
Ο αγώνας για να ανατρέψουμε τη συμβατική ζωή μας και τον παραλογισμό που αυτή παράγει για να ξαναγεννηθούμε χωρίς φοβίες, προκαταλήψεις , αγκυλώσεις και όλα τα κατάλοιπα που μας έρχονται από την αδιαφορία και τον ατομικισμό μας είναι η βασική θεματική του έργου.
Η προσωπική μου ζωή διακρίνεται από έναν παρόμοιο αγώνα που δίνω καθημερινά μέσω του Πολιτισμού. Αυτό είναι ίσως το ιδιαίτερο στοιχείο που το έργο αυτό μ’ ακολουθεί σ’ όλη μου τη ζωή»
Μια σημαντική στιγμή για τη σκηνοθετική καριέρα του Γιώργου Αντωνάκη αποτελεί η παράσταση του έργου «Χάρτινα λουλούδια» του Χιλιανού συγγραφέα Egon Wolff από το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης.
Ο σκηνοθέτης ήρθε για πρώτη φορά σ’ επαφή με το έργο το 1976, όταν ο δάσκαλός του Δημήτρης Κωνσταντινίδης το ανέβασε για πρώτη φορά στη χώρα μας. Το… άρωμα των «Χάρτινων λουλουδιών» τον ακολουθούσε και το 1992 είχε ασχοληθεί μ’ αυτό στο πλαίσιο των παραστάσεων στο «Καφεθέατρο». Με το ανέβασμα του έργου από το ΔΗΠΕΘΕΚ βλέπει ένα όραμα να υλοποιείται.
Η πρεμιέρα θα γίνει την ερχόμενη Παρασκευή στα Χανιά και θ’ ακολουθήσουν παραστάσεις στο Ηράκλειο, το Ρέθυμνο, τον Άγιο Νικόλαο, τη Σητεία, την Ιεράπετρα, αλλά και στην Αθήνα και την Κύπρο. Στο έργο παίζουν η Λίνα Μπαμπατσιά και ο Δημήτρης Αγοράς, η σκηνογραφία είναι του Σταύρου Κωτσόπουλου και η μουσική του Γιάννη Κιαγιαδάκη. Η επιλογή των συντελεστών έγινε από τον ίδιο το Γιώργο Αντωνάκη.
Ο σκηνοθέτης Γιώργος Αντωνάκης μιλά σήμερα στην «Π» για την παράσταση και τη διαδρομή μέχρι την πρεμιέρα, για τη σκηνοθετική ματιά πάνω στο έργο, καθώς και για τη συνεργασία με το ΔΗΠΕΘΕΚ.
«Π»: Τι σημαίνει για σας το γεγονός ότι σκηνοθετείτε την παράσταση του ΔΗΠΕΘΕΚ;
Γιώργος Αντωνάκης: Η διαδικασία της παραγωγής ενός θεατρικού έργου από ένα ημικρατικό θέατρο όπως είναι το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης είναι πάντα ενδιαφέρουσα. Οι δυνατότητες που σου παρέχονται είναι μεγάλες και αν η συνεργασία και με τους άλλους παράγοντες είναι η επιθυμητή, τότε τα αποτελέσματα είναι πάντα θετικά. Το γεγονός ότι το θέατρο αυτό έχει τον τίτλο του «Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Κρήτης» με κάνει ακόμα πιο υπεύθυνο διότι απευθυνόμαστε κυρίως στο κοινό της Κρήτης που έτσι κι αλλιώς υπηρετούμε από πολλές θέσεις. Το ότι για δεύτερη φορά ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕΚ κ. Μιχάλης Αεράκης μου προτείνει να σκηνοθετήσω μια παράσταση και μάλιστα ένα έργο και συνεργάτες της απολύτου επιλογής μου με τιμάει ιδιαίτερα και αποδεικνύει τις προθέσεις του Θεάτρου για την αξιοποίηση των ντόπιων καλλιτεχνών. Είναι σημαντικό λοιπόν για μένα η επιλογή του προσώπου μου, ανάμεσα σε σπουδαίους σκηνοθέτες , από το ΔΗΠΕΘΕΚ γιατί έτσι μου δίνεται η δυνατότητα να παρουσιάσω τη δουλεία μου όχι μόνο στο δικό μας κοινό – που έτσι κι αλλιώς γνωριζόμαστε – αλλά και στο κοινό της Αθήνας και της Κύπρου.
