Έφεση κατά της απόφασης του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Λασιθίου με την οποία αθωώθηκε ο πατέρας από το Ρέθυμνο ο οποίος είχε κατηγορηθεί για το βιασμό και την αποπλάνηση της κόρης του, μόλις 4,5 ετών, άσκησε χθες η Εισαγγελία Εφετών μετά από αίτημα της μητέρας της.

Το κορίτσι, που γεννήθηκε το Μάιο του 2002, είχε αναφερθεί σε καταθέσεις του στον εισαγγελέα και σε ψυχολόγους σε τρία περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης , από το Μάιο ως τον Δεκέμβριο του 2006. Το δικαστήριο αθώωσε τον πατέρα ομόφωνα για την κατηγορία του βιασμού και κατα πλειοψηφία (μειοψήφισε ο πρόεδρος του δικαστηρίου) για τις κατηγορίες της αποπλάνησης ανηλίκου και της τέλεσης ασελγων πράξεων μεταξύ συγγενών.

Ο πρόεδρος του δικαστηρίου, δέχτηκε ότι το πρώτο περιστατικό που αναφέρεται στη δικογραφία, είχε πράγματι συμβεί.

Σύμφωνα με το συνήγορο πολιτικής αγωγής, Άγγελο Ζερβό, η έφεση που ασκήθηκε αφορά την αποπλάνηση και την ασέλγεια για το πρώτο περιστατικό της 19ης Μαίου του 2006.

Στην πολυσέλιδη αίτηση της, η μητέρα του κοριτσιού, αναφέρει ότι αγνοήθηκε η κατάθεση του κοριτσιού . Όπως σημειώνει στην αίτηση της, , το κορίτσι περιέγραψε τι είχε συμβεί, στην ίδια, στην γιαγιά, στην μητρική θεία, στην κοινωνικό λειτουργό κ. Μαμ., στην Καθηγήτρια της Ψυχολογίας κ. Τρ. και στις 02.12.2006 κατήγγειλε την σεξουαλική του κακοποίηση και ενώπιον της κ. Εισαγγελέως Ανηλίκων Ρεθύμνου κ. Τερζιτάνου.

«Η κατάθεσή της αυτή , ήταν αυθόρμητη, χωρίς την παρουσία της μητέρας της, και συνεπώς δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι όσα κατατέθηκαν, κατατέθηκαν υπό την επίδραση της παρουσίας αυτής, η οποία κατά το ίδιο ακριβώς χρονικό διάστημα κατέθετε στην Αστυνομία. Επιπροσθέτως το παιδί, τα ίδια πράγματα ανέφερε και στον διορισθέντα ως πραγματογνώμονα παιδοψυχίατρο κ. Πρ. , γεγονός που αναφέρεται στην σχετική του έκθεση.

Αγνοήθηκε ότι το 98% των σεξουαλικά κακοποιημένων παιδιών που καταγγέλλουν τέτοια τραυματικά γεγονότα λένε την αλήθεια. Τα δυσάρεστα γεγονότα αποτυπώνονται στην μνήμη των παιδιών και δεν τα ξεχνούν.

Γι αυτό και πρέπει να προστατεύονται. Ειναι αραγε δυνατον να προστατευθουν οταν παρα το οτι μιλάνε δεν γίνονται πιστευτά ; Οσον αφορά δηλ. το αξιόπιστο η μη της κατάθεσης ανηλίκων, μελέτες υποστηρίζουν ότι τα τραυματικά συμβάντα στη ζωή ενός παιδιού οξύνουν την ακρίβειά τους και αποθηκεύονται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τα συνήθη καθημερινά φαινόμενα. Ερευνητικά μάλιστα αποτελέσματα απέδειξαν πως ειδικά σε περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης , τα μικρότερα σε ηλικία παιδιά είναι πιο αξιόπιστα σε σχέση με τα μεγαλύτερα».

Οι κατηγορίες

Ο πατέρας, κατηγορήθηκε ότι στις 19-5-2006, με το πρόσχημα ότι θα έβαζε το κορίτσι να κοιμηθεί ασέλγησε σε βάρος του, προκαλώντας του κάκωση στα εξωτερικά γεννητικά όργανα. Το κορίτσι ανέφερε στη μητέρα τι είχε συμβεί και εκείνη, που ήταν έγκυος στον 8ο μήνα στο τρίτο παιδί της, ζήτησε την απομάκρυνση του από το σπίτι και κέρδισε απόφαση ασφαλιστικών μέτρων με την οποία ο σύζυγος θα έβλεπε τα παιδιά του παρουσία και άλλων ατόμων.

