υποθέσεων, πράξη που θα έκλινε τον κύκλο της ιστορίας με έναν ήπιο αλλά όχι αναγκαστικά συμβιβαστικό τρόπο, αφού αυτό που μετράει είναι το σχόλιο του Εσωτερικών στο τέλος. Θα μπορούσε δηλαδή ο ήρωας να εχει σημειώσει μια μικρή προσωπική ηθική πρόοδο, χωρίς ν’ αλλάζει η γνώμη του για το σύστημα και χωρίς η ταινία να υποχωρεί στη ρητορική της για τη διαφθορά του Σώματος.
Παρ’ όλα αυτά, η επιλογή του αποδίδει στην ιστορία ένα αμιγώς απαισιόδοξο ύφος και σ’ αυτόν ελάχιστη προσωπική εξέλιξη, αφού παρότι πια έχει επιλέξει να δουλέψει με τους ‘αδιάφθορους’, αυτό δεν εγγυάται ότι θα αλλάξει τις μεθόδους του για να το κάνει αυτό, τη στιγμή μάλιστα που κι ο ιδιος ο υπεύθυνος του λέει ότι όντως τον χρειάζονται γι’ αυτό ακριβώς που είναι.

21

Σκην.: Ρόμπερτ Λουκέτικ
Πρωτ.: Τζιμ Στάρτζες, Κέβιν Σπέισυ, Κέητ Μπόσγουορθ, Λώρενς Φίσμπερν, Άαρον Γιου, Λίζα Λαπίρα, Τζέικομπ Πιτς

Ένας καθηγητής Μαθηματικών στο ΜΠΙΤ, σχηματίζει μια ολιγομελή ομάδα από τους καλυτέρους φοιτητές του για να ξαφρίζουν τα καζίνο του Λας Βέγκας στο μπλάκτζακ.
Δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν γι’ αυτή τη ταινια, εκτός από το ότι αποτελεί μια ευχάριστη φαντασίωση που όμως φοβάμαι ότι ακόμη και για την ευχαρίστηση που θέλει να προσφέρει, κάνει πολύ λιγότερα απ’ όσα θα μπορούσε. Το νεαρό καστ είναι απλώς επαρκές, αλλά αυτοί που μένουν ανεκμετάλλευτοι είναι ο Σπέισυ με τον Φίσμπερν, η διαμάχη των οποίων στερείται τη μεταχείριση και την κλιμάκωση που μπορεί να “σηκώσει”.
Επίσης, το ζήτημα για την ιστορια δεν είναι ν’ αποκολληθεί ο πρωταγωνιστής από τον τζόγο, αλλά απλώς να μην του παίρνει τα κέρδη κάποιος άλλος. Αφού δηλαδή καταφέρει να ξεφορτωθεί τον εκμεταλλευτή του, παρασέρνει και τους δύο κολλητούς του σε μια ζωή για την οποία τελικά δεν είμαστε σίγουροι ότι εχει πάρει το θύμα του.
Παρά το προβλέψιμο της ιστορίας πάντως, η κινηματογράφηση είναι ζωντανή κι ρυθμός σταθερά γρήγορος, με εντυπωσιακά εναέρια πλάνα του Βέγκας και τις μεγεθυσμένες λεπτομέρειες του παιχνιδιού να προσδίδουν ταυτότητα στην αφήγηση.