Ο νεαρός Γιάννης Κατσούνας πριν δύο χρόνια ήταν ένα παιδί που έπιανε την πέτρα με το αριστερό του χέρι και σφίγγοντάς την, την έκανε χίλια κομμάτια. Ήθελε να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία στις Ειδικές Δυνάμεις, γιατί πάντα του άρεσε η δράση και η περιπέτεια.
Ένα ατύχημα όμως από αυτά που κανείς δεν περιμένει να του συμβεί, του στέρησε αυτό το όνειρο και τον αναγκάζει να μπαινοβγαίνει από νοσοκομείο σε νοσοκομείο και να υποβάλλεται σε εγχειρήσεις για να αποκαταστήσει το πρόβλημα που του δημιούργησε η εφηβική του απερισκεψία.
Ο 19χρονος σήμερα Γιάννης δεν εργάζεται στις οικοδομές, όπως παλαιότερα. Το αριστερό του χέρι του είναι δεμένο με επιδέσμους. Δεν έχει ακόμη τη δύναμη που είχε πριν. Όμως δεν το κρύβει, γιατί θέλει να θυμάται τι πέρασε το βράδυ της Ανάστασης τον Απρίλιο του 2006.
Στα χέρια του έσκασε ένα αυτοσχέδιο βαρελότο, μία κατασκευή που ο ίδιος δημιούργησε, γεμίζοντάς τη με το μπαρούτι από 70 δυναμίτες. Ήταν το σοβαρότερο ατύχημα, λόγω του «εθίμου», που είχε συμβεί εκείνη τη χρονιά, παίρνοντας πανελλήνιες διαστάσεις, λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης του 17χρονου τότε αγοριού.
Η απίστευτη έκρηξη δεν τραυμάτισε μόνο τον ίδιο, αλλά κι ένα φίλο του που παρολίγον να χάσει το ένα του μάτι.
Φοβερή ταλαιπωρία, άγχος, αγωνία για το αύριο του νεαρού. Οι γονείς του 17χρονου τότε αγοριού ξημεροβραδιάζονταν στην αίθουσα του νοσοκομείου ΚΑΤ στην Αθήνα, όπου μεταφέρθηκε από την πρώτη στιγμή το παιδί τους. Οι πρώτες ώρες του ατυχήματος ήταν εφιαλτικές. Δε γνώριζαν εάν ο μοναχογιός τους έχει χάσει το χέρι του. Ηρέμησαν μονάχα όταν ο γιατρός στην Αθήνα τους κάλεσε στο γραφείο του και τους μίλησε με ειλικρίνεια. «Το παιδί σας θα ταλαιπωρηθεί και μαζί με αυτό κι εσείς. Δε θα χάσει το χέρι του, όμως θα πάρει αρκετό χρόνο για να μπορέσουμε να έρθουμε σε ένα καλό επίπεδο».
Σήμερα, δύο χρόνια μετά το περιστατικό που έγινε στο χωριό Διονύσι στη Μεσαρά, ο πατέρας του 19χρονου Γιάννη, ο επιχειρηματίας Λευτέρης Κατσούνας, θυμάται τις πρώτες ώρες αγωνίας που έζησε και μιλάει μαζί με το γιο του στην «Π» για το «Γολγοθά» που ακόμα ανεβαίνει η οικογένειά του.
«Πρώτα από όλα θέλω να πω στους γονείς να είναι πιο προσεκτικοί. Μην κάνουν τέτοια χατίρια στα παιδιά τους κι ας κλαίνε. Μην τους αγοράζουν δυναμίτες, βεγγαλικά, όσο αθώα κι αν είναι. Καλύτερα να κλάψουν για ένα χατίρι που δεν τους έγινε, παρά να κλαίνε για μία ζωή. Όπως εμείς τώρα» λέει ο κ. Κατσούνας.
Το βράδυ της Ανάστασης πριν από δύο χρόνια ο Γιάννης βρισκόταν με την παρέα του στην εκκλησία του χωριού. «Εγώ και η μητέρα του λείπαμε. Ήμασταν στο Ηράκλειο. Ο γιος μου θα περνούσε το Πάσχα στο σπίτι της θείας του. Μας τηλεφώνησαν και μας είπαν μονάχα πως χτύπησε το παιδί. Περιμέναμε έξω από το νοσοκομείο για να τον μεταφέρουν. Δε θέλω να θυμάμαι τις σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου».
Φτάνοντας το ασθενοφόρο με τα τραυματισμένα παιδιά ο γιατρός που εξέτασε τον πιτσιρικά τότε, σήκωσε τα χέρια ψηλά, όπως λέει ο πατέρας του. «Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα εδώ. Το παιδί πρέπει να μεταφερθεί στην Αθήνα» μας είχε πει ο γιατρός. Οι γονείς περίμεναν να ξημερώσει, αφού δεν ήταν εφικτό να γίνει αεροδιακομιδή με κάποιο στρατιωτικό αεροσκάφος. Χωρίς να γνωρίζουν το ακριβές μέγεθος του προβλήματος, οι δύο γονείς προσεύχονταν μονάχα, δεν μπορούσαν άλλωστε να κάνουν κάτι διαφορετικό.