«Π»: Η επιλογή του έργου έγινε από εσάς; Πώς αποφασίστηκε να «ξεφύγει» τόσο από το ύφος των έργων που παρουσίασε μέχρι σήμερα;
Γιώργος Αντωνάκης: Η επιλογή του έργου είναι πράγματι δική μου και φαίνεται ότι το πάθος μου γι’ αυτό ήταν που έκανε το καλλιτεχνικό δ/ντη να συμφωνήσει και να δεχτεί το ανέβασμα του. Τέτοια έργα συνήθως δεν ανεβαίνουν από τα ΔΗΠΕΘΕ της χώρας μας. Κωμωδίες , Δράματα , Ηθογραφίες είναι πάντα ο στόχος των παραγωγών δεδομένου ότι μπορείς πιο εύκολα να τα προτείνεις σ’ ένα μεγαλύτερο κοινό με αποτέλεσμα αν όχι το κέρδος, την μικρότερη οικονομική ζημιά. Έργα όπως τα «Χάρτινα Λουλούδια» που απευθύνονται σ’ ένα κοινό προχωρημένο θεατρικά αποφεύγονται από τα ΔΗΠΕΘΕ. Και νομίζω ότι τιμάει το Θέατρο Κρήτης αυτή η απόφαση και βέβαια τον κ. Αεράκη διότι ρισκάροντας πολλά εμπιστεύτηκε το πάθος μου γι αυτό το έργο και γι’ αυτό τον ευχαριστώ από καρδιάς.
Θέλω να πιστεύω ότι η παράσταση αυτού του έργου θα ωφελήσει το ΔΗΠΕΘΕΚ αγκαλιάζοντας και νέους θεατές που ενδεχομένως να μην είχε κερδίσει μέχρι σήμερα.
«Π»: Γιατί λέτε ότι το συγκεκριμένο έργο σας ακολουθεί εδώ και τριάντα χρόνια;
Γιώργος Αντωνάκης: Διότι η πρώτη μου επαφή με τα «Χάρτινα Λουλούδια» ήταν το 1976, χρονιά που ο αείμνηστος δάσκαλος μου Δημήτρης Κωνσταντινίδης το ανέβασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Μ’ εντυπωσίασε αυτό το εμπνευσμένο έργο από την πρώτη μας επαφή για την θεατρικότητα του, την ποίηση που εμπεριέχει και βέβαια για το θέμα της σύγκρούσης των δυο πολιτισμών που πραγματεύεται. Έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε και το άρωμα από τα «Λουλούδια» γεμίζει ακόμα τη σκέψη και την καρδιά μου. Δεν είναι τυχαίο ότι το 1992 είχα ασχοληθεί και πάλι μαζί του στο πλαίσιο των παραστάσεων που δίναμε τότε με την ομάδα του «Καφεθεάτρου». Ο αγώνας για να ανατρέψουμε τη συμβατική ζωή μας και τον παραλογισμό που αυτή παράγει για να ξαναγεννηθούμε χωρίς φοβίες, προκαταλήψεις, αγκυλώσεις και όλα τα κατάλοιπα που μας έρχονται από την αδιαφορία και τον ατομικισμό μας είναι η βασική θεματική του έργου. Η προσωπική μου ζωή διακρίνεται από έναν παρόμοιο αγώνα που δίνω καθημερινά μέσω του Πολιτισμού. Αυτό είναι ίσως το ιδιαίτερο στοιχείο που το έργο αυτό μ’ ακολουθεί σ’ όλη μου τη ζωή.
«Π»: Πώς καταλήξατε στους συγκεκριμένους συντελεστές της παράστασης ;
Γιώργος Αντωνάκης: Είμαι τυχερός που έχω αυτούς τους συνεργάτες . Τους επέλεξα με οντισιόν στην Αθήνα όμως η επιλογή του καθενός ξεχωριστά εμπεριέχει και τον παράγοντα «τύχη». Θα χρειαζόταν πολύ χώρος για να σας εξηγήσω αυτό. Γεγονός είναι πάντως ότι είμαστε μια καλή παρέα με πολλή αγάπη και σεβασμό μεταξύ μας και που όλοι μαζί με την ονειρική ύλη του θεάτρου προσπαθούμε να ζωντανέψουμε αυτό το καταπληκτικό κείμενο του Egon Wolff. Τη συνεργασία μας αυτή θα την φυλάξουμε στη μνήμη μας για να μας θυμίζει πάντα ότι το Θέατρο είναι ένας χώρος Πολιτισμού, ανθρώπινης επικοινωνίας, συγκίνησης και δημιουργίας. Οι συνεργάτες μου είναι :η Λίνα Μπαμπατσιά , ο Δημήτρης Αγοράς , ο Σπύρος Κωτσόπουλος και ο Γιάννης Κιαγιαδάκης.
«Π»: Μιλήστε μας για τη σκηνοθετική ματιά που είναι ιδωμένη η παράσταση.
