Γράφει η Κατερίνα Αναστασάκη - Μπέρη, από το Λουξεμβούργο

Πριν από περίπου τρία χρόνια οι εφημερίδες του Λουξεμβούργου αποχαιρέτησαν τον αξιόλογο συντοπίτη μας, Ηρακλή Γαλανάκη, Σύμβουλο Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στο Λουξεμβούργο, που επέστρεφε στην Ελλάδα μετά από πολλά χρόνια παραμονής στο εξωτερικό, με ένα θερμό αντίο: . «Un ami de Luxembourg s’en va» - «Ένας φίλος του Λουξεμβούργου φεύγει...».

Στο χλιδάτο Ξενοδοχείο Ρουαγιάλ, στο κέντρο της πρωτεύουσας του Λουξεμβούργου τού αποδόθηκαν αποχαιρετιστήριες τιμές σε μια εκδήλωση που διοργανώθηκε προς τιμή του, όπου παραβρέθηκαν σπουδαίοι παράγοντες, εκπρόσωποι της Λουξεμβουργιανής κυβέρνησης και πρεσβειών, υπάλληλοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δημοσιογράφοι, εκπρόσωποι διαφόρων συλλόγων και φορέων.

Τώρα, με μεγάλη συγκίνηση διαπιστώνω ότι οι φίλοι του, εδώ στο Μεγάλο Δουκάτο, δεν τον ξέχασαν. Προχθές ήρθαν στο Ηράκλειο και τον παρασημοφόρησαν, για τις υπηρεσίες που πρόσφερε στους δύο λαούς, κατά την παραμονή του στη χώρα τους.

Λυπούμαστε όλοι, Έλληνες και Λουξεμβούργιοι, φίλοι και συνεργάτες του Ηρακλή, που δεν είναι δυνατόν να παραβρεθούμε σε τούτη την τιμητική εκδήλωση. Δράττομαι όμως της ευκαιρίας να αναφερθώ στη ζωή και στη δράση του «σπουδαίου» φίλου.

Γεννήθηκε στο Αρχοντικό-Αρκαλοχωρίου, οι γονείς του ήθελαν να συνεχίσει την παράδοση της οικογένειας και να γίνει ιερέας. Και ο ίδιος το επιθυμούσε, όπως μου εκμυστηρεύτηκε κάποτε. Έχοντας όμως το γνώθι σ’ αυτόν, κατάλαβε πως ήταν πολύ νωρίς για να σηκώσει ένα τέτοιο βαρύ φορτίο στα, μόλις, είκοσί του χρόνια που τέλειωσε την εκκλησιαστική σχολή. Ένοιωθε την ανάγκη, και σπούδασε δημοσιογραφία.

Ανικανοποίητος και με βλέψεις για κάτι πιο ουσιαστικό έφυγε για τη Γαλλία για δουλειά και για σπουδές, το δίδυμο που συνόδευε τα φιλόδοξα παιδιά της φτωχολογιάς, την εποχή της Χούντας. Εκεί, έκανε διάφορες δουλειές για να επιβιώσει. Δουλειές κακοπληρωμένες χωρίς ασφάλεια, που προορίζονταν για λαθρομετανάστες. Αυτό όμως δεν στάθηκε εμπόδιο στην εκπλήρωση του σκοπού της ζωής του, που ήταν να γίνει διεθνής δημοσιογράφος.

Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Λυών, όπου σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Εκλογική Κοινωνιολογία. Δύσκολη όμως η εποχή της δικτατορίας στο εξωτερικό. Τότε, οι δυνατότερες αντιδραστικές φωνές έρχονταν από τα στόματα παιδιών της φτωχολογιάς, που είχαν πάρει το δρόμο των σπουδών στο εξωτερικό και της πάλης κατά της χούντας.

Ο Ηρακλής είχε γίνει μέλος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, συμμετέχοντας ενεργά στην κατάκτηση του Δήμου της Βιλερμπάν, από τους Σάρλ Ερνύ και Ζαν Ζακ Κεϋράν, Δήμαρχο και Αντιδήμαρχο, μετέπειτα Υπουργοί του Μιτεράν και Ζοσπέν. Μέσα από την ανάμειξή του στα πολιτικά δρώμενα της Γαλλίας, γνώρισε καλά τον πολιτικό χάρτη της χώρας και συνδέθηκε με σημαντικούς ανθρώπους, οι οποίοι αργότερα, κατέλαβαν θέσεις κλειδιά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό άλλωστε απεδείχθη από την άνεση με την οποία κινήθηκε στην «ελιτίστικη» κοινωνία του Μεγάλου Δουκάτου.

Τα μονοπάτια της καριέρας του τον έφεραν στο τιμόνι του Γραφείου Τύπου της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο, για να ασχοληθεί και με τα τεκταινόμενα στις ολομέλειες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τα πολικά δρώμενα στην Αλσατία.

Ο Γαλανάκης ήταν πάντα άνθρωπος με πολιτική ταυτότητα, ενώ διέθετε τα ανάλογα προσόντα για τις ανάγκες της Ελλάδας στη συγκεκριμένη θέση. Άριστος γνώστης της Γαλλικής γλώσσας και του πολιτικού χάρτη ολόκληρης της Ευρώπης, διέθετε παιδεία επί διεθνών σχέσεων και είχε στη δεξαμενή των διασυνδέσεών του ένα αξιόλογο αριθμό γνωριμιών. Είχε ακόμη δυνατή θέληση για συμμετοχή στην υλοποίηση της εθνικής συμφιλίωσης, την εδραίωση της πολυφωνικής δημοκρατίας και την προώθηση του θεσμικού, οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού εκσυγχρονισμού της χώρας μας.

Στο Στρασβούργο αξιοποίησε στο μέγιστο τη επιρροή του σε ένα Ελληνικό χώρο «βιτρίνα», σε ένα γραφείο το οποίο βρίσκεται στη μεγαλύτερη «πολιτική λεωφόρο» της Ευρώπης, από όπου παρελαύνουν οι αξιολογότεροι πολιτικοί άντρες της υφηλίου. Αναμφίβολα ο Ηρακλής συνέβαλλε ευνοϊκά στη δημιουργία θετικής εικόνας της χώρας μας στον ευρωπαϊκό χώρο, αφού η σχέση του με αντιπροσώπους άλλων χωρών τις διέκρινε ο σεβασμός, η εκτίμηση, η φιλία, αλλά προ πάντων η αμοιβαιότητα. Ο αλτρουισμός του σχεδόν μηδένιζε τον εαυτό του για να στηρίξει τις δραστηριότητες των άλλων. Έτσι, με αναγνωρισμένη πολιτική ταυτότητα, χωρίς κομματικές παρωπίδες και προκαταλήψεις, ο Ηρακλής κινήθηκε όλα αυτά τα χρόνια με απόλυτη επιτυχία ανάμεσα σε ανθρώπους διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων.

Το Γραφείο Τύπου της Ελλάδος στο Στρασβούργο είναι από τα ποιο ευαίσθητα στο εξωτερικό. Οι λόγοι είναι πολλοί, κυρίως όμως λόγω της προσέλευσης πολιτικών προσώπων, δημοτικών αρχόντων, εμπειρογνωμόνων, διεθνών υπαλλήλων και προσκεκλημένων της Ευρωβουλής, από όλες τις πολιτικές τάσεις και όχι μόνο της Ευρώπης. Συνάντησε και συνεργάσθηκε επιτυχώς με μεγάλες προσωπικότητες της διεθνής πολιτικής σκηνής. Το να συνεργαστείς όμως επιτυχώς, δυστυχώς, συχνά αποβαίνει σε βάρος σου στο δικό μας πολιτικό σύστημα.

Τότε, είχε ήδη πέσει το τείχος του Βερολίνου και οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ετοιμάζονταν πυρετωδώς να ενταχθούν στο Συμβούλιο της Ευρώπης, ενώ είχαν βλέψεις να γίνουν μέλη και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο Στρασβούργο βρίσκεται όχι μόνο η έδρα του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο νέος άνεμος που έπνεε τότε στην ευρωπαϊκή ήπειρο είχε δώσει σπουδαία στρατηγική σημασία στην Αλσατική πρωτεύουσα, αφού εκεί θα μπορούσε να συναντήσει κανείς σημαντικούς ανθρώπους, που καμία πρεσβεία ή γραφείο τύπου της χώρας μας στις χώρες υπό ένταξη, δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση.

Ξαφνικά, ο Ηρακλής βρέθηκε με μετάθεση στο Λουξεμβούργο και εμείς οι «θεατές της διεθνής αρένας» υποψιασθήκαμε ότι η μετάθεση αυτή ήταν δυσμενής. Στην πραγματικότητα όμως το Λουξεμβούργο ήταν μια θέση «πρόκλησης», κάτι που ούτε δεν είχε πέσει στην αντίληψη των επίσημων ελληνικών κύκλων.. Το δε υπάρχον γραφείο τύπου, εδώ στο Λουξεμβούργο, βρισκόταν σε κατάσταση υποτυπώδη και οι σχέσεις Ελλήνων και Λουξεμβουργίων, την εποχή εκείνη, ήταν ανύπαρκτες.

Ο Γαλανάκης αναγνώρισε την τεράστια ανεκμετάλλευτη υποδομή πάνω στην οποία θα στήριζε τις δραστηριότητές του. Πρώτο του μέλημα: να ανακαλύψει τι μπορούσε να αξιοποιηθεί και να προβληθεί για το καλό των δυο λαών, της Ελλάδας και του Λουξεμβούργου. Στην επιφάνεια βγήκαν μια ευκατάστατη, μα παραγκωνισμένη ελληνική παροικία σε θέση κλειδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια αφανής αλλά πολυμελής ομάδα φιλελλήνων, προπαντός όμως μια χώρα της οποίας το γεωγραφικό και πληθυσμιακό μέγεθος ήταν δυσανάλογο με το ευρωπαϊκό της παράστημα.

