Εχετε δει ποτέ ταινία που “τεμπελιάζει”; Αυτή είναι μια καλή αρχή.

JUMPER

Σκην.: Νταγκ Λάιμαν

Πρωτ.: Χέηντεν Κρίστενσεν, Τζέημι Μπελ, Σάμιουελ Τζάκσον, Ντάιαν Λέιν, Ρέιτσελ Μπίλσον

Ο Ντέηβιντ είναι γεννημένος μ’ ένα εξαιρετικά σπάνιο γενετικό χάρισμα, να τηλε-μεταφέρεται στιγμιαία σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη επιλέξει. Παιδί προβληματικής οικογένειας, μ’ έναν αδιάφορο πατέρα και μια μητέρα που τον εγκατέλειψε στα 5 του, φεύγει από το σπίτι έφηβος και μεγαλώνει πιστεύοντας ότι είναι ο μοναδικός προικισμένος μ’ αυτή την ικανότητα, αγνοώντας παράλληλα τον θανάσιμο κίνδυνο που αυτή του επιφυλάσσει.

Λοιπόν εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ευφάνταστη και συγκεκριμένη ιδέα, που καταφέρνει να σταθεί επιδέξια ανάμεσα στην απλή ταινία δράσης και την ταινία υπερ-ήρωα. Οι Jumper δεν είναι ακριβώς υπερ-ήρωες, τουλάχιστον όχι ακόμη, αφού η εικονογραφία τους παραμένει μέσα στα όρια της ταινίας δράσης αφήνοντας μεν περιθώρια επικάλυψης με την ταινία υπερ-ήρωα και καταστροφής (ολ’ αυτά τα μνημεία ανά τον κόσμο που επισκέπτονται είναι πιθανοί στόχοι για μια πιο μεγαλεπήβολη πλοκή) ρίχνοντας δε το βάρος στην ανθρώπινη, δραματική πλευρά τους. Αυτό δε σημαίνει ότι το φιλμ υστερεί σε εφέ ή σκηνές δράσης, αντιθέτως μάλιστα. Απλώς είναι μια ταινία που θέλει να ξεκινήσει μια νέα κινηματογραφική σειρά και δείχνει να μην προσπαθεί να το δηλώσει ξεκάθαρα. Αν προσπαθούσε, το σενάριο θα ήταν πιο επιμελημένο, δίνοντας περισσότερο χρόνο στις εσωτερικές διαδικασίες των χαρακτήρων και στις μεταξύ τους σχέσεις, ανάλογο με το μέγεθος του μεγαλύτερου σχεδίου που κρύβεται πίσω απ’ την τρέχουσα πλοκή.

Υπάρχουν δηλαδή οι καλές ιδέες μια προαιώνιας διαμάχης ανάμεσα στους Jumper και στους Παλαδίνους, καθώς και της μητέρας του Ντέηβιντ που καταλαμβάνει καίρια θέση στην ιστορία για την επιβίωση του γιου της, αλλά παραμένει ανεκμετάλλευτη- πάντα δίνοντας την αίσθηση ότι το φιλμ αποτελεί ένα δοκιμαστικό για τις πρώτες αντιδράσεις του κοινού: “Ας δούμε πως θ’ αντιδράσουν και μετά φτιάχνουμε την πραγματικά καλή μας ταινία”. Δείτε για παράδειγμα πόσο βιάζεται η πλοκή ώστε στην επιστροφή του από το πρώτο κιόλας ταξίδι ‘επίδειξης’ (προς το κοινό) στο Λονδίνο, ο Ντέηβιντ βρίσκει στο διαμέρισμά του τον Ρόλαντ- στα πρώτα 10 λεπτά του φιλμ. Επίσης, παρότι η εμφάνισή της αποτελεί ισχυρή έκπληξη, η τελική σκηνή με τη μητέρα θα έπρεπε να έχει περισσότερα να προσφέρει από απλές επεξηγήσεις.

Ως έχει, το φιλμ είναι απλώς επαρκές. Με δύο πολύ καλούς νεαρούς πρωταγωνιστές, από τους οποίους ο όμορφος Κρίστενσεν εξακολουθεί στον τύπο που ξεκίνησε από τον «Πόλεμο των Άστρων», του χαρισματικού αλλά προβληματικού νέου που αναζητά ηθικό προσανατολισμό, και τον συνεχίζει μια χαρά αν και θα πρέπει ν’ αρχίσει να σκέφτεται πώς θ’ αποφύγει την τυποποίηση. Ο Τζέημυ Μπελ από την άλλη, με κάθε νέα εμφάνισή του γίνεται ακόμη καλύτερος, ενώ ο Τζάκσον απλώς κάνει αυτό που ξέρει να κάνει πάντα και καλά: να κόβει κ…..

Προς τιμήν του, ο Λάιμαν επιλέγει να δώσει τα εντυπωσιακά εναέρια πλάνα του φωτογραφημένα και σε συνδυασμό με ψηφιακές επεμβάσεις που δε ζημιώνουν τη φωτογραφική αληθοφάνειά τους. Η ταινία έκανε απλώς ικανοποιητικές εισπράξεις που πλησίασαν τα 80 εκατομμύρια δολάρια στις Η.Π.Α., και μαθαίνουμε ότι η Fox έχει ήδη προγραμματίσει μια συνέχεια για το 2011. Ελπίζουμε ότι αυτή θα είναι η ταινία που θα έπρεπε να έχουμε δει εξαρχής.