
Θέλω να ξεφύγω από τα ναρκωτικά αλλά δεν έχω βοήθεια
Το δράμα μιας εξαρτημένης που προτιμά να γυρίσει στη φυλακή
Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να κόψω την αναστολή και να ξαναμπώ στη φυλακή”. Αυτά τα λόγια της πρόσφατα αποφυλακισμένης για υποθέσεις ναρκωτικών Ελισάβετ, αντικατοπτρίζουν την κατάσταση που βιώνει, καθώς και τις δυσκολίες επανένταξης της στην κοινωνία.
“Έχω έρθει σε απόγνωση. Στην φυλακή δεν είναι καλά, όμως αν επιστρέψω, εκεί υπάρχουν τουλάχιστον φάρμακα που με κάνουν καλά κι έχω ένα πιάτο φαγητό” λέει η ίδια, για να εξηγήσει με “δάκρυα οργής” κι όχι λύπης, την διαφορά ανάμεσα στη ζωή της φυλακής και στη ζωή έξω από αυτή.
“Στη φυλακή μου παρέχουν δωρεάν φαρμακευτική αγωγή. Έξω όμως δεν το κάνουν. Πήγα την περασμένη Παρασκευή με το βιβλιάριο του πατέρα μου να πάρω τα φάρμακα μου, επειδή δεν είχα χρήματα. Κι όταν ο φαρμακοποιός είδε πως δεν μπορούσα να τον πληρώσω, έσκισε τη συνταγή”.
Η ζωή της Ελισάβετ, μετά την αποφυλάκιση της τον περασμένο Ιούλιο, δεν είναι καθόλου εύκολη. Μέχρι σήμερα παραμένει χωρίς δουλειά, ακόμη δεν έχει απεξαρτηθεί, ενώ η ανάγκη για χειρουργική επέμβαση στις δεκατέσσερις φραγμένες αρτηρίες των ποδιών της, είναι άμεση. Με τις συντάξεις των γονιών της όμως, που ακόμα τη στηρίζουν, η οικογένεια συνολικά δεν μπορεί να καλύψει, παρά μονάχα βασικές ανάγκες.
Η «Π» συνάντησε την Ελισάβετ στο σπίτι της, για να εισπράξει μαζί με αυτή, την αποδοκιμασία του κόσμου και τις ανακριτικές ματιές της γειτονιάς, έως ότου η πόρτα του σπιτιού κλείσει.
- Ποια είναι Ελισάβετ σε γενικές γραμμές η ιστορία σου;
Εγώ καλώς ή κακώς, με δική μου ευθύνη έπεσα στα ναρκωτικά πριν από είκοσι τέσσερα χρόνια. Έχω περάσει πάρα πολλά για να μπορέσω να επιβιώσω. Έχω μπει στη φυλακή και αποφυλακίστηκα τον περασμένο Ιούλιο. Είχα μπει μέσα για υποθέσεις ναρκωτικών. Μετέφερα ναρκωτικά κάποιων άλλων κι επειδή ήμουν χρήστης, βρέθηκα μπλεγμένη από κοινού με κάποιους για κατοχή και χρήση.
-Ήταν η πρώτη φορά που έμπαινες στη φυλακή;
-Όχι. Έχω κάνει και μία φυλακή ακόμα, στην οποία αθωώθηκα παμψηφεί.
-Μίλησε μας λίγο γι’ αυτή την περίπτωση.
-Υπήρχε μία υποψία για φόνο. Είχαν κάνει οι υπεύθυνοι κόμμα εις βάρος μου. Χρεώθηκα την δολοφονία ενός ανθρώπου που κρεμάστηκε, επειδή ο τότε φίλος μου, αφού έφαγε ξύλο, κατηγόρησε μετά από πιέσεις, εμένα. Έβγαλα εγώ υποδικία, για κάποια πράγματα που είπε ο φίλος μου επειδή τον έκαναν μαύρο στο ξύλο. Μετά από ένα χρόνο όμως που βγήκα από τη φυλακή αθωωμένη πλέον, δεν είδα κανένα να μου πει: «Ολόκληρη φυλακή έβγαλες. Πάρε ένα πακέτο τσιγάρα». Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε για μένα. Κανένας δεν ασχολήθηκε με το ότι ήμουν αθώα.
-Και τώρα; Τι σκέφτεσαι να κάνεις;
-Οι γονείς μου είναι φτωχοί άνθρωποι και δεν μπορούν να με βοηθήσουν άλλο. Αντίθετα εγώ θα έπρεπε να τους προσφέρω βοήθεια. Θέλω να μπω σε κάποιο πρόγραμμα απεξάρτησης και να βρω μια δουλειά.
-Είναι εύκολο να γίνει κάτι τέτοιο;
Για να γίνω δεκτή σε πρόγραμμα, αν υπογράψω τώρα, πρέπει να περάσουν τουλάχιστον έξι μήνες. Αν εγώ όμως μείνω καθαρή για έξι μήνες, θα χρειάζομαι το πρόγραμμα αυτό; Το πρόγραμμα το χρειάζομαι τώρα. Θέλω να κάνω κάτι για τον εαυτό μου. Θέλω να σταματήσω τα ναρκωτικά, θέλω να δουλέψω. Δεν βλέπω όμως από την κοινωνία μια συμπαράσταση. Τίποτα.
- Για ποιο λόγο το λες αυτό; Ποιες δυσκολίες υπάρχουν;
Όταν θα πας κάπου να δουλέψεις, όλοι οι εργοδότες σου λένε: «πρεζάκι είσαι; Έξω!» Ξέρω ότι υπάρχει προκατάληψη από την κοινωνία, την οποία όμως δεν μπορώ να πληρώνω. Έχω φτάσει σε σημείο να πω ότι θα κάνω μια υπερβολική δόση, να τελειώσει αυτό το μαρτύριο, να φύγω. Θέλω να απεξαρτηθώ και να βρω μία δουλειά οπωσδήποτε.
-Είσαι διατεθειμένη να δουλέψεις οπουδήποτε;
Δεν με νοιάζει να είναι οπουδήποτε. Δεν με ενδιαφέρει αν θα δουλεύω ως σκουπιδιάρης. Αρκεί να έχω μια δουλειά. Η δουλειά θα μου τραβήξει την προσοχή από πολλά αρνητικά πράγματα.
-Αρνητικά πράγματα όπως ποια;
Δεν μπορώ να βλέπω αυτή τη στιγμή γνωστούς μου να μπαίνουν σε προγράμματα απεξάρτησης αμέσως, επειδή είναι συγγενείς πολύ γνωστών, κορυφαίων εκπροσώπων της Πολιτείας κι εγώ να πρέπει να πεθάνω πρώτα για να απεξαρτηθώ μετά. Δεν μπορώ να ακούω: «Εμένα ο θείος μου με έβαλε στον ΟΚΑΝΑ». Μπορούν να βάζουν σε προγράμματα όποιους θέλουν; Γιατί δεν βάζουν κι εμένα;
-Ποιος νομίζεις ότι μπορεί να σε βοηθήσει;
- Νομίζω μόνο η Πολιτεία. Εδώ ούτε καν οι γονείς μου δεν μπορούν να με βοηθήσουν. Για όλα όσα έχουν γίνει έχω μετανιώσει. Θέλω να καθαρίσω. Ζητώ την συμπαράσταση της Πολιτείας γιατί μόνο αυτή μπορεί να με βοηθήσει.
- Οικονομικά, σε τι κατάσταση βρίσκεσαι;
-Οικονομικά είμαστε χάλια. Εγώ δεν έχω δουλειά. Η μαμά μου δίνει όλη της τη σύνταξη για τα τσιγάρα μου και με τη σύνταξη του πατέρα μου, ίσα που καταφέρνουμε να βγάζουμε πέρα τα βασικά έξοδα μας, αφού η σύνταξη του είναι μόνο 750 ευρώ.
-Στην υγεία σου πώς είσαι;
Αυτή τη στιγμή έχω φράξει δεκατέσσερις αρτηρίες στο πόδι μου από τη χρήση και είναι απαραίτητο να κάνω εγχείρηση άμεσα. Είμαι άρρωστη και αισθάνομαι άρρωστη. Χωρίς λεφτά και δουλειά όμως δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
-Τι μπορείς να πεις πώς περιμένεις;
Μια καλύτερη μέρα. Μια μέρα που η Πολιτεία θα με βοηθήσει να απεξαρτηθώ άμεσα κι όχι μετά από, δεν ξέρω πόσο καιρό. Και μια μέρα που θα δουλεύω για να μπορέσω να γίνω επιτέλους καλά και να βοηθήσω εγώ τους γονείς μου κι όχι αυτοί εμένα.

