Του Ν. Τσαγκαράκη

Δύο ανθρώπινα δράματα σε εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα, αν και πάντοτε κοντά στη φύση





ΤΟ ΠΛΗΓΩΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ

MOGARI NO MORI



Σκην.: Ναόμι Καουάσε

Πρωτ.: Ματσίκο Όνο, Σιγκέκι Ούντα, Κανάκο Μασούντα, Μακίκο Γουατανάμπε

Η Ματσίκο είναι μια νεαρή κοπέλα που εργάζεται σ’ έναν οίκο ευγηρίας, κοντά σ’ ένα πανέμορφο καταπράσινο δάσος της ιαπωνικής υπαίθρου. Η σχέση της με τον ηλικιωμένο κ. Σιγκέκι ξεκινάει απότομα, αλλά στην πορεία αποκαθίσταται, κι εκείνη αποφασίζει να τον πάρει για μια μικρή εκδρομή μέσα στο δάσος, όπου θ’ αναζητήσει τον τάφο της γυναίκας του.

Η ταινία αποτελεί την αποθέωση του υπόγειου αισθήματος, της εγκαρτέρησης, της ανιδιοτέλειας και της συμπόνιας, με τον εγωισμό να εξαλείφεται εντελώς για χάρη της αλληλοκατανόησης και της αλληλοϋποστήριξης.

Καταρχήν, έχουμε δύο κεντρικούς χαρακτήρες σε διαφορετικά σημεία της ζωής τους, αλλά που κουβαλούν παρόμοια τραύματα από το παρελθόν, καθώς έχουν χάσει και οι δύο τους ανθρώπους με τη σπουδαιότερη σημασία γι’ αυτούς. Εκείνος τη σύζυγό του πριν από 33 χρόνια, κι εκείνη τον μικρό της γιο πριν από λίγο καιρό.

Η Ματσίκο είναι τόσο εσωστρεφής και συγκρατημένη που μόνο όταν ανάβει το κερί στον γιο της αρχίζουμε πια να υποψιαζόμαστε όσα βαραίνουν το εσωτερικό της, και για τα οποία μας διαβεβαιώνει πια η σκηνή όπου δέχεται καρτερικά ακόμη ένα ξέσπασμα του άντρα της: δεν εχει να υποφέρει μόνο τη θλίψη για την απώλεια του παιδιού της, αλλά και τις ενοχές που άδικα της φορτώνει ο σκληρός σύζυγος. Η παθητικότητά της, η αποσιώπηση του παρελθόντος στον εργασιακό χώρο, η προθυμία της να εργαστεί, και το πραγματικό ενδιαφέρον της για τον κ. Σιγκέκι, φανερώνουν σπάνια καλοσύνη και αρετή, που δεν προσπαθούν να καλύψουν την απώλεια αλλά απλώς να μη σαρωθούν απ’ αυτή.

Παρά τις δεκαετίες που έχουν μεσολαβήσει από την απώλειά της, ο κ. Σιγκέκι εξακολουθεί να διατηρεί την ανάμνηση της γυναίκας του πολύ ζωντανή μέσα του, τόσο ώστε να κυριαρχεί στο μυαλό του ακόμη και τώρα που αυτό εχει χάσει τη φυσιολογική επαφή του με τον κόσμο. Από τη νοσταλγία του και τη δύναμη της πληγωμένης αγάπης πηγάζει η απότομη συμπεριφορά προς τη Ματσίκο, την οποία όμως δεν αργεί να εμπιστευτεί, αφού μπορεί να είναι απομακρυσμένος αλλά όχι εντελώς αποκομμένος από τον κόσμο.

Δύο πολύ όμορφες και σημαντικές για την πορεία τους ως χαρακτήρες αλλά και για τη μεταξύ τους κατανόηση, είναι εκείνη όπου η Ματσίκο τον εκλιπαρεί με λυγμούς να μην περάσει το ποτάμι, κι εκείνη όπου του παίζει μουσική με το μουσικό κουτί για ν’ αποκοιμηθεί πάνω στο χώμα που σκεπάζει τη Μάκο. Η πρώτη αποτελεί μεταφορά του ατυχήματος που σκότωσε το παιδί της και που την ωθεί επιτέλους να ξεσπάσει, σα να προσπαθεί ν’ αποκαταστήσει το παρελθόν και να αποφύγει παράλληλα την ευθύνη μιας δεύτερης απώλειας που εδώ θα της αναλογούσε περισσότερο. Σε μια αναλαμπή ωριμότητας και διορατικότητας, ο κ. Σιγκέκι όχι απλώς αισθάνεται την αγωνία της και πειθαρχεί στις παρακλήσεις της, αλλά της προσφέρει ένα ρητό που την προτρέπει να συμφιλιωθεί με το παρελθόν της παρότι εκείνος δε γνωρίζει τίποτε γι’ αυτό. Στη δεύτερη σκηνή, ο κ. Σιγκέκι είναι πια αυτός που εχει φτάσει στον προορισμό του, και η Ματσίκο τον βοηθά να ηρεμήσει και να κατασταλάξει, με το μουσικό κουτί που απευθύνεται παράλληλα σ’ εκείνον αλλά -κοιτώντας προς τον ουρανό- και στον γιο της.

Πρόκειται λοιπόν για μια ταινία που μιλάει για τον θάνατο και τον συμβιβασμό μ’ αυτόν. Το δάσος είναι το ‘μογκάρι’, η τοποθεσία δηλαδή που όπως εξηγείται στο τέλος, οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες θρηνούν τους χαμένους τους. Τα πρόσωπα που φεύγουν αποτελούν παραδείγματα απόλυτης αγάπης και αφοσίωσης, ενώ ο πρόωρος χαμός τους αντιμετωπίζεται μέσα σ’ ένα φυσικό περιβάλλον γαλήνης και γεωμετρικής αρμονίας, απεικόνιση της στωικότητας με την οποία οι ήρωες χειρίζονται την κατάσταση.