Ωστόσο, τον Ιούλιο, όταν πήρε , μαζί με ένα κουμπάρο του, τα παιδιά για να πάνε σε ένα παιδότοπο επιχείρησε πάλι να ασελγήσει σε βάρος του κοριτσιού μέσα στην τουαλέτα. Το τρίτο περιστατικό , είχε γίνει –σύμφωνα πάντα με την κατηγορία- στο σπίτι της νονάς του, όταν πατέρας και κόρη έμειναν μόνοι στο παιδικό δωμάτιο, Τότε υπήρξε παραφύσην κακοποίηση. Το κοριτσάκι, κατέθεσε τότε ενώπιον της εισαγγελέως και ανέφερε τι είχε συμβεί στο σπίτι της νονας αλλά και τις άλλες φορές. « Η μαμά είναι στενοχωρημένη. Της τα είπα αμέσως μόλις γύρισα σπίτι. Πάντα θα της τα λέω γιατί είμαι η μεγαλύτερη. Αυτό που έγινε σήμερα με τον μπαμπά γίνεται κάθε φορά. Όταν πηγαίνω στον πατέρα μου η μητέρα μου δεν με ντύνει όμορφα, για να μην είμαι όμορφη.

Ερ. Παίζετε με τον μπαμπά σου όπως παίζουμε τώρα μαζί;

Απ. Με τον μπαμπά μου ποτέ δεν καθόμαστε να παίξουμε . Ο μπαμπάς μου λέει ότι μ’ αγαπάει αλλά λέει ψέματα. Στα μικρά παιδάκια οι μπαμπάδες δεν τα κάνουν κακά πράγματα.» είχε καταθέσει.



Η μητέρα

Η μητέρα του κοριτσιού στην αίτηση της, αναφέρει «μου είναι αδιανόητο να αθωώνεται ένας άνθρωπος ο οποίος κακοποίησε το ίδιο το παιδί του. Ενεκα του πρώτου περιστατικού διέλυσε το γάμο μου. Δεν διέλυσα τον γάμο μου και μετά επινόησα και κατασκεύασα τις κατηγορίες για να τον αποκόψω από τα παιδιά. Αν δεν συνέβαινε το περιστατικό της 19 Μαίου , το οποίο δέχεται και ο κ. Πρόεδρος ότι πράγματι συνέβη, ούτε είχα λόγο ούτε μπορούσα να κατασκευάσω τέτοια «τερατώδη ψέματα». Είναι απορίας άξιον πως το Δικαστήριο με την απόφασή του υιοθέτησε τους ισχυρισμούς του κατηγορουμένου περί υποβολής , ψυχοπάθειας τόσον δικής μου όσον και της μητέρας μου.»

Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, οι κακώσεις που διαπιστώθηκαν στον «ποπό» του κοριτσιού, «δύναται να έχουν προκληθεί δια βίαιης εισαγωγής θλόντος επιμήκους οργάνου συνεκτιμώντας δε την έκταση και το μέγεθός του, συναρτήσει και των ηλικιών της εξεταζομένης αλλά και του φερομένου ως δράστη, δυνάμεθα να ομιλούμε δια επίμηκες μεν όργανον φέρον το πάχος μεγέθους κονδυλοφόρου και ολίγον μεγαλύτερο. Εν κατακλείδι υφίστανται στοιχεία τα οποία συνηγορούν υπέρ του βιασμού» . Ο ιατροδικαστής που κατέθεσε και στο ακροατήριο, είπε ότι τα κορίτσια , συνηθίζουν να τοποθετούν επιμήκη αντικείμενα (δάκτυλα, στυλό , μαρκαδόρους κλπ) σ τις οπές του σώματός τους γενικότερα………

«Ετσι –αναφέρεται στην αίτηση εφέσεως- ενώ στην έκθεσή του μιλάει για βίαιη εισαγωγή θλόντος επιμήκους οργάνου , στην κατάθεσή του ομιλεί για παιχνίδια. Πιστεύω ότι το Δικαστήριο και ιδίως οι ένορκοι , επηρεάστηκαν αρνητικά από το γεγονός ότι η μητέρα μου και η αδελφή του είναι διαζευγμένες. Η κ. Εισαγγελέας δεν βοήθησε όπως όφειλε με αποτέλεσμα σήμερα τα παιδιά μου και εγώ να ζούμε την δεύτερη πράξη του δράματος.» Όπως αναφέρεται στην αίτηση, «η εισαγγελέας της έδρας και εις επήκοον όλων , όταν εξεταζόταν ο πραγματογνώμονας Παιδοψυχίατρος, ανέφερε τις εξής φράσεις …. « Πράγματι και εγώ είδα αυτές τις ημέρες που το παρατήρησα τον γιό μου να βάζει το δακτυλάκι του στον ποπό του» Όταν δε ο πληρεξούσιος δικηγόρος, μετέφερε την δυσαρέσκεια της πολιτικής αγωγής, η κ. Εισαγγελέας τον επέπληξε.»

Σύμφωνα με τη μητέρα, ο κατηγορούμενος τώρα θα επιδιώξει να με εξοντώσει , θα φωνάζω βοήθεια και κανένας δεν θα με πιστεύει.»