Γιώργος Αντωνάκης: Τα «Χάρτινα Λουλούδια» είναι ένα έργο Συμβολικό όπως άλλωστε τα περισσότερα έργα του Egon Wolff. Η παράσταση στήνεται σε δυο επίπεδα. Το πρώτο αφορά την σχέση του Μπακαλιάρου και της Εύας και την σύγκρουση τους, ενώ το δεύτερο ανάγεται στη σύγκρουση των δυο πολιτισμών. Παίρνοντας σαν βάση τις δραστηριότητες του «ελεύθερου χρόνου» όπου ο άνθρωπος δημιουργεί νέες πραγματικότητες που δεν υπακούουν κατ’ ανάγκη, στην καθημερινή πραγματικότητα και με βάση το ιερό παιγνίδι όπου ο συμμετέχων πρέπει να νιώθει παιδί, πρωτόγονος και ποιητής , στήνονται στη παράσταση διαδοχικά παιχνίδια όπου στην εξέλιξη τους καταφέρνουν την καταστροφή του σκηνικού χώρου, την αποδόμηση της συνείδησης της Εύας, για να φτάσουμε στην τέλεια καταστροφή της υπάρχουσας κατάστασης όπου η αναζήτηση μιας ελπιδοφόρας πιθανότητας για μια νέα αρχή είναι επιτακτική. Αυτή είναι η γραμμή πλεύσεως της σκηνοθεσίας την οποία προσπαθούμε με καθαρά θεατρικούς νόμους και ρυθμούς να την υπηρετήσουμε.
«Π»: Το ότι είναι μόνο δυο οι ηθοποιοί στο έργο διευκολύνει τεχνικά έναν σκηνοθέτη ή δημιουργεί περισσότερα προβλήματα;
Γιώργος Αντωνάκης: Τα έργα με δυο πρόσωπα είναι δύσκολα στο στήσιμο τους. Θα πρέπει η σύνθεση και η υπεράσπιση των ρόλων να πατάει σε γερές βάσεις. Στην ουσία μιλάμε για ρεσιτάλ όπου η παραμικρή ατέλεια η αδυναμία είναι εμφανής. Βεβαίως η συνεργασία είναι πιο εύκολη όμως το βάρος της ευθύνης για τους ηθοποιούς είναι τεράστιο. Χρειάζεται λοιπόν να έχεις ταλαντούχους και έμπειρους ηθοποιούς που να μπορούν να ερμηνεύουν σύνθετες καταστάσεις μ’ ένα τρόπο που να συγκινεί τους θεατές και να τους κρατά διαρκώς σε ενδιαφέρον. Ευτυχώς στην παράσταση αυτή οι ηθοποιοί μου και έμπειροι είναι και ταλαντούχοι.
«Π»: Παραστάσεις θα δοθούν σε όλη την Κρήτη , την Αθήνα και την Κύπρο. Ποιες θεωρείτε πιο κρίσιμες; Πού θα δοκιμαστεί το έργο;
Γιώργος Αντωνάκης: Βεβαίως οι παραστάσεις στο Ηράκλειο έχουν για μένα μεγαλύτερο βάρος. Και νομίζω το καταλαβαίνει κανείς αυτό. Όμως και οι άλλες παραστάσεις στην Κρήτη είναι σημαντικές για μένα. Το ιδιαίτερο φέτος είναι ότι το έργο θα παρουσιαστεί στην Αθήνα και στην Κύπρο. Δεν κρύβω λοιπόν την αγωνία μου γι αυτές τις παραστάσεις, όπου το κοινό της Αθήνας με τους κριτικούς και βεβαίως τους παλιούς φίλους και συναδέλφους θα το παρακολουθήσουν και θα περιμένω με ενδιαφέρον τις κρίσεις τους.
«Π»: Πώς είναι η συνεργασία με την ομάδα του ΔΗΠΕΘΕΚ;
Γιώργος Αντωνάκης: Η συνεργασία μου με το ΔΗΠΕΘΕΚ είναι πολύ καλή. Υπάρχει σεβασμός μεγάλος στο πρόσωπο μου απ’ όλους, σεβασμός και εκτίμηση που με τη σειρά μου τους ανταποδίδω. Με διευκολύνουν σε όλα τα θέματα που προκύπτουν και βεβαίως εγώ δουλεύω με συνέπεια και ιδιαίτερο ζήλο, θέλοντας πραγματικά πέρα από την προσωπική μου επιτυχία να βγει κερδισμένο και το ΔΗΠΕΘΕΚ από αυτήν. Θα ήθελα με λίγα λόγια να ακούσω τους θεατές μετά την παράσταση να λένε: «Τι ωραία πράγματα μπορούμε να κάνουμε εμείς εδώ στην Κρήτη».