Η κατάσταση, σύμφωνα με τον κ. Κατσούνα, ξεκαθάρισε όταν γιατροί του νοσοκομείου ΚΑΤ, είδαν το τραύμα. Είχε χάσει τμήμα τριών δαχτύλων και το μεγαλύτερο μέρος της παλάμης. Οι γιατροί όμως ήταν αισιόδοξοι, λέγοντας τους ότι η βλάβη μπορεί να αποκατασταθεί σε ένα μεγάλο βαθμό, όμως θα χρειαστεί πολύς χρόνος. Η ιατρική ομάδα που ανέλαβε τον νεαρό δικαιώθηκε.
Στην κοιλιά
Η εικόνα που παρουσίαζε το αριστερό χέρι του παιδιού ήταν σοκαριστική. Το μεγαλύτερο κομμάτι της παλάμης είχε καταστραφεί. «Δεν υπήρχε κρέας» τονίζει χαρακτηριστικά ο πατέρας. Οι γιατροί, προσθέτει ο πατέρας του 19χρονου, άνοιξαν την κοιλιά του γιου του, έβαλαν το χέρι μέσα για 40 ημέρες. «Το έκαναν για να θρέψει, όπως μας εξήγησαν. Για να βγει νέο δέρμα. Κυριακή του Πάσχα πριν από δύο χρόνια κάναμε έξω από το χειρουργείο. Ήταν μία πολύωρη διαδικασία που δε θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου» σχολιάζει.
«Για να καταλάβει κανείς πόσο πολύ τραυματίστηκε ο γιος μου, αρκεί να σκεφτεί την ποσότητα του δυναμίτη που χρησιμοποίησε. Θα ανατίναζε όλο το χωριό. Το βράδυ του τραυματισμού, δεν έγινε Ανάσταση. Το χωριό πενθούσε»
Χθες το πρωί ο κ. Κατσούνας παρακολουθούσε κάποιες ενημερωτικές εκπομπές στην τηλεόραση. Είχαν θέμα τους τη χρήση βεγγαλικών και τους τραυματισμούς από αυτά.
«Σήμερα (χθες) τρελάθηκα που είδα να γίνονται ρεπορτάζ για κάποια έθιμα σε περιοχές της χώρας όπου γίνεται χρήση βεγγαλικών και κροτίδων. Δεν μπορούσα να ανοίξω το μαγαζί μου. Μου ήρθαν όλα στο μυαλό. Κανείς γονέας να μην έρθει στη θέση τη δική μου και της γυναίκας μου. Η σύζυγός μου ήταν ηρωίδα. Έμεινε για μήνες στο πλευρό του παιδιού μου. Κοιμόταν και ξυπνούσε σε μία καρέκλα στο δωμάτιο του ΚΑΤ. Παλιότερα δεν έβλεπα τηλεόραση, δε ενδιαφερόμουν για τις ειδήσεις. Δεν πίστευα ότι θα μας συμβεί κάτι τέτοιο. Τώρα τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά».
Σήμερα, εάν ο Γιάννης του ζητήσει χρήματα για να αγοράσει δυναμίτες, θα πράξει όπως λέει διαφορετικά. «Θα του περάσω εγώ ο ίδιος χειροπέδες και θα τον πάρω να πάμε μαζί στην εκκλησία για να κάνουμε Ανάσταση».
Η ψυχολογία του παιδιού του τις πρώτες ημέρες στο ΚΑΤ σύμφωνα με τον ίδιο ήταν πολύ άσχημη. «Ο Γιάννης μου έλεγε ότι θα αυτοκτονήσει εάν δε φτιάξει το χέρι του. Δεν έκλαψε και στάθηκε γενναία, άντεξε όλους τους αφόρητους πόνους που είχε Τώρα όμως δεν έχει πρόβλημα, η ψυχολογία του έχει βελτιωθεί κι εργάζεται σε ένα βενζινάδικο».
“Με στενοχωρεί που δεν πάω λοκατζής”
Ο 19χρονος χθες το πρωί που τον συναντήσαμε εργαζόταν σε ένα βενζινάδικο στου Κοκκίνη Χάνι, λίγα μέτρα μακριά από την ταβέρνα του πατέρα του. Καθάριζε ένα αυτοκίνητο, χρησιμοποιώντας κυρίως το δεξί του χέρι, αν και ο ίδιος είναι αριστερόχειρας.
«Μέχρι να φτιάξει το χέρι μου, δε θα μπορώ να κάνω αυτά που θέλω. Πιο πολύ από όλα με στεναχωρεί που δε θα πάω στις ΕΙΔΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ. του Στρατού. Όμως ας πρόσεχα» λέει ο 19χρονος Γιάννης Κατσούνας.
Δεν μπορεί να θυμηθεί όπως αναφέρει τι ακριβώς έγινε εκείνο το βράδυ. «Μόνο την προετοιμασία δεν έχω ξεχάσει. Όλα τα άλλα έχουν σβήσει από τη μνήμη μου».
Θέλει όπως λέει να περάσει το μήνυμά του, ως θύμα της χρήσης των κροτίδων. «Εύχομαι να μην περάσει κανείς αυτό που έζησα και τους πόνους που είχα. Κάθε μήνα ήμουν στην Αθήνα, οι εγχειρήσεις , τα νοσοκομεία ήταν πολύ δυσάρεστη εμπειρία. Τώρα, αν δω κάποιον να έχει δυναμίτες στα χέρια, θα του δείξω το χέρι μου. Αν πάλι αυτός που έχει δυναμίτες είναι φίλος μου, μπορεί να φτάσω ακόμη και στο σημείο να τον χτυπήσω» καταλήγει.
