Με προστατευτική λινάτσα περιφράχθηκε χθες η περιοχή περιμετρικά του μνημείου των Λιονταριών, προκειμένου να ξεκινήσουν εργασίες συντήρησης και στο επάνω τμήμα του μνημείου.

Όπως είναι γνωστό, το συγκεκριμένο σημείο είχε συντηρηθεί από μια τριετία, ωστόσο με αφορμή το «λίφτινγκ» που γίνεται στη γούρνα του μνημείου κρίθηκε σκόπιμο να γίνει ένας νέος καθαρισμός και στο υπόλοιπο τμήμα του. Όπως είναι γνωστό, από τις 22-11-07 βρίσκονται στο Περιφερειακό Εργαστήριο Συντήρησης του Ρεθύμνου, οι οκτώ λοβοί των λιονταριών της κρήνης Μοροζίνι, οι οποίοι διαπιστώθηκε ότι βρίσκονται σε μια εξαιρετικά κακή κατάσταση αφού είχαν χωρίς υπερβολή θρυμματιστεί. Όπως είναι γνωστό, με την αποσυναρμολόγηση του μνημείου, συγκεντρώθηκαν συνολικά 50 κομμάτια των από τη γούρνα των Λιονταριών, τα οποία αν και αρχικά είχαν δοθεί διαβεβαιώσεις ότι θα είχαν ήδη επιστρέψει, στη θέση τους, τελικά διαπιστώθηκε ότι οι φθορές που είχαν υποστεί είναι τόσο μεγάλες που χρειάζεται να παραταθεί η παραμονή τους στο εργαστήριο, αφού απαιτείται περισσότερος χρόνος για τον καθαρισμό τους. Από την πλευρά του ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Κ.Μαμουλάκης σημειώνει ότι η καθυστέρηση αυτή εκτιμάται ότι δεν θα ξεπεράσει τον 1,5 μήνα, αφού έχει γίνει σαφές στα στελέχη του Εργαστηρίου, ότι λόγω και της έναρξης της τουριστικής σεζόν το μνημείο δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει να παραμένει «ορφανό», και θα πρέπει να ανασυναρμολογηθεί.

Σύμφωνα με τους συντηρητές, ο μεγαλύτερος «εχθρός» του μνημείου αποδείχτηκε ότι ήταν ένας μανδύας μπετόν που είχε τοποθετηθεί περιμετρικά στο εσωτερικό και στη βάση των λοβών που εκτιμάται ότι είχε τοποθετηθεί κάπου στη δεκαετία του ‘30, με σκοπό τη στερέωσή του. Ωστόσο, το μπετόν σύμφωνα με τον συντηρητή κ.Τρουλλινό, αποτελεί τον κύριο τροφοδότη θειικού νατρίου, εξαιρετικά επιζήμιου για την πέτρα. Όπως ο ίδιος σχολίασε, το μπετόν αποδείχτηκε πιο ισχυρό από το πέτρωμα της δεξαμενής, και για να αφαιρεθεί επιστρατεύτηκε ένα μικρό κρουστικό μηχάνημα, με τη βοήθεια του οποίου αποκολλήθηκε το μπετόν από το μνημείο. Εκείνο το οποίο αποδείχτηκε για άλλη μια φορά είναι η εξαιρετική κατασκευαστική αξία του μνημείου, αφού η μαστοριά των βενετσιάνων μηχανικών της εποχής, ήταν κυριολεκτικά υποδειγματική, και χάριν σε αυτή το μνημείο άντεξε μέχρι τις μέρες μας.