Πολλές φορές η ζωή παρουσιάζει διλήμματα που οδηγούν σχεδόν νομοτελειακά στην καταστροφή, ακόμα κι αν οδηγούμαστε από τις αγνότερες προθέσεις.
Η ΠΑΓΙΔΑ
KLOPKA
Σκην.: Σέρνταν Γκολούμποβιτς
Πρωτ.: Νεμπόζα Γκλόγκοβατς, Νατάσα Νίνκοβιτς, Μίκι Μανόλοβιτς, Ανίκα Ντόμπρα, Μάρκο Τζούροβιτς
Στο σύγχρονο Βελιγράδι, ο Μλάντεν είναι ένας πατέρας που μαθαίνει ότι ο γιος του πάσχει από μια σοβαρή καρδιακή νόσο και χρειάζεται να εγχειριστεί επειγόντως. Προκειμένου να συγκεντρώσει το τεράστιο χρηματικό ποσό που απαιτείται για την επέμβαση, ο Μλάντεν αποδέχεται την πρόταση ενός άγνωστου άντρα να δολοφονήσει έναν πολιτικό του αντίπαλο με αντίτιμο το πολυπόθητο ποσό. Όπως όμως συμβαίνει συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, η ζωή θα φέρει έτσι τα πράγματα ώστε ο Μλάντεν να οδηγηθεί σ’ ένα τραγικό ηθικό αδιέξοδο.
Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Νέναντ Τεοφίλοβιτς, το φιλμ είναι ένα εύστοχο αισθηματικό/κοινωνικό δράμα που εκτός από τη συναισθηματική κατάσταση των ηρώων της, απεικονίζει ταυτόχρονα την κατάσταση στη σύγχρονη Σερβία, η κοινωνία της οποίας έχει αρχίσει να κάνει τα πρώτα άτσαλα βήματα προς την αποκατάσταση. Το ερειπωμένο αστικό τοπίο, ο νεοπλουτισμός, οι απόπειρες ιδιωτικοποίησης εταιρειών, οι πολιτικές δολοφονίες, όλα συνθέτουν την προσφερόμενη απεικόνιση της ταινίας, η οποία δίνει την εντύπωση μιας χώρας που καλείται να “ωριμάσει” εκ νέου κι ακόμα βρίσκεται σε πολύ νεαρή “ηλικία”.
Όσο για την αισθηματική τροχιά των χαρακτήρων της, αυτή διαγράφεται με προσοχή και συνέπεια, σεναριακά κι ερμηνευτικά. Ο σκηνοθετικός χειρισμός δεν έχει να επιδείξει κάτι ιδιαιτέρα φρέσκο ή διαφορετικό, αλλά θα μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει ενδιαφέρουσες στιγμές όπως το κοντινό πλάνο του προσώπου του μικρού Νεμάνια στην κούνια που ταλαντεύεται, το ηχητικό ρακόρ των αναπνοών πατέρα και γιου μετά τη δολοφονία, και το σκηνοθετικό ‘τύλιγμα’ της ιστορίας με την αφήγηση στο λευκό φόντο που κλείνει καθαρτικά τον κύκλο της αφήγησης στο τέλος.
Αν υπάρχει κάτι που αποστασιοποιεί και ελαττώνει τον συναισθηματικό αντίκτυπο του φιλμ, είναι η γερμανική μεταγλώττιση με την οποία δυστυχώς προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες.
ΓΥΡΝΑ ΤΟ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ
BE KIND REWIND
Σκην.: Μισέλ Γκοντρί
Πρωτ.: Τζακ Μπλακ, Μος Ντεφ, Ντάνυ Γκλόβερ, Μία Φάροου, Μελόνι Ντίαζ
Ο Τζέρυ κι ο Μάικ είναι δύο καλοί φίλοι που ζουν την ξένοιαστη ζωή τους σε μια γειτονιά της Νέας Υόρκης, ώσπου μια μέρα ο Τζέρυ αποφασίζει να σαμποτάρει το ηλεκτρικό εργοστάσιο που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο τροχόσπιτό του, πιστεύοντας ότι οι υπεύθυνοι επιχειρούν να επηρεάσουν τους εγκεφάλους όλων των κατοίκων της περιοχής στέλνοντας ηλεκτρομαγνητικά κύματα. Όχι μόνο δεν πετυχαίνει το σαμποτάζ, αλλά καταφέρνει να μαγνητίσει τον εγκέφαλό του, με αποτέλεσμα να σβήσει κατά λάθος όλες τις βιντεοκασέτες στο βίντεο-κλαμπ του Μάικ. Έτσι, οι δύο φίλοι πρέπει τώρα να βρουν έναν τρόπο ν’ αποκαταστήσουν τις ταινίες, ώστε το κατάστημα να παραμείνει ανοιχτό και το κτήριο όπου στεγάζεται να γλιτώσει την κατεδάφιση.
Ο Γκοντρί ευθύνεται για μια από τις πιο αγαπητές αισθηματικές κομεντί της εποχής μας, την «Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού» (2004), αλλά κατά τ’ άλλα οι υπόλοιπες προσπάθειές του έχουν περάσει απαρατήρητες, άσχετα από το βαθμό στον οποίο διατηρούσαν αρκετά από τα στοιχεία του ιδιότυπου ύφους του (ευαίσθητοι αρσενικοί χαρακτήρες, ονειρικά στοιχεία κτλ.). Εδώ επιχειρεί μια αμιγή κωμωδία χρησιμοποιώντας μια εξωφρενική κεντρική σεναριακή ιδέα και δύο ταλαντούχους ηθοποιούς του είδους, που είναι δοκιμασμένοι σε τέτοιους παραλογισμούς.
Η συνταγή στο άκουσμά της προδιαθέτει για κάτι πιο σπιρτόζικο και ρυθμικό απ’ ό,τι τελικά βλέπει κανείς, αλλά παρά τις συχνές “κοιλιές” της πλοκής, προσωπικά έμεινα μ’ ένα μάλλον γλυκό συναίσθημα που οφείλεται κυρίως στις αφοσιωμένες ερμηνείες των πρωταγωνιστών αλλά και των συμπληρωματικών ρόλων, όπως αυτόν του Ντάνυ Γκλόβερ που αναλαμβάνει να εξισορροπήσει συναισθηματικά αλλά και να αποκλιμακώσει πρόχειρα το όλο εγχείρημα.