Ένα ψυχικό ταξίδι που εκτελείται χωρίς πλοκή, σε πολύ αργό ρυθμό, αλλά με εξαιρετικές ερμηνείες και με την κάμερα να συνηθίζει πανέμορφα κάδρα και μονοπλάνα πραγματικού χρόνου που ενισχύουν τη σχέση των πρωταγωνιστών μεταξύ τους αλλά και με το δάσος.



Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ

ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΩΝ

LA NOCHE DE LOS GIRASOLES



Σκην.: Χόρχε Σάντσεθ Καμπεθούδο

Πρωτ.: Καρμέλο Γκόμεθ, Τζούντιθ Ντιακάτε, Σέλσο Μπουγκάλο, Μανουέλ Μορόν, Μαριάνο Αλαμέντα, Βισέντε Ρομέρο, Βάλτερ Βιντάλτε, Σεζάριο Εστεμπάνεθ, Πέτρα Μαρτίνεθ

Σ’ ένα ισπανικό χωριό συμβαίνει μια σειρά από ατυχείς συμπτώσεις που καταλήγουν σε δολοφονίες και δολοπλοκίες ανάμεσα στους θήτες και τις Αρχές.

Το να μπορεί ενας σκηνοθέτης να ισορροπήσει ένα πολύπλευρο σεναριο είναι πάντα μια σημαντική δεξιότητα. Αν μάλιστα το έχει γράψει ο ιδιος και το σκηνοθετεί ως πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, το αποτέλεσμα είναι ακόμη πιο αξιοθαύμαστο και βεβαίως αφήνει πολλές υποσχέσεις που ελπίζουμε ότι μελλοντικά θα εκπληρωθούν.

Στο ντεμπούτο του λοιπόν, ο Καμπεθούδο φτιάχνει ένα κατ’ επίφαση αστυνομικό αλλά ουσιαστικά ανθρώπινο δράμα με πολύ καλές ερμηνείες από το πολυπληθές καστ, ισορροπημένη δομή, ατμόσφαιρα και αληθοφάνεια στους διαλογους και στις καταστάσεις. Τα περισσότερα εγκλήματα συμβαίνουν συμπωματικά, και τα υπόλοιπα εκφράζουν αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης την ύπαρξη των οποίων ο σκηνοθέτης αποδέχεται χωρίς να κηρύττει μέτρα για την καταπολέμησή τους.

Στην ιστορία μπαίνει σταδιακά καθένας από τους χαρακτήρες που, εκτός από την παρουσία του και τη λειτουργία του στο εγκληματικό “γαϊτανάκι”, συνεισφέρει στην πλοκή την προσωπική του ιστορία: ένα ζευγάρι που προσπαθεί ν’ αποκαταστήσει τη σχέση του, ενας αστυνομικός εγκλωβισμένος στο γάμο του, ο προϊστάμενος και πεθερός του προηγούμενου, ενας ηλικιωμένος που ζει με το παρελθόν του, ενας οικογενειάρχης που βιάζει και σκοτώνει γυναίκες…

Η πλοκή κινείται με τέτοιο τρόπο ώστε, κάθε φορά που απειλείται ή σκοτώνεται κάποιος, φροντίζει ο θεατής να γνωρίσει τον μικρόκοσμό του για να γίνει αισθητή η απώλειά του ως ανθρώπινου πλάσματος κι όχι απλώς ως ακόμη ενός θύματος σε μια ιστορία εγκλήματος. Οι καλές προθέσεις δεν εξασφαλίζουν πάντα το επιθυμητό αποτέλεσμα αφού ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως ένα αδύναμο πλάσμα αγγίζοντας τα όρια της αρρώστιας. Το έγκλημα όχι απλώς δεν τιμωρείται, αλλά αφήνεται να κυκλοφορεί ελεύθερο ανάμεσά μας, ως αναπόσπαστο κομμάτι της επιφανειακής καθημερινότητας.





ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ

ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΑΛΤΣΧΑΪΜΕΡ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ



Η Εταιρεία Αλτσχάιμερ Ηρακλείου Κρήτης διοργανώνει κινηματογραφική προβολή της ταινίας «Υστερόγραφο μιας σχέσης» («Away from her», 2006, 110 λεπτά), την Κυριακή 20 Απριλίου στις 11 το πρωί στον κινηματογράφο «Αστόρια» με ελεύθερη είσοδο. Στην προσπάθειά της να ευαισθητοποιήσει το τοπικό κοινό σχετικά με τη νόσο Αλτσχάιμερ η Εταιρεία προβαίνει στην προβολή μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της φετινής σεζόν, με θέμα τη μάχη μιας μεσήλικης γυναίκας ενάντια στο Αλτσχάιμερ και την προσπάθεια του συζύγου της να συμβιβαστεί με τη νέα σκληρή πραγματικότητα που αυτό καθιερώνει. Το φιλμ είναι γραμμένο και σκηνοθετημένο από τη Σάρα Πόλεϊ, προσφέροντας εξαιρετικές ερμηνείες απ’ όλο το καστ αλλά κυρίως από την πρωταγωνίστρια Τζούλι Κρίστι, στο ρόλο που της χάρισε την τέταρτη υποψηφιότητα για Όσκαρ. Το φιλμ είχε προταθεί επίσης για Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου.

Μετά από την προβολη θ’ ακολουθήσουν ομιλίες ειδικών με θέμα τη νόσο Αλτσχάιμερ.