Η Ελλάδα δεν είχε καταλάβει ότι ο λαός του Μεγάλου Δουκάτου είχε φιλελληνικές τάσεις και ότι ως χώρα, το Λουξεμβούργο διέθετε ψήφο στις μεγάλες κοινοτικές αποφάσεις και προπαντός τρομερή επιρροή στις χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ούτε και η αρχή της χώρας αυτής: «Είμαστε χρήσιμοι και διαθέσιμοι φίλοι σας» έπεσε ποτέ στην αντίληψη των Ελλήνων διπλωματών. Και πράγματι το Μεγάλο Δουκάτο διαθέτει τρεις επίσημες γλώσσες για την επικοινωνία του με άλλες χώρες και ήταν ιδρυτικό μέλος της Benelux, της ΕΚΑΧ και της ΕΟΚ. Δεν πρέπει να παραλείψω να αναφέρω επίσης ότι φιλοξενεί διάφορα κοινοτικά όργανα στην επικράτειά του: τη Γραμματεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, μια σειρά υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το Ελεγκτικό Συνέδριο, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, αλλά και τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια. Εδώ γίνονται ακόμη πλείστοι σύνοδοι των Ευρωπαϊκών Συμβουλίων, ενώ θεωρείται παγκόσμιο τραπεζιτικό κέντρο, με εκατοντάδες τραπεζιτικά ιδρύματα.

Πρώτο μέλημα του Ηρακλή ήταν να αρχίσει επαφές γνωριμίας με τους Έλληνες, τους φιλέλληνες και τους δημοσιογράφους του Λουξεμβούργου. Έμαθε για το έργο τους και τα ενδιαφέροντά τους και άρχισε να ενθαρρύνει, να στηρίζει και να προβάλλει όλες τις πρωτοβουλίες τους. Με το: "Δυναμώνοντας τους φίλους σου, δυναμώνεις και ισχυροποιείς τον ίδιο σου τον εαυτό ως άτομο και ως κοινωνία", προφανώς πάντοτε κατά νου.

Σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα ο Ηρακλής έφερε σε επαφή τους φιλελληνικούς συλλόγους της χώρας με τους ελληνικούς και οι δυο κοινωνίες ελληνικές και Λουξεμβουργιανές άρχισαν να αναπτύσσουν άριστες σχέσεις. Η συνεργασία της Πρεσβείας ήταν εποικοδομητική και βοήθησε τις πρωτοβουλίες αυτές του Ηρακλή.

Τώρα, πρέπει να πω, ότι στο Λουξεμβούργο συνεχίζει να πνέει ο ίδιος άνεμος φιλίας και αναγνώρισης. Οι σχέσεις των δύο λαών εξακολουθούν να είναι άριστες και τα αεροπλάνα για την Κρήτη και για άλλα νησιά (όπως Ρόδο και Κέρκυρα) γεμίζουν τους καλοκαιρινούς μήνες. Το διπλωματικό δε προσωπικό της Ελλάδος συνεχίζει να αντιμετωπίζει τα θέματα των δύο κοινοτήτων με τον ίδιο αγαστό και παραγωγικό τρόπο, που σίγουρα συμβάλλει στην προώθηση των συμφερόντων των δύο λαών. Ο Πρέσβης μας ο Διονύσης Κοδέλλας και τα στελέχη της Πρεσβείας, δεν αφήνουν τίποτε να ξεφύγει σε αυτό το θέμα από την τροχιά που χάραξε το δίδυμο Ιμβράκης - Πρέσβης και Γαλανάκης - Γραφείο Τύπου της εποχής εκείνης.

Τελειώνοντας θα ήθελα να αναφερθώ σε μερικά κομμάτια από τον τύπο του 2004, τότε που ο Ηρακλής αποχώρησε από το Λουξεμβούργο: Εργάστηκε με ακούραστη δέσμευση για την ανάπτυξη των σχέσεων μεταξύ Ελλάδος και Λουξεμβούργου. Όλοι οι εκπρόσωποι των Μ.Μ.Ε. του Λουξεμβούργου, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων, εκτιμούμε την αξία του, λόγω της αξιοπιστίας του, της επαγγελματικότητάς του, της εργατικότητάς του, αλλά πάνω απ’ όλα, της μεγάλης του ικανότητας να καλλιεργεί καλές επαφές με τον κόσμο γύρω του. Τώρα ο καλός φίλος φεύγει από τη χώρα που τον αγάπησε, που μαζί μ’ αυτόν αγάπησε και ολόκληρη την Ελλάδα.