Η παράσταση παρουσιάζεται ξανά σήμερα στις 9 το βράδυ στο Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου, στο πλαίσιο των «Πολιτιστικών Αγώνων 2008» που οργανώνει ο Δήμος.
Η υπόθεση
Όσα διαδραματίζονται στο νησί - μια σειρά από ανατροπές τόσο στην εξέλιξη του μύθου, όσο και στις προσδοκίες των ηρώων - συνθέτουν έναν άλλο Οδυσσέα, που καθόλου δε θυμίζει το προβεβλημένο πρότυπο του πατριώτη: ιδιοτελής, δολοπλόκος, οπορτουνιστής... ”ένας εμποράκος της ίδιας του της δόξας”...
Ο Ι. Καμπανέλλης προσφέρει στο θεατή αριστουργηματικά κάτι που οι αρχαίοι μας τραγικοί κάνανε κατά συρροήν: η ίδια γνωστή ιστορία, διαβασμένη από άλλη οπτική γωνία, με μια νηφαλιότητα ωστόσο αφοπλιστική, δίνοντας πολιτική αλλά και κωμική χροιά στα γεγονότα, με θύτες και θύματα να ανταλλάσσουν ρόλους συγκρουόμενοι με την αναλγησία της εξουσίας.
Η ομάδα
Μέλη της θεατρικής ομάδας εξηγούν στην «Π» τι ήταν αυτό που τους ώθησε να ασχοληθούν με το θέατρο, μία ενασχόληση που τους βοηθάει να «δραπετεύουν» από την καθημερινότητα.
Ο Γιώργος Φουρναράκης αναφέρει πως με την ενασχόλησή του με το θέατρο ανακαλύπτει πλευρές του εαυτού του που δεν τις φανταζόταν, «σαν εμπειρία, πάνω στη σκηνή είναι θετική και δυνατή, στην αρχή είναι λίγο πρωτόγνωρο το να είσαι μπροστά στο κοινό αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρον», περιγράφει.
«Σε κάνει να ξεφεύγεις από τα συνηθισμένα, λίγο πριν ανέβεις στη σκηνή έχεις άγχος αλλά μετά δε θέλεις να κατέβεις, νιώθεις άλλος άνθρωπος», λέει ο Κώστας Σπυριδάκης.
Απόδραση από την καθημερινότητα είναι και για το Μιχάλη Ατσαλάκη το θέατρο.
«Υπάρχει η ευχαρίστηση της άμεσης δημιουργίας, η γοητεία της στιγμής που χάνεται …», περιγράφει ο σκηνοθέτης της ομάδας, αρχιτέκτονας και απόφοιτος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας, Γιάννης Πετράκης.
«Ο,τι δε σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις στη ζωή, το κάνεις στο θέατρο», αναφέρει χαρακτηριστικά η Αλίνα Παπαδάκη, απόφοιτος του ΚΘΒΕ. «Γνωρίζεις καινούργιο κόσμο, νιώθεις πολύ ωραία όταν βγαίνεις πάνω στη σκηνή κι όταν κάνεις χαρακτήρες που δεν είναι ο εαυτός σου», περιγράφει.
«Ψυχαναλυτικός» ήταν ο βασικότερος λόγος για τον οποίο αποφάσισε ο Γιάννης Μπρίνταλος να συμμετάσχει στην ομάδα, «ζούμε κάποια πράγματα διαφορετικά από την καθημερινότητα, είναι αγχολυτική η όλη διαδικασία», περιγράφει.
«Η δουλειά μας είναι πολύ αγχωτική, τις ώρες που είμαστε εδώ αναγκάζομαι να είμαι κάτι άλλο, λειτουργεί πολύ ευεργετικά και με ηρεμεί», περιγράφει ο Παντελής Καλμάνης.
«Μου αρέσει η διαδικασία της συμμετοχής και η προετοιμασία, όλη η ατμόσφαιρα που δημιουργείται, το κλίμα και η εμπειρία της σκηνής», αναφέρει η Πόπη Παπαντωνίου.
Η Χρυσούλα Νικολιδάκη αποφάσισε να ασχοληθεί με το θέατρο για να ξεφύγει, έστω και για λίγες ώρες, από την καθημερινότητα.
«Το άγχος είναι μέχρι να βγεις στη σκηνή, μετά το ξεχνάς αλλά το θέμα είναι η διαδικασία πριν να βγεις, στις πρόβες, η παρέα, η επαφή με τους συναδέλφους», περιγράφει ο Γιώργος Ζαμπετάκης.
«Ξεφεύγουμε από την καθημερινότητα κι ελπίζω να έχει συνέχεια, σαν εμπειρία μου αρέσει, είμαι κοντά στο θέατρο, παρακολουθώ και βοηθώ», αναφέρει ο Θεοδόσης Ζαχάρος.
Στον Αλέξανδρο Μπιτσάβα αρέσει η συμμετοχική διαδικασία και η έννοια της παρέας, «συναντιόμαστε σα κάστα επαγγελματιών, πρόκειται για μία εκπληκτική εμπειρία», λέει ο ίδιος.
«Είναι τόσο ωραία η εμπειρία της ομαδικής δουλειάς …συγκλονιστική η όλη διαδικασία πώς φτάσαμε στην παράσταση, πάνω στη σκηνή», περιγράφει η Όλγα Χρήστου.
«Το θέατρο αποτελεί μια ενδιαφέρουσα εμπειρία, απαιτεί πολλή προσοχή και είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνει κανείς καθημερινά», περιγράφει ο Αποστόλης Πετράκης.
Η θεατρική ομάδα του συλλόγου αρχιτεκτόνων νομού Ηρακλείου συστήθηκε το 2002 και ήταν μια κίνηση που καταρχήν θεωρήθηκε παράτολμη γιατί ξεχωρίζει, ξεφεύγει από τα συνήθη, συμβατικά, καθιερωμένα πλαίσια-όρια του γνωστικού και επαγγελματικού αντικειμένου των μελών του, γιατί διαφέρει ως προς το περιεχόμενο, τη μορφή και τα «μέσα» επικοινωνίας.
Στόχος ήταν η χάραξη δρόμων επικοινωνίας, «τόπων» συνάντησης, επαφής με την τοπική κοινωνία, ο εντοπισμός, η ανάδειξη, και η προβολή των ιδιαίτερων ενδιαφερόντων, των καλλιτεχνικών ανησυχιών και ικανοτήτων των μελών του σε άλλες μορφές τέχνης.
Οι συγκυρίες ευνόησαν τη συγκρότηση θεατρικής ομάδας -με μέλη όχι μόνο αρχιτέκτονες- που ξεκίνησε τις πρώτες συναντήσεις της τον Ιανουάριο του 2002 για να κάνει πρεμιέρα τον Ιούνιο του 2003 στον προμαχώνα Βηθλεέμ με το έργο του Μ. Φράϊν «Το σώσε».
Τον Μάρτιο του 2005, μετά από εννέα μήνες πρόβας παρουσίασε στο θεατρικό σταθμό το μιούζικαλ των Ρέππα – Παπαθανασίου, «Ποια Ελένη;» σε μουσική της Αφροδίτης Μάνου.
Το Νοέμβριο του 2006 μέλη της ομάδας παρουσίασαν τη «Μήδεια» του Μποστ για λογαριασμό των Αυτονόμων Μηχανικών Ανατολικής Κρήτης
Από τον Ιανουάριο του 2007 η ομάδα προετοίμαζε το έργο του Ι. Καμπανέλη «Οδυσσέα γύρισε σπίτι».
