Ενα ταξίδι με διαδρομή στην αμερικανική ύπαιθρο αλλά προορισμό στο εσωτερικό του ήρωα.
ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΦΥΣΗ INTO THE WILD
Σκην.: Σων Πεν
Πρωτ.: Εμίλ Χερς, Μάρσα Γκέι Χάρντεν, Γουίλιαμ Χερτ, Τζένα Μαλόουν, Βινς Βων
Ο Κρίστοφερ Μακάντλες είναι ένας πολλά υποσχόμενος απόφοιτος κολεγίου, υπόδειγμα γιου για τους εύπορους, παραδοσιακής νοοτροπίας γονείς του, που με τη σειρά τους αποτελούν ένα αρκετά προβληματικό ζευγάρι. Ο Κρις αρχικά τους ανακοινώνει ότι σκοπεύει να συνεχίσει σε νομικές σπουδές, αλλά την ίδια μέρα δωρίζει όλες του τις οικονομίες σε μια φιλανθρωπική οργάνωση και ξεκινάει ένα απροειδοποίητο, μοναχικό ταξίδι στην αμερικανική ενδοχώρα με προορισμό την Αλάσκα. Στην πορεία θα συναντήσει διάφορα περιστατικά και ανθρώπους, που θ’ αποτελέσουν απλώς σταθμούς στη διαδρομή του, χωρίς να μπορέσουν να τον αποτρέψουν από το να την ολοκληρώσει.
Πρόκειται για μια αληθινή ιστορία που αρχικά είχε μεταφέρει στο βιβλίο του ο Γιον Κρακάουερ, το οποίο διασκεύασε σεναριακά ο ίδιος ο Πεν σ’ αυτή την τέταρτη ταινία μεγάλου μήκους που σκηνοθετεί και η οποία απέσπασε 2 υποψηφιότητες για Όσκαρ- β’ ανδρικού ρόλου και μοντάζ.
Ο χαρακτηρισμός ‘φυσιολατρικό road movie’ μπορεί ν’ ακούγεται αλλά δεν είναι ακριβώς επιτηδευμένος για τη συγκεκριμένη ταινία, αφού ακολουθεί έναν εικονογραφικό και ιδεολογικό μονόδρομο. Αν δεν την έχετε δει, θα ήταν καλύτερα να σταματήσετε την ανάγνωση εδώ, αφού είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς γι’ αυτή χωρίς ν’ αναφερθεί στο τέλος της. Ο Κρις λοιπόν αποφασίζει ν’ αποκοπεί από τον κόσμο και το κάνει χωρίς να αναθεωρεί στιγμή την απόφασή του ή τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνει την αντίδρασή του, καταρχήν στους γονείς του και κατ' επέκταση στην κοινωνία ολόκληρη.
Τα ψυχολογικά ‘βαρίδια’ του Κρις είναι κυρίως η κακή του σχέση με τους γονείς του και ο τυποποιημένος τρόπος ζωής στον οποίο νιώθει ότι τον ώθησαν. Το σενάριο δικαιολογεί τη στάση του αφενός δημιουργώντας αυστηρούς, στριφνούς, συντηρητικούς γονείς, αφετέρου παραχωρώντας στον πρωταγωνιστή το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής για την εξέλιξη της ζωής του, έχοντας καθορίσει την προηγούμενη πορεία του ως δική τους επιλογή.
Η θέση του Κρις παραμένει ακλόνητη σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του φιλμ, και ο ρόλος των προσώπων που συναντά δεν είναι να ‘προσγειώσουν’ την ενδεχόμενη επιπολαιότητά του, ούτε να του δείξουν κάποιο εναλλακτικό ‘σωστό’ δρόμο που θα έπρεπε να έχει επιλέξει. Το φιλμ αναγνωρίζει ως ακραία τη στάση του χωρίς όμως να ηθικολογεί κατευθύνοντάς τον σε μια ‘ηθικώς ορθή’ πορεία, αλλά τον αφήνει να περιπλανηθεί ελεύθερα και ν’ ανακαλύψει μόνος του το κίνητρο της επιστροφής, έστω κι αν η περιπλάνηση τον οδηγεί στον θάνατο. Η επιλογή εξαρχής να ειπωθεί η συγκεκριμένη ιστορια από τον σκηνοθέτη αποτελεί μια προσωπική δήλωσή του, που μάλλον φανερώνει την ισχυρή αντίδρασή του στον σύγχρονο τρόπο ζωής και ειδικότερα στο αποκαλούμενο ‘αμερικανικό όνειρο’, κύρια συστατικά του οποίου είναι ο πλουτισμός και η επαγγελματική καταξίωση, οι δύο συνθήκες που διεύρυναν το χάσμα ανάμεσα στους γονείς του Κρις.
Το σενάριο φροντίζει να χρησιμοποιήσει μία από τις πιο πειστικές τεχνικές μεταστροφής ενός ήρωα, τη συμβουλή ενός ‘σοφού’ ηλικιωμένου, ο οποίος προσεγγίζει με καλοσύνη και νηφαλιότητα τον Κρις για να μοιραστεί τη μοναξιά του αλλά και για ν’ ακούσει το πρόβλημά του. Η δική του παρουσία θα είναι καταλυτική στην απόφαση του νεαρού για επιστροφή, παρότι αυτή δε θα προλάβει να ολοκληρωθεί. Τα λόγια του αναγνωρίζουν το πρόβλημα του Κρις αλλά του δίνουν κι ένα τρόπο να βγει από το αδιέξοδο του θυμού του.
Η υπέροχη φωτογραφία του Ερίκ Γκωτιέ φανερώνει την ομορφιά της αμερικανικής φύσης και βοηθάει να κατανοήσουμε την επιλογή του Κρις επιδεικνύοντας έναν γαλήνιο, πανέμορφο αν και ανεξέλεγκτο κόσμο, μακριά από την αστική φρενίτιδα. Το τέλος της ιστορίας, παρότι συμπωματικό σ’ έναν βαθμό, ίσως να είναι μια έμμεση παραδοχή για τον ουτοπικό χαρακτήρα τέτοιων εγχειρημάτων, ποσό μάλλον όταν το συγκεκριμένο πηγάζει από τόσο συγκεκριμένα καθορισμένες ψυχολογικές αιτίες. Είναι αμφίβολο δηλαδή τελικά αν η ιστορία μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα για κάτι περισσότερο από την ελευθερία επιλογών και το δικαίωμα αναστοχασμού που μας εχουν στερήσει οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής. Αλλά πάλι, ποιος είπε ότι αυτά είναι λίγα